Πώς να αναγνωρίσετε δημοσιογραφικά κείμενα γραμμένα από Τεχνητή Νοημοσύνη

Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Από ειδησεογραφικά sites και blogs έως τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, ένας «συντάκτης» εμφανίζεται παντού. Είναι ο αλγόριθμος, προϊόν εργαστηρίων Τεχνητής Νοημοσύνης, που υποκαθιστά ανθρώπους πρόθυμους να παραιτηθούν από τη σκέψη και τον κόπο.

Κουρασμένοι ή απλώς αδιάφοροι αρθρογράφοι, συνήθως εγκλωβισμένοι σε κοινότοπες αναλύσεις και επαναλαμβανόμενα μοτίβα, βρήκαν καταφύγιο στις μηχανές. Τα κυκλώματα παράγουν κείμενα στη θέση τους και οι σελίδες, έντυπες και ψηφιακές, αποκτούν όλο και πιο άχρωμη όψη.

Στην πράξη, υπάρχουν τρόποι να αναγνωρίσει κανείς αυτά τα κείμενα. Ο λιγότερο χρήσιμος είναι η προσφυγή σε ανιχνευτές Τεχνητής Νοημοσύνης. Τα συγκεκριμένα εργαλεία χαρακτηρίζουν ως «παραγόμενο από ΑΙ» ακόμη και κλασικά λογοτεχνικά αποσπάσματα. Αρκεί να διαθέτουν συνοχή και οργανωμένη σκέψη για να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός τους.

Η δοκιμή είναι απλή. Ένα παλαιότερο, προσεγμένο προσωπικό κείμενο αρκεί για να οδηγήσει σε ποσοστά «ενοχής» που αγγίζουν την απόλυτη βεβαιότητα. Η στοιχειώδης λογική ανάπτυξη αντιμετωπίζεται ως ένδειξη μηχανικής προέλευσης.

Το πιο αξιόπιστο φίλτρο παραμένει η κριτική ικανότητα του αναγνώστη, ενισχυμένη από ορισμένες παρατηρήσεις.

Η πρώτη αφορά τη μορφή. Τα κείμενα μηχανής κατακλύζονται από παύλες, συχνά μεγάλες, και από άνω τελείες. Συνηθίζουν επίσης να ξεκινούν προτάσεις με κουκίδες, σαν πρόχειρη λίστα σημειώσεων. Πρόκειται για επιλογές που ενσωματώθηκαν άκριτα στον τρόπο γραφής τους.

Δύο ακόμη γνωρίσματα εμφανίζονται με συνέπεια. Η εκτεταμένη χρήση αντιθετικών διατυπώσεων και οι προτάσεις χωρίς συνδετικές λέξεις ή χωρίς ρήματα. Σχήματα που επαναλαμβάνονται με μικρές παραλλαγές και δίνουν την αίσθηση κατασκευασμένου λόγου.

Υπάρχουν και άλλα μορφολογικά και συντακτικά στοιχεία που προδίδουν τη μηχανική προέλευση ενός άρθρου, όμως η απαρίθμησή τους δεν χωρά εδώ. Σε κάθε περίπτωση, αξίζει να εμπιστεύεται κανείς το εσωτερικό σήμα που υποδεικνύει ότι το κείμενο που διαβάζει στερείται ζωντάνιας, ευρηματικότητας και εκείνης της ατελούς ανθρώπινης ενέργειας που κάνει τη γραφή να ξεχωρίζει.