Σημίτης: Το «μέγιστο ηγέτη ήθους» που έριξε την Ελλάδα στην καταστροφή, ζει μέσα τους

Η έκρηξη θλίψης που ξέσπασε στα μητσοτακικά ΜΜΕ με την είδηση του θανάτου του Κώστα Σημίτη έχει μια φαιδρότητα που ξεπερνά τα όρια του πολιτικού κιτρινισμού. Δημοσιογράφοι, οι οποίοι τα προηγούμενα χρόνια δεν έχαναν ευκαιρία να τον αποδοκιμάσουν με τον πιο σφοδρό τρόπο, τώρα μιλούν για τον εκλιπόντα σαν να επρόκειτο για εθνικό ήρωα. Από «οραματιστή» και «μεγάλο ηγέτη» μέχρι «Τρικούπη» και «ηγέτη ήθους», οι χαρακτηρισμοί που του αποδίδονται θυμίζουν τις αναλύσεις για κάποια απόλυτη μορφή πολιτικής αριστείας, μα ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Δεν πρόκειται για έναν ηγέτη που θαύμασαν όλοι οι Έλληνες, ούτε για κάποιον που σημάδεψε την Ιστορία με επιτυχία. Όπως τα τρίτοκοσμικά καθεστώτα, έτσι και εδώ επιχειρείται να διαστρεβλωθεί η πραγματικότητα με σκοπό την εξύμνηση ενός προσώπου που, αν και πρωθυπουργός, άφησε πίσω του ένα βαρύ κατάλογο αποτυχιών και καταστροφικών επιλογών για τη χώρα.

Η πιο κραυγαλέα εκδήλωση αυτής της θλίψης ήρθε από την εφημερίδα Τα Νέα, η οποία επένδυσε την εικόνα του Σημίτη με τίτλους όπως «κατέκτησε το μυαλό μας» και «μέγιστος ηγέτης ήθους», αγνοώντας επιδεικτικά την καταστροφική πολιτική που ακολούθησε. Στην τελευταία σελίδα τους, το ανυπόκριτο δράμα κορυφώνεται με την φράση «Ορφανέψαμε», παραπεμπόμενοι σε μια αίσθηση συλλογικής απώλειας για έναν άνθρωπο που παρέδωσε τη χώρα σε οικονομική κρίση και εθνική ανασφάλεια.

Όμως, πόσο αληθινά ήταν αυτά τα συναισθήματα; Ο Σημίτης υπήρξε υπεύθυνος για μια σειρά από αποφάσεις που αποδείχθηκαν καταστροφικές για τη μεσαία τάξη, την αγροτιά και τη γενικότερη οικονομική κατάσταση της χώρας. Το χρηματιστήριο, το οποίο υποστήριξε με θέρμη, αποτέλεσε παγίδα για χιλιάδες μικρομεσαίους πολίτες, οι οποίοι έσπευσαν να τοποθετήσουν τα χρήματά τους, μόνο για να τα χάσουν όταν η φούσκα έσκασε, καταστρέφοντας το όνειρο της οικονομικής ανάπτυξης. Οι αγρότες, που το 2000 βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τους φόρους, αποτέλεσαν την πρώτη ομάδα που πλήρωσε ακριβά την πολιτική του Σημίτη. Αυτές οι πολιτικές, που άνοιξαν το δρόμο για την αποβιομηχάνιση και τον μετασχηματισμό των Ελλήνων από παραγωγούς σε υπηρέτες, έχουν αφήσει ένα ανεξίτηλο σημάδι.

Η εξωτερική πολιτική του ήταν εξίσου επιζήμια. Ο Σημίτης διαχειρίστηκε τις σχέσεις με την Τουρκία και την Ελλάδα με τρόπο που υπονόμευσε τη national sovereignty. Ενδεικτικά, η Συμφωνία της Μαδρίτης αναγνώρισε την τουρκική κυριαρχία επί ελληνικών υδάτων, ενώ ο ίδιος ο Οτσαλάν παραδόθηκε στην Τουρκία, ενέργειες που υπηρέτησαν τα τουρκικά συμφέροντα εις βάρος των ελληνικών. Αυτά τα γεγονότα έχουν οδηγήσει τη χώρα σε μια πορεία πολιτικής υποταγής στην Άγκυρα.

Στην οικονομία, η αύξηση των σκανδάλων επί ημερών Σημίτη υπήρξε επίσης θεαματική. Δώροληψία, παράνομες επιδοτήσεις και διαπλοκή που κατακλύζουν την πολιτική σκηνή της χώρας, δημιούργησαν την ανάγκη για τη διαρκή και αυξανόμενη υποβάθμιση της πολιτικής ηθικής. Στα έργα υποδομών που φρόντισε να προωθήσει, συνυπήρχε μια αναπόφευκτη αύξηση των δημόσιων χρεών, που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία το 2010.

Η κληρονομιά του Σημίτη, παρά τα φιλόδοξα λόγια των σημερινών υποστηρικτών του, δεν μπορεί να μετρηθεί παρά μόνο σε καταστροφή: τη χρεωκοπία, τη φτώχεια, την υποτέλεια και την πολιτική αποδόμηση. Αυτή η εποχή δεν πρόκειται ποτέ να σβήσει από τη συλλογική μνήμη.