Σοβαρούς τριγμούς στο εσωτερικό της Νέας Αριστεράς προκαλεί η αποχώρηση του Νίκος Μπίστης και ακόμη εννέα στελεχών, οι οποίοι με δημόσια επιστολή τους θέτουν ευθέως ζήτημα πολιτικού αδιεξόδου και στρατηγικής αποτυχίας του κόμματος.
Την αποχώρησή του γνωστοποίησε ο ίδιος ο Νίκος Μπίστης με ανάρτησή του στο Facebook, δημοσιοποιώντας παράλληλα το πλήρες κείμενο της επιστολής που συνυπογράφουν δέκα συνολικά πρώην πλέον στελέχη της Νέα Αριστερά. Το περιεχόμενο της επιστολής αποτυπώνει με σκληρή γλώσσα το εσωτερικό ρήγμα που έχει διαμορφωθεί, αλλά και τη βαθιά διαφωνία τους με τις αποφάσεις του πρόσφατου Διαρκούς Προγραμματικού Συνεδρίου.
Οι αποχωρήσαντες καταγγέλλουν ότι το κόμμα έχει εγκλωβιστεί «σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την “καθαρότητα” της ταυτότητας της Αριστεράς», αδυνατώντας να αρθρώσει μια πειστική, ενωτική πολιτική πρόταση απέναντι στις κοινωνικές και πολιτικές προκλήσεις της περιόδου. Όπως υποστηρίζουν, η απόφαση του Συνεδρίου όχι μόνο δεν έλυσε το υφιστάμενο αδιέξοδο, αλλά «διαιωνίζει την παραλυτική ισορροπία και προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κρίση».
Ιδιαίτερη αιχμή στρέφουν σε δύο σημεία που, όπως επισημαίνουν, αποτέλεσαν τα μόνα απολύτως σαφή στοιχεία της συνεδριακής απόφασης: αφενός στη «φωτογραφική αποδοκιμασία» του πρώην πρωθυπουργού Αλέξης Τσίπρας, και αφετέρου στην κατηγορηματική απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς. Μια επιλογή που χαρακτηρίζουν «πολιτικά καταστροφική» και δηλώνουν ότι ούτε θέλουν ούτε μπορούν να υπηρετήσουν.
Στην επιστολή τους, τα πρώην στελέχη υπενθυμίζουν ότι, ως ιδρυτικά μέλη της Νέας Αριστεράς, είχαν θέσει δύο βασικούς στόχους: την οριστική ρήξη της Αριστεράς με το φαινόμενο του «κασσελακισμού» και, κυρίως, τη συγκρότηση ενός πολιτικού υποκειμένου που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την ανασύνθεση και την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Όπως σημειώνουν, η δεύτερη αυτή στρατηγική επιλογή πολεμήθηκε από νωρίς, μετατράπηκε σταδιακά σε πλειοψηφική άποψη στα όργανα του κόμματος και οδήγησε σε «παραλυτική στασιμότητα» και σε έναν ιδιότυπο πολιτικό και οργανωτικό δυϊσμό.
Κατά τους ίδιους, την ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη εφαρμόζει σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές και νέα μορφώματα με έντονα αντιδραστικό λόγο κερδίζουν έδαφος, η Αριστερά δεν μπορεί να αυτοπεριορίζεται σε ρόλο δύναμης διαμαρτυρίας. «Οι πολίτες δεν κινητοποιούνται μόνο βάσει ταυτοτήτων, αλλά βάσει ταυτίσεων», τονίζουν, προειδοποιώντας για τον κίνδυνο να επαναληφθούν στην Ελλάδα φαινόμενα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπου η Ακροδεξιά επιβάλλει την ατζέντα της και η Αριστερά περιθωριοποιείται.
Το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο χαρακτηρίζεται ως «τελευταία ευκαιρία» για τη Νέα Αριστερά — μια ευκαιρία που, κατά την εκτίμησή τους, χάθηκε οριστικά. Το γεγονός ότι η συνεδριακή απόφαση ερμηνεύθηκε διαφορετικά από τις δύο πλευρές του κόμματος ήδη από το πρώτο βράδυ, παρουσιάζεται ως απόδειξη του βαθιού πολιτικού ρήγματος και της επερχόμενης κρίσης.
Με αυτά τα δεδομένα, οι δέκα υπογράφοντες δηλώνουν την αποχώρησή τους από τη Νέα Αριστερά, ξεκαθαρίζοντας ότι θα συνεχίσουν να εργάζονται για «μια Αριστερά χρήσιμη για την κοινωνία», ικανή να μετατρέψει τη διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια σε συλλογική δύναμη αλλαγής, με στόχο μια «μαχητική και κυβερνώσα Αριστερά».
Την επιστολή υπογράφουν οι: Σταύρος Ακριτίδης, Σπύρος Βάρελης, Καίτη Θεοχάρη, Πολύβιος Κατσάνης, Νίκος Μπίστης, Σοφία Πανδή, Φωτεινή Σιάνου, Άρης Στυλιανού, Γρηγόρης Τσαπαρέλης και Πέτρος Φιλίππου.
