Τα e-mails του Έπσταϊν και το εγχειρίδιο της υποτέλειας

Τα e-mails του Τζέφρι Έπσταϊν δεν αποτελούν μια ακόμη προσθήκη στο αρχείο ενός διεθνούς σκανδάλου που απλώς σοκάρει. Συνιστούν τεκμήριο εξουσίας. Ένα υλικό που, όταν διαβαστεί πολιτικά και όχι ως ηθικό ανάγνωσμα, φωτίζει τον μηχανισμό μέσω του οποίου κράτη, κοινωνίες και οικονομίες εντάχθηκαν σε καθεστώς διαχείρισης από υπερεθνικά κέντρα. Στην ελληνική περίπτωση, τα στοιχεία ενισχύουν την εκτίμηση ότι η χώρα οδηγήθηκε μεθοδικά σε καθεστώς προτεκτοράτου, ώστε να διασωθούν συγκεκριμένα τραπεζικά συμφέροντα της κεντρικής Ευρώπης.

Εδώ και δεκαέξι χρόνια η Ελλάδα λειτουργεί ως υποθηκευμένος χώρος. Κυβερνήσεις αλλάζουν, αντιπολιτεύσεις εναλλάσσονται, το πλαίσιο εξάρτησης παραμένει ακλόνητο. Η δημόσια σύγκρουση εξαντλείται σε επικοινωνιακές αποχρώσεις, ενώ στην πράξη εφαρμόζεται σταθερά η ίδια πολιτική κοινωνικής λιτότητας, οικονομικής αφαίμαξης και εξαγωγής πλούτου. Ένα σύστημα πρόθυμων διαχειριστών φρόντισε να παρουσιάσει την υποτέλεια ως μονόδρομο και την απώλεια κυριαρχίας ως τεχνική αναγκαιότητα.

Ο Τζέφρι Έπσταϊν, πέρα από εγκληματίας, υπήρξε χρήσιμος κόμβος ενός διεθνούς δικτύου ισχύος. Διαμεσολαβούσε ανάμεσα σε τραπεζικά συμφέροντα, πολιτικά πρόσωπα, ακαδημαϊκούς κύκλους και οικονομικούς παράγοντες, σε ένα περιβάλλον όπου η πολιτική απόφαση, το χρήμα και η «επιστημονική» κάλυψη συνυπήρχαν χωρίς προσχήματα. Η αλληλογραφία που αφορά την Ελλάδα καταγράφει μια ωμή πραγματικότητα: οι κρίσιμες αποφάσεις για τη χώρα λαμβάνονταν μακριά από την Αθήνα, σε γραφεία που αντιμετώπιζαν την ελληνική κοινωνία ως μεταβλητή σε υπολογιστικό φύλλο.

Η δημοσιοποίηση των e-mails λειτουργεί σήμερα ως καθυστερημένη επιβεβαίωση. Η Ελλάδα δεν διασώθηκε. Χρησιμοποιήθηκε ως διάδρομος μεταφοράς κεφαλαίων. Τα χρήματα των Μνημονίων δεν διοχετεύθηκαν στην κοινωνία ούτε στην παραγωγική βάση, πέρασαν μέσω της χώρας προς τη Φρανκφούρτη και το Παρίσι. Οι τράπεζες σταθεροποιήθηκαν, το κόστος μεταφέρθηκε ακέραιο στην κοινωνία, το χρέος φορτώθηκε στους πολίτες ως συλλογική ενοχή.

Στα ίδια αρχεία καταγράφονται βαριές καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, για πλήρη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, για ένα περιβάλλον απόλυτης ατιμωρησίας. Οι ίδιοι κύκλοι που εμφανίζονται σε αυτές τις υποθέσεις στήριξαν πολιτικές κοινωνικής βίας και αποδόμησης. Η ατιμωρησία σε ένα επίπεδο δεν έμεινε εκεί. Απλώθηκε παντού.

Η υπόθεση Λιγνάδη κατέδειξε ότι τέτοια φαινόμενα δεν είναι εισαγόμενη ανωμαλία. Τα ερωτήματα για τις ανεξιχνίαστες εξαφανίσεις ανηλίκων και για την πραγματική προστασία ασυνόδευτων προσφυγόπουλων παραμένουν. Παρά τις αποκαλύψεις που έρχονται από το εξωτερικό, στο εσωτερικό κυριαρχεί η σιωπή. Μια σιωπή πειθαρχημένη.

Η υπόθεση Μίχου και η σκοτεινή ιστορία της λίστας των 213, που θάφτηκε χωρίς ουσιαστική διερεύνηση, αποτελούν ενδεικτικά παραδείγματα. Σχεδόν κανείς πλέον δεν μιλά. Και όσο τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά, οι οσμές της σήψης δεν υποχωρούν. Αντίθετα, πυκνώνουν.