Με λόγο αιχμηρό, προκλητικό και γεμάτο πολιτικά υπονοούμενα, ο Πάνος Καμμένος επανήλθε δυναμικά στο δημόσιο προσκήνιο, ανοίγοντας ταυτόχρονα πολλαπλά μέτωπα: από τη Μαρία Καρυστιανού και τον Αλέξης Τσίπρας, μέχρι τις επόμενες εκλογές, τον Αντώνης Σαμαράς και το γεωπολιτικό μέλλον της χώρας. Στον πυρήνα των τοποθετήσεών του βρίσκεται η εκτίμηση ότι το πολιτικό σύστημα εισέρχεται σε φάση αποσύνθεσης, με χώρο για απρόβλεπτες ανατροπές.
Η «στιγμή Καρυστιανού» και ο κίνδυνος του συστήματος
Ο Πάνος Καμμένος εμφανίστηκε βέβαιος ότι ένα αυθεντικά αντισυστημικό πολιτικό σχήμα, χωρίς παλαιά πρόσωπα και χωρίς ίχνος πολιτικής αλαζονείας, μπορεί να προκαλέσει εκλογικό σοκ. Στο πλαίσιο αυτό, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη Μαρία Καρυστιανού, την οποία περιέγραψε ως πρόσωπο που «έχει ανέβει στο κύμα και το κύμα τρέχει». Κατά την εκτίμησή του, η απουσία πολιτικής εμπειρίας είναι δίκοπο μαχαίρι: από τη μία αποτελεί πλεονέκτημα αυθεντικότητας, από την άλλη εγκυμονεί τον κίνδυνο να πέσει στις παγίδες του συστήματος.
Ο ίδιος δήλωσε πως αποφεύγει κάθε επαφή μαζί της, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα της έκανε πολιτική ζημιά. Τόνισε ότι η βασική της δέσμευση –η απόσταση από το παλαιό πολιτικό προσωπικό– πρέπει να διαφυλαχθεί «ως κόρη οφθαλμού», τουλάχιστον στις πρώτες εκλογές. Δεν απέκλεισε, ωστόσο, το ενδεχόμενο κυβερνητικής εμπλοκής σε δεύτερο χρόνο, χαρακτηρίζοντας «λάθος» μια πλήρη άρνηση ευθύνης αν της προσφερθεί ρόλος σε κρίσιμα υπουργεία, όπως η Δικαιοσύνη ή οι Μεταφορές.
Τσίπρας, Σαμαράς και το όραμα της «Ελλάδας–Κατάρ»
Αναφερόμενος στον Αλέξη Τσίπρα, ο Πάνος Καμμένος ήταν σαφής: μια νέα πολιτική προσπάθεια με παλαιά πρόσωπα είναι «αδικημένη» στο σημερινό κλίμα. Παρότι άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ο πρώην πρωθυπουργός να μην προλάβει καν να κατεβάσει ψηφοδέλτια, του αναγνώρισε έναν ρόλο «πολιτικής ομπρέλας» στη δεύτερη Κυριακή, ως του μοναδικού προσώπου της αριστεράς που μπορεί να εκπέμψει κυβερνησιμότητα.
Ιδιαίτερα επιθετικός ήταν απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά. Δήλωσε ότι αν ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρήσει να δημιουργήσει νέο κόμμα, θα επιστρέψει ο ίδιος στην πολιτική για να τον εμποδίσει. «Δεν θα επιτρέψω να κοροϊδέψει ξανά τον κόσμο», είπε χαρακτηριστικά, αφήνοντας αιχμές περί προσωπικής ιδιοτέλειας. Αντίθετα, για τον Κώστας Καραμανλής εμφανίστηκε πιο επιεικής, εκτιμώντας ότι δεν κινείται με ιδιοτελή κίνητρα.
Παράλληλα, ο Καμμένος ανέπτυξε ένα φιλόδοξο –και αμφιλεγόμενο– όραμα για τη χώρα, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα μπορεί να εξελιχθεί στο «Κατάρ της Μεσογείου», ως κεντρικός παίκτης στην ενεργειακή μετάβαση της Κεντρικής Μεσογείου. Προέβλεψε ότι στις εκλογές του 2027, που κατά την άποψή του θα διεξαχθούν σε δύο γύρους, το πραγματικό δίλημμα θα είναι «ΗΠΑ ή Ευρώπη».
Οι τοποθετήσεις του Πάνου Καμμένου, ανεξαρτήτως συμφωνίας ή διαφωνίας, λειτουργούν ως καθρέφτης της πολιτικής ρευστότητας. Αναδεικνύουν ένα σκηνικό όπου τα πρόσωπα, οι συμμαχίες και τα αφηγήματα επαναδιαπραγματεύονται ριζικά, με το αντισυστημικό στοιχείο να διεκδικεί κεντρικό ρόλο και το παλαιό πολιτικό σύστημα να βρίσκεται σε εμφανή αμυντική θέση.
