Το Ινστιτούτο Τσίπρα ανακοίνωσε σήμερα τη συγκρότηση της Ομάδας Εργασίας που θα αναλάβει την επεξεργασία κειμένου θέσεων για τη σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας. Επικεφαλής της προσπάθειας τίθεται ο δρ. κοινωνιολογίας και συγγραφέας Γιώργος Σιακαντάρης, μια επιλογή που αποτυπώνει την πρόθεση για θεωρητικό βάθος και όχι απλώς επικοινωνιακή διαχείριση.
Η πρωτοβουλία έρχεται σε μια συγκυρία έντονου πολιτικού ρευστού, με τον χώρο της Κεντροαριστεράς και της ευρύτερης Αριστεράς να εμφανίζεται κατακερματισμένος, ιδεολογικά αμήχανος και πολιτικά αναποτελεσματικός. Το Ινστιτούτο, που φέρει το όνομα του πρώην πρωθυπουργού Αλέξης Τσίπρας, επιχειρεί να τοποθετηθεί ως εργαστήριο ιδεών και όχι ως μηχανισμός κομματικής ανακύκλωσης, αν και οι πολιτικές αναγνώσεις της πρωτοβουλίας είναι αναπόφευκτες.
Μια καθυστερημένη ευρωπαϊκή συζήτηση στην ελληνική εκδοχή της
Στην ανακοίνωσή του, το Ινστιτούτο επισημαίνει ότι η συζήτηση για τη συνάντηση των τριών ρευμάτων έχει ανοίξει σε ευρωπαϊκό επίπεδο ήδη από τις αρχές του 21ου αιώνα, όμως στην Ελλάδα «η αναγκαία αυτή ώσμωση ιδεών και πολιτικών ρευμάτων έχει καθυστερήσει σημαντικά». Η διαπίστωση αυτή λειτουργεί ως έμμεση αυτοκριτική για τον ελληνικό προοδευτικό χώρο, ο οποίος, παρά τις αλλεπάλληλες κρίσεις –οικονομικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές και θεσμικές– δεν κατόρθωσε να συγκροτήσει μια πειστική και συνεκτική εναλλακτική απέναντι στον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό.
Η Ομάδα Εργασίας καλείται να καλύψει αυτό το κενό, προωθώντας έναν «από τα κάτω» διάλογο, που δεν θα εξαντλείται σε γενικόλογες διακηρύξεις, αλλά θα επιχειρεί μια πραγματική προγραμματική και αξιακή σύνθεση. Στόχος, όπως τονίζεται, είναι η ανανέωση του πολιτικού λόγου και η διαμόρφωση ενός πλαισίου αρχών που να έχει διάρκεια και προοπτική, σε μια εποχή όπου η κοινωνική ανασφάλεια και η δημοκρατική δυσπιστία εντείνονται.
Ποιοι γράφουν το κείμενο και τι σηματοδοτεί η σύνθεση
Η σύνθεση της Ομάδας Εργασίας δεν περνά απαρατήρητη. Δίπλα στον Γιώργο Σιακαντάρη, συμμετέχουν πανεπιστημιακοί από διαφορετικά πεδία –πολιτική επιστήμη, κοινωνική ιστορία, φιλοσοφία, δημόσια διοίκηση, ευρωπαϊκή ιστορία– αλλά και πρόσωπα με εμπειρία στον συνδικαλισμό, την πολιτική επικοινωνία και την κοινωνική δράση. Πρόκειται για ένα μίγμα ακαδημαϊκής γνώσης και κοινωνικής εμπλοκής, που επιχειρεί να ξεφύγει από τη στενή κομματική περιχαράκωση.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η Ομάδα δεν περιορίζεται σε στελέχη ενός πολιτικού χώρου, αλλά φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως πεδίο διαλόγου ανάμεσα σε διαφορετικές παραδόσεις της προοδευτικής σκέψης. Αυτό, ωστόσο, είναι και το μεγάλο στοίχημα: αν η προσπάθεια θα καταλήξει σε μια γόνιμη σύνθεση ή αν θα αναπαράγει τις γνωστές αντιφάσεις και ιδεολογικές ασάφειες.
Σε κάθε περίπτωση, η πρωτοβουλία του Ινστιτούτου Τσίπρα δεν μπορεί να διαβαστεί μόνο ως θεωρητική άσκηση. Σε μια περίοδο όπου το πολιτικό σύστημα αναζητά νέα σχήματα και αφηγήματα, το εγχείρημα αυτό λειτουργεί και ως ένδειξη ότι ο χώρος της ευρύτερης Αριστεράς επιχειρεί –έστω καθυστερημένα– να ξαναβρεί τον βηματισμό του. Το αν θα πρόκειται για ουσιαστική πολιτική ανασύνθεση ή για έναν ακόμη κύκλο ιδεολογικής συζήτησης χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, μένει να αποδειχθεί.
