Συγκλονίζει η απάντηση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί στον Πλεύρη

Ράπισμα στον Θάνο Πλεύρη από τον ποντιακής καταγωγής ακτιβιστή Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί (κεντρική φωτό), ο οποίος κινδυνεύει με απέλαση στην Τουρκία. Ο υπουργός Μετανάστευσης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να προσφύγει στη δευτεροβάθμια απόφαση, ισχυριζόμενος, ωστόσο, προκλητικά πως η αρχική απορριπτική απόφαση οφείλεται στο ότι ο ακτιβιστής φέρεται ότι έχει διαπράξει «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», καθώς «συμμετείχε ως κομάντος των Τούρκων σε επιχειρήσεις σε κουρδικά χωριά».

Ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί διερωτάται: «Κύριε υπουργέ, ένοχος της Γενοκτονίας είναι το τουρκικό κράτος ή εγώ; Πόσο καιρό η Ελλάδα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Πόντο; Αναρωτηθήκατε ποτέ τι απέγιναν τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που αφήσατε πίσω; Σκεφτήκατε καθόλου σε τι υπέστησαν;», όπως ρωτά και αναφέρεται στα «παιδικά στρατεύματα» του Καζίμ Καραμπεκίρ και στα παιδιά Αρμένιους, Ρωμιούς, Σύριους που «αφομοιώθηκαν, εκτουρκίστηκαν και τοποθετήθηκαν στον στρατό, στην αστυνομία ή σε πιο ειδικές θέσεις» και «υποβλήθηκαν σε τέτοιο πλύσιμο εγκεφάλου σε σχολεία, σε τζαμιά, στην κοινωνία και στους θεσμούς που εντάχθηκαν, ώστε απογυμνώθηκαν από την ανθρωπιά τους».

Ο Γιαϊλαλί περιγράφει τη συγκλονιστική προσωπική του ιστορία και συγκλονίζει: «Οταν ήρθε η ώρα της υποχρεωτικής θητείας, με πήραν στον στρατό, έγινα κομάντος και με έστειλαν στο Σιρνάκ, όπου ζουν οι Κούρδοι. Ναι, αναγκαστικά έγινα μέρος εκείνου του στρατού, πήγα κι εκεί, αλλά ως Ιμπραήμ, ως το παιδί που αφομοίωσαν, που του έπλυναν το μυαλό με ψέματα και αποστήθιση. Εγώ δεν συμμετείχα σε καμία από τις αδικίες που γίνονταν εκεί.

Οποτε έβλεπα ότι δεν επρόκειτο για πόλεμο με το PKK, αλλά για επίθεση στην ίδια την ύπαρξη του κουρδικού λαού, διαμαρτυρήθηκα, αντιστάθηκα και πολλές φορές υπέστη βία από επαγγελματίες στρατιώτες. Μου πήραν ακόμα και κατάθεση για ανυποταξία. Να σας πω και κάτι: Συνολικά έμεινα εκεί μόνο τρεις μήνες. Αν ξέρατε πόσες φορές σκέφτηκα να λιποτακτήσω ή να αυτοκτονήσω, θα τρομάζατε».

Ο ίδιος υπενθυμίζει πως κατηγορήθηκε για ανυποταξία, διεθνή λιποταξία και συμμετοχή σε οργάνωση επειδή δεν υπάκουσε στις εντολές, διαμαρτυρήθηκε και μίλησε για όσα είδε και μαρτύρησε. Ακολούθως μεταφέρθηκε στις στρατιωτικές φυλακές στην Τουρκία. «Τα βασανιστήρια που είδα εκεί δεν μπόρεσα να τα βγάλω από πάνω μου για χρόνια, χρόνια ολόκληρα δεν κοιμόμουν» αναφέρει και καταλήγει: «Τώρα, λοιπόν, όχι ο τουρκικός στρατός, όχι το τουρκικό κράτος, αλλά εγώ, ο εγγονός ενός Ρωμιού ορφανού που πήραν υποχρεωτικά στον στρατό, είμαι ο ένοχος;

Εγώ που ο λαός μου σφαγιάστηκε, που η οικογένειά μου σφαγιάστηκε σε μεγάλο βαθμό, που από τον παππού μου μέχρι εμένα υπέστη αφομοίωση και εκτουρκισμό, που με έστειλαν εναντίον των Κούρδων, εγώ είμαι ο ένοχος; Ή μήπως το θύμα; Αν μπείτε στη θέση μου, αν προσπαθήσετε να νιώσετε την ψυχολογική κατάσταση που βρίσκομαι έπειτα από όλα αυτά που έζησα και από όλες αυτές τις επιθέσεις που δέχτηκα, πιστεύω ότι θα καταλάβετε».