Συνέντευξη Σέβης Βολουδάκη για προκλήσεις και απώλεια

Η Υφυπουργός Μετανάστευσης, Σέβη Βολουδάκη, παραχώρησε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στον Alpha, όπου αναφέρθηκε τόσο στα καθήκοντά της όσο και σε προσωπικές στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή της. Η συζήτηση κάλυψε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, από την καθημερινή ρουτίνα ενός υπουργείου μέχρι τις βαθύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ένας δημόσιος λειτουργός.

Αναφορικά με το πρόγραμμά της, η κ. Βολουδάκη τόνισε τον έντονο ρυθμό της ζωής της, ο οποίος συνδυάζει τις υποχρεώσεις του υπουργείου με την ανάγκη να βρίσκεται κοντά στην οικογένειά της και την ιδιαίτερη πατρίδα της, τα Χανιά. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, από την πρώτη στιγμή της εκλογής της, δεν έχουν περάσει πάνω από πέντε ημέρες χωρίς να ταξιδέψει στην Κρήτη, υπογραμμίζοντας τη βαθιά σύνδεση με τον τόπο και τους ανθρώπους του. Παράλληλα, η συμμετοχή σε συμβούλια υπουργών και οι επισκέψεις στις Βρυξέλλες αποτελούν μηνιαίες σταθερές στην ατζέντα της.

Η μεγαλύτερη πρόκληση που κλήθηκε να αντιμετωπίσει στο υπουργείο, σύμφωνα με την ίδια, ήταν η διαχείριση της άφιξης περισσότερων από 500 ασυνόδευτων ανηλίκων στη Σάμο, μόλις τρεις ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της. Περιέγραψε την κατάσταση ως μια δοκιμασία που απαιτούσε άμεσο συντονισμό με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς για τη στέγαση, την ιατρική περίθαλψη και την ολοκλήρωση όλων των απαραίτητων διαδικασιών μέσα σε ένα 24ωρο. Η εμπειρία αυτή, όπως εξομολογήθηκε, την έκανε να αναρωτηθεί αν αυτός θα είναι ο καθημερινός ρυθμός της δουλειάς.

Σε ένα πιο ανάλαφρο πλαίσιο, η Υφυπουργός αποκάλυψε το πιο περίεργο αίτημα που έχει λάβει από πολίτη. Συγκεκριμένα, ένας πολίτης της ζήτησε προσωπική αποκατάσταση, φέρνοντάς της μάλιστα το Ε9 και αναφέροντας λεπτομέρειες για την περιουσία του, όπως τον αριθμό των ελαιόδεντρων που διαθέτει, ζητώντας της βοήθεια για να βρει σύζυγο.

Το συναισθηματικό βάρος της συνέντευξης επικεντρώθηκε στην απώλεια του συζύγου της, Μανούσου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή ύστερα από γενναία μάχη με τον καρκίνο. Η κ. Βολουδάκη μίλησε με ειλικρίνεια για τη διαδικασία του πένθους, τονίζοντας ότι δεν είναι μια γραμμική διαδικασία, αλλά έχει σκαμπανεβάσματα. Αναφέρθηκε σε στιγμές όπως γενέθλια, γιορτές και αποφοιτήσεις, όπου η απουσία του είναι ακόμα πιο έντονη. Παρά τον πόνο, η ίδια επέλεξε να μην κλειστεί στον εαυτό της, αλλά να συνεχίσει τη ζωή της, πιστεύοντας ακράδαντα ότι η πίστη και η πεποίθηση ότι θα ξανασυναντηθούν της δίνουν δύναμη. "Είναι η αγάπη της ζωής μου", ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι το τραύμα στην καρδιά της είναι κάτι με το οποίο μαθαίνει να ζει.