«“Πρώτος” ο Βελόπουλος; Τα πρακτικά της Βουλής εκθέτουν το πρωτοσέλιδο της “Ελεύθερης Ώρας”»

Δεν γνωρίζω αν το συγκεκριμένο πρωτοσέλιδο της «Ελεύθερης Ώρας» είναι πληρωμένη καταχώριση, πολιτική εξυπηρέτηση ή απλώς προϊόν κακής ενημέρωσης. Και επειδή δεν το γνωρίζω, δεν πρόκειται να το ισχυριστώ.

Γνωρίζω όμως να διαβάζω.

Και, κυρίως, γνωρίζω ότι πριν ένας δημοσιογράφος αποδώσει σε ένα κόμμα ή σε έναν πολιτικό την «πρωτιά» ενός θέματος, οφείλει να κάνει κάτι πολύ δύσκολο στις μέρες μας: έρευνα.

Το πρωτοσέλιδο παρουσιάζει τον Κυριάκο Βελόπουλο με τον εντυπωσιακό τίτλο «Τινάζει στον αέρα τον Προσωπικό Αριθμό» και υποστηρίζει ότι είναι «ο πρώτος αρχηγός κόμματος που φέρνει ολοκληρωμένα το θέμα στη Βουλή».

Μόνο που η πολιτική και κοινοβουλευτική ιστορία ενός θέματος δεν αρχίζει τη στιγμή που αποφασίζουμε εμείς να την ανακαλύψουμε.

Η ΝΙΚΗ είχε ήδη μιλήσει μέσα στη Βουλή για τον Προσωπικό Αριθμό από τον Μάρτιο του 2025. Στις 14 Μαΐου ο αρμόδιος υπουργός απαντούσε σε επίκαιρη ερώτηση βουλευτή της ΝΙΚΗΣ ακριβώς για το ίδιο ζήτημα. Ακολούθησαν νέες κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις με συγκεκριμένα ερωτήματα για τα προσωπικά δεδομένα, τη συνταγματικότητα και την υποχρεωτικότητα του μέτρου. Βουλή των Ελλήνων

Τι ακριβώς σημαίνει λοιπόν «πρώτος»;

Πρώτος επειδή το είπε δυνατότερα; Πρώτος επειδή έγινε πρωτοσέλιδο; Πρώτος επειδή το παρουσίασε η συγκεκριμένη εφημερίδα;

Διότι άλλο πράγμα είναι να γράψεις ότι «ο Κυριάκος Βελόπουλος παρεμβαίνει δυναμικά για τον Προσωπικό Αριθμό» και εντελώς διαφορετικό να δημιουργείς την εντύπωση ότι μέχρι τότε το ζήτημα δεν είχε εισαχθεί πολιτικά και κοινοβουλευτικά.

Εκεί αρχίζει το πρόβλημα της δημοσιογραφίας.

Ο δημοσιογράφος δεν είναι υπεύθυνος να γνωρίζει τα πάντα. Είναι όμως υπεύθυνος να ελέγχει όσα παρουσιάζει ως γεγονότα.

Και σήμερα ο έλεγχος αυτός δεν απαιτεί ούτε μυστικές πηγές ούτε πολύμηνες έρευνες. Τα πρακτικά της Βουλής είναι δημόσια. Οι ερωτήσεις των βουλευτών είναι δημόσιες. Οι απαντήσεις των υπουργών είναι δημόσιες.

Μερικά λεπτά αναζήτησης αρκούν.

Γι' αυτό και το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος συμπαθεί τη ΝΙΚΗ, την Ελληνική Λύση, τον Βελόπουλο ή τον Νατσιό. Η δημοσιογραφική αλήθεια δεν αλλάζει ανάλογα με το κόμμα που προτιμά ο συντάκτης.

Οι ημερομηνίες δεν ψηφίζουν. Τα πρακτικά της Βουλής επίσης δεν ψηφίζουν. Υπάρχουν απλώς για να θυμίζουν τι πραγματικά συνέβη.

Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα μιας εποχής όπου ορισμένοι μπερδεύουν το πολιτικό μάρκετινγκ με το ρεπορτάζ: θεωρούν ότι, αν γράψεις κάτι με αρκετά μεγάλα γράμματα στο πρωτοσέλιδο, αυτομάτως γίνεται και ιστορικό γεγονός.

Δεν γίνεται.

Η δημοσιογραφία απαιτεί μνήμη, έλεγχο και τεκμηρίωση.

Τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις.