Αίφνης η κυβέρνηση του Benjamin Netanyahu και ο ίδιος προσωπικά βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός που μερικές εβδομάδες πριν έβλεπε δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινούς να διαδηλώνουν εναντίον του με υποκινούμενες και χορηγούμενες διαδηλώσεις, έπρεπε να πάρει το μάθημά του.

Από το Κουρδιστό Πορτοκάλι

Ο Bibi ήταν ένας από τους στόχους της σφαγής των τρομοκρατών της Hamas, ο στρατός της οποίας εμφανίστηκε να έχει στη διάθεσή του απεριόριστη πρόσβαση σε δολάρια, υψηλή τεχνολογία ακόμη και ελευθέρας στα έγκατα των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών και του IDF.

Eάν πιστεύετε ότι αυτό το πέτυχαν οι ισλαμιστές τρομοκράτες χωρίς τη συμβολή της Δύσης πλανάσθε πλάνην οικτράν. Δεν είναι μόνο ο συνήθης ύποπτος, το Ιράν, ο χορηγός και ο υποκινητής της Hamas.

Τους πραγματικούς χορηγούς αναζητήστε τους στη Δύση. Ανάμεσα στις elites που δεν έβλεπαν με καλό μάτι τη προσπάθεια του Netanyahu να διεκδικήσει η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνησή του και ο ίδιος προσωπικά την διακυβέρνηση του κράτους του Ισραήλ από το βαθύ κράτος των δικαστών που βρίσκεται στον πλήρη έλεγχο του deep state.

O Netanyahu ο οποίος στη πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ επέλεξε να συναντήσει πρώτα και να περάσει πολύ χρόνο μαζί του, τον Elon Musk, ο οποίος χαρακτήρισε την elite του Davos ως μία παγκόσμια διακυβέρνηση που οι λαοί δεν ψήφισαν και δεν επέλεξαν, έπρεπε να πάρει ένα οδυνηρό μάθημα. Αυτή την επίθεση της Hamas δεν θα μπορούσε να σταματήσει κανείς πρωθυπουργός γιατί είναι προφανές ότι η Hamas διέθετε κρίσιμες πληροφορίες και θα ρισκάραμε να υποστηρίξουμε και κρίσιμες “οδηγίες” για το που και πως θα χτυπήσει.

Ο Netanyahu βρέθηκε οδυνηρά μόνος του και ο λαός του Ισραήλ παραδόθηκε στους σφαγείς του-στη μεγαλύτερη σφαγή μετά το Ολοκαύτωμα. Οσοι μάλιστα χαρακτηρίζουν όσα συνέβησαν το Σάββατο ως 9/11 του Ισραήλ δεν πέφτουν πολύ έξω.

Ακριβώς όπως οι Δίδυμοι Πύργοι δεν έπεσαν μετά τη σύγκρουση των αεροπλάνων αλλά από τις 3 εκρήξεις που ακολούθησαν τους παγιδευμένους με εκρηκτικά κάτω ορόφους σύμφωνα και με τους αυτόπτες μάρτυρες εκείνης της μέρας που θα άλλαζε την πολιτική των ΗΠΑ στη κατεύθυνση που επεδίωκαν οι δράστες του εγχειρήματος.

Το κράτος του Ισραήλ δημιουργήθηκε με έναν πρωταρχικό σκοπό: για να αποτρέψει τη σφαγή των Εβραίων να συμβεί ξανά. Το Σάββατο, απέτυχε οικτρά να το κάνει αυτό. Θα αποτύγχανε οποιοσδήποτε πρωθυπουργός στη θέση του Netanyahu για τους λόγους που αναφέραμε ήδη.

Οι μητέρες που σπάραζαν αβοήθητες καθώς τους άρπαζαν βίαια τα τρομοκρατημένα παιδιά από την αγκαλιά τους, τα ζευγάρια που χωρίζονταν με τις απειλές των όπλων των τρομοκρατών, άνδρες προς τα δεξιά, γυναίκες προς τα αριστερά, και σε ξεχωριστές κατευθύνσεις, ολόκληρες οικογένειες που δέχθηκαν στα κορμιά τους τις σφαίρες των χορηγούμενων τρομοκρατών της Hamas ηλικιωμένες γυναίκες με ειδικές ανάγκες, ανήμπορες να σηκωθούν από μόνες τους, μεταφέρθηκαν σε αυτοκίνητα με βία.

Οι νεαροί που είχαν πληγεί από τον πανικό καθώς έτρεχαν να γλιτώσουν τη ζωή τους από ένα χαλάζι σφαίρες αναζητώντας καταφύγιο σε δάση και σερνόμενοι πίσω από θάμνους και σε τάφρους. Οι γυμνές τραυματισμένες γυναίκες που διασύρθηκαν και ταπεινώθηκαν δημόσια από βάρβαρους άνδρες με μάτια γεμάτα μίσος και δαιμονικά χαμόγελα. Τα μικρά παιδιά του Ισραήλ- πολύ νεαρά και αθώα για να καταλάβουν τι συνέβαινε γύρω τους -αιχμαλωτίσθηκαν αφού πρώτα είδαν τους γονείς τους να βασανίζονται και να δολοφονούνται για διασκέδαση με κρύο αίμα από άλλα μικρά παιδιά, των οποίων τα μυαλά δηλητηριάστηκαν με αντισημιτική εχθρότητα.

Η επίθεση της Hamas, πέρα από τον προφανή στόχο της να βλάψει το Ισραήλ, στοχεύει στο να ασκήσει βέτο στην εκκολαπτόμενη προσέγγιση μεταξύ του Ισραήλ και άλλων αραβικών μουσουλμανικών κρατών, ιδιαίτερα της Σαουδικής Αραβίας.

Η πρόσφατη αναθέρμανση των σχέσεων μεταξύ των χωρών, αν και σε αρχικό στάδιο, αντιπροσωπεύει μια μνημειώδη αλλαγή στη γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής.

Το ξέσπασμα των εχθροπραξιών έχει φέρει τη Σαουδική Αραβία σε δύσκολη θέση. Οι πρόσφατες κινήσεις της Σαουδικής Αραβίας για εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ οδηγήθηκαν από την επιθυμία να αντιμετωπίσει τις περιφερειακές φιλοδοξίες του Ιράν, καθώς και από την επιθυμία να αποκτήσει πρόσβαση στην ισραηλινή τεχνολογία.

Ωστόσο, η ιστορικά βαθιά ριζωμένη υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας για την παλαιστινιακή υπόθεση, θα περιορίσει την ικανότητα της Σαουδικής Αραβίας να ακολουθήσει αυτή την πορεία

Η Wall Street Journal υποστηρίζει ότι «Ιρανοί αξιωματούχοι ασφαλείας βοήθησαν στο σχεδιασμό της αιφνιδιαστικής επίθεσης της Hamas στο Ισραήλ και έδωσαν το πράσινο φως για την επίθεση σε μια συνάντηση στη Βηρυτό στις 2 Οκτωβρίου 2023», σύμφωνα με ανώτερα μέλη της Hamas.

Αξιωματικοί του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν είχαν συνεργαστεί με τη Hamas από τον Αύγουστο για να επινοήσουν αεροπορικές, χερσαίες και θαλάσσιες επιδρομές.

Οι λεπτομέρειες της επιχείρησης βελτιώθηκαν κατά τη διάρκεια πολλών συναντήσεων στη Βηρυτό, όπου συμμετείχαν αξιωματικοί του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν με εκπροσώπους 4 μαχητών ομάδων που υποστηρίζονται από το Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της Hamas, που κατέχει την εξουσία στη Γάζα και της Hezbollah, μιας σιιτικής μαχητικής ομάδας και πολιτικής φατρίας στο Λίβανο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη AIPAC (@aipac)

Αυτές οι εικόνες που σπαράζουν τη καρδιά που είμαστε συνηθισμένοι να βλέπουμε σε φωτογραφίες και ταινίες ντοκιμαντέρ για το Ολοκαύτωμα δεν προέρχονται από γεγονότα στην Ευρώπη πριν από 80 χρόνια. Συνέβησαν στο Ισραήλ πριν από 48 ώρες. Δεν διαπράχθηκαν από τους Ναζί αλλά από τους ισλαμιστές τρομοκράτες της Hamas καθ΄υπόδειξη των χορηγών τους. Συνέβησαν μέσα στα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα ενός κυρίαρχου κράτους. Και ίσως περισσότερο από κάθε καταστροφή στην τραγική ιστορία του Ισραήλ μέχρι σήμερα, αντικατοπτρίζουν την κολοσσιαία αποτυχία του εβραϊκού κράτους να εκπληρώσει το πιο ιερό του καθήκον, για το οποίο ιδρύθηκε αρχικά: να προστατεύσει τους Εβραίους.

Το εντυπωσιακό κόστος – και οι απίστευτοι αριθμοί – των πολλών εκατοντάδων δολοφονηθέντων και απαχθέντων Ισραηλινών από τη θανατηφόρα επίθεση της Hamas από τη Γάζα του Σαββάτου, έχουν ήδη μεταγλωττιστεί από τους Ισραηλινούς “ως το δικό μας 9/11 ή Pearl Harbor”. Αλλά δυστυχώς, δεδομένης της φύσης και της κλίμακας των τρομακτικών εγκλημάτων που διαπράxθηκαν αυτές τις ώρες εναντίον των Ισραηλινών συμπεριλαμβανομένων πολλών παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων – η πιο κατάλληλη αναλογία είναι αυτή του Ολοκαυτώματος.

«Οι επιζώντες του ναζιστικού ολοκαυτώματος στην Ευρώπη, καθώς και Εβραίοι από άλλα μέρη του κόσμου, συνέχισαν να μεταναστεύουν στο Eretz-Israel, απτόητοι από δυσκολίες, περιορισμούς και κινδύνους, και δεν έπαψαν ποτέ να διεκδικούν το δικαίωμά τους για μια ζωή αξιοπρεπούς, ελευθερίας και τίμιο μόχθο στην εθνική τους πατρίδα».

Αυτά τα λόγια από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ, είναι μια ζωτική υπενθύμιση ότι η βασική προϋπόθεση του εβραϊκού κράτους, ειδικά στον απόηχο του Ολοκαυτώματος, δεν ήταν απαραίτητα η δημοκρατία, ο φιλελευθερισμός, η ισότητα ή ακόμα και η ελευθερία – όλες οι σημαντικές αξίες, η διατήρηση του η οποία, τους τελευταίους έξι μήνες, σκίζει την ισραηλινή κοινωνία από μέσα. Αντίθετα, το εβραϊκό κράτος είχε ιδρυθεί πρώτα και κύρια για να εξασφαλίσει τη ζωή των Εβραίων. Μόνο αφού εξασφαλιστεί αυτό, θα μπορούσε να αναληφθεί η ευρύτερη ανάπτυξη και καλλιέργεια των διαφόρων κανόνων, ιδανικών και θεσμών που δίνουν σκοπό και νόημα στη ζωή.

Και είναι αυτό ακριβώς που κάποιοι δεν επιτρέπουν να συμβεί.

Ο ιδρυτικός πρωθυπουργός του Ισραήλ, David Ben-Gurion, κατάλαβε σαφώς ότι η ανάγκη προστασίας των εβραϊκών ζωών υπερισχύει σε όλα τα άλλα και επομένως έπρεπε να δοθεί προτεραιότητα πάνω από οποιονδήποτε άλλο στόχο της νεοσύστατης κατάστασης. Αυτό το όραμα βοηθάει να εξηγηθεί η διαδικασία λήψης αποφάσεων που οδήγησε σε μερικά από τα πιο σκούρα κεφάλαια στην ισραηλινή ιστορία. Ομοίως, ο νόμος της επιστροφής (1950), μία από τις πιο θεμελιώδεις πράξεις νομοθεσίας του Ισραήλ, επιδιώκει ρητά να παράσχει ένα ασφαλές καταφύγιο για τους Εβραίους οπουδήποτε στον κόσμο, επιτρέποντάς τους να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ και να εγκατασταθούν στα σύνορά του, χωρίς ερωτήσεις.

Τι έχει απομείνει από τη βασική υπόσχεση για ένα ασφαλές εβραϊκό καταφύγιο;

Οι Ισραηλινές Άμυνες (IDF) ήταν πάντα ο κυρίαρχος θεσμός της ισραηλινής κοινωνίας και οι ηγέτες του οι κυρίαρχοι ηθοποιοί της ισραηλινής πολιτικής, ακριβώς επειδή είχαν την εντολή να αναλάβουν αυτή τη βασική εγγύηση για την προστασία των εβραϊκών ζωών στο Ισραήλ (και μερικές φορές, ακόμη και στο εξωτερικό ).

Η προβολή της εξουσίας, τόσο πρακτικά με την υπεράσπιση του Ισραήλ και τους πολίτες του, και συμβολικά, με την εκπροσώπηση μιας νέας εβραϊκής εξουσίας (για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια του πτήσεως των ισραηλινών μαχητικών πάνω από το Auschwitz-Birkenau το 2003). Αμέτρητοι Ισραηλινοί στρατιώτες έχουν ορκιστεί ξανά και ξανά στα χρόνια που ακολούθησαν κατά τη διάρκεια των τελετών της Ημέρας Μνήμης, οι φρίκες του Ολοκαυτώματος να μην συμβούν “ποτέ ξανά”.

Λοιπόν, τι έχει απομείνει από τη βασική υπόσχεση για ένα εβραϊκό ασφαλές καταφύγιο; Μετά τις κτηνώδεις επιθέσεις των τρομοκρατών της Hamas αυτή είναι μία εύλογη απορία στο μυαλό και στις ψυχές των ανθρώπων. Οι δρόμοι πολλών ισραηλινών πόλεων, συμπεριλαμβανομένου του Tel Aviv, μοιάζουν με πόλεις φαντασμάτων.

Τα ράφια στα σούπερ μάρκετ έχουν σχεδόν αδειάσει και οι αξιωματούχοι έχουν ήδη παραδεχτεί ότι υπάρχουν προβλήματα με την αλυσίδα εφοδιασμού και τις ελλείψεις. Φαίνεται ότι ολόκληρη η χώρα βρίσκεται στη γωνία, περιμένοντας αυτό που εμφανίζεται, σε αυτό το στάδιο, να είναι μια αναπόφευκτη αναμέτρηση με το Ιράν και τους πληρεξούσιους του σε έναν μακρύ παρατεταμένο και οδυνηρό πόλεμο: όχι μόνο με τη Ηamas μέσα στη Γάζα, αλλά και με τη Hezbollah στο Λίβανο και ενδεχομένως το ίδιο το Ιράν.

Αν και είναι πολύ νωρίς για να κρίνουμε τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των τραυματικών γεγονότων του Σαββάτου —και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αντηχούν για τις επόμενες δεκαετίες— αυτό που γίνεται σαφές είναι ότι πολλοί Ισραηλινοί βιώνουν ένα νέο συναίσθημα, που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ πριν και το πιο σημαντικό, που δεν έπρεπε ποτέ να μάθουν: αυτό της θυματοποίησης.

Και σε αντίθεση με τους Εβραίους εκτός Ισραήλ, αυτό το συναίσθημα τώρα επιδεινώνεται και επιδεινώνεται από τον φόβο ότι έχουν γίνει όχι απλώς θύματα, αλλά θύματα στη γη τους…

Τα 10 συμπεράσματα από την πρωτοφανή επίθεση της Hamas στο Ισραήλ

1) Το υποτιθέμενο αήττητο του Ισραήλ διαλύθηκε ως ψευδαίσθηση. Κανείς δεν έχει πλέον την ψευδαίσθηση ότι το Ισραήλ είναι ανίκητο. Μέχρι την επίθεση στις 7 Οκτωβρίου 2023, ορισμένοι συνέχιζαν να προσκολλώνται στον ισχυρισμό ότι οι συμβατικές στρατιωτικο-τεχνικές δυνατότητές του Ισραήλ και η τεράστια βοήθεια από την Αμερική την έκαναν τον περιφερειακό ηγεμόνα, αλλά αυτή η αντίληψη απλώς καταρρίφθηκε.

2) Το Ισραήλ ήταν αν εντελώς απροετοίμαστο για τις τακτικές υβριδικού πολέμου της Hamas. Μετά την παραβίαση του τείχους των συνόρων του, που ήταν αποτέλεσμα μιας κολοσσιαίας αποτυχίας πληροφοριών και της επακόλουθης κατάρρευσης όλων των συστημάτων ασφαλείας, το Ισραήλ απέδειξε ότι ήταν εντελώς απροετοίμαστο να αντιμετωπίσει τις τακτικές Υβριδικού Πολέμου της Hamas για αστραπιαίες επιθέσεις ομάδων και στοιχειώδεις επιθέσεις με drone.

3) Οι πολιτικές εσωτερικές διαμάχες που πιθανώς συνέβαλαν σε αυτήν την αποτυχία πληροφοριών. Αν ο στρατός και οι υπηρεσίες πληροφοριών του Ισραήλ δεν είχαν εμπλακεί στην πολιτική διαμάχη για τις σχεδιαζόμενες δικαστικές μεταρρυθμίσεις του Νετανιάχου, η οποία επιδεινώθηκε από την ανάμειξη της κυβέρνησης Biden, τότε ίσως είχαν εντοπίσει τα σχέδια της Hamas εκ των προτέρων.

4) Επίσης, δεν βοήθησε το γεγονός ότι οι κατάσκοποι των ΗΠΑ είναι στραμμένοι στην Ουκρανία. Το Ισραήλ πρέπει να αναλάβει την πλήρη ευθύνη για τις αποτυχίες του στις υπηρεσίες πληροφοριών, την Mossad, αλλά δεν βοήθησε επίσης το γεγονός ότι οι κατάσκοποι των Αμερικανών ήταν επικεντρωμένοι στην Ουκρανία. Αν δεν ήταν τόσο επικεντρωμένοι σε αυτή τη σύγκρουση, τότε θα μπορούσαν να είχαν διατηρήσει τουλάχιστον έναν δορυφόρο πάνω από τη Γάζα που θα μπορούσε να είχε ανακαλύψει τη στρατιωτική συσσώρευση της Hamas.

5) Η Αμερική βρίσκεται τώρα σε δίλημμα για το ποιος θα λάβει στρατιωτική βοήθεια. Το Business Insider επέστησε την προσοχή στο νέο δίλημμα της Αμερικής σχετικά με το αν θα δοθεί στρατιωτική βοήθεια, ιδιαίτερα βλήματα πυροβολικού, στην Ουκρανία όπως είχε προγραμματιστεί ή θα ανακατευθύνει αυτούς τους πόρους στο Ισραήλ. Η απόφασή του θα μπορούσε να έχει σημαντικές επιπτώσεις και στις δύο συγκρούσεις, καθώς η επιλογή μεταξύ τους είναι μηδενικού αθροίσματος.

6) Η Σαουδική Αραβία πιθανότατα θα παγώσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες της με το Ισραήλ. Η Σαουδική Αραβία δέχεται τεράστια πίεση από τη διεθνή μουσουλμανική κοινότητα να παγώσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες με το Ισραήλ μετά τα πλήγματα του Ισραήλ κατά αμάχων στόχων στη Γάζα.

7) Το IMEC Megaproject πιθανότατα θα παγώσει για κάποιο χρονικό διάστημα. Ο Οικονομικός Διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC) δεν μπορεί να ολοκληρωθεί εάν η Σαουδική Αραβία και ειδικά η Ιορδανία παγώσουν τα σχέδια για την κατασκευή του σχεδίου αυτού.

8) Οι Ισορροπημένες θέσεις της Ρωσίας και της Κίνας εξέπληξαν ορισμένους παρατηρητές. Πολλοί θεώρησαν λανθασμένα ότι η Ρωσία και η Κίνα ευνοούσαν την Παλαιστίνη, γι’ αυτό και οι ισορροπημένες δηλώσεις αυτών των δύο χωρών. Ακόμη λιγότεροι γνώριζαν ότι ο Πρόεδρος Putin υποστηρίζει πλήρως το IDF τον στρατό του Ισραήλ, όπως αποδεικνύεται από τις επίσημες δηλώσεις του όλα αυτά τα χρόνια.

9) Η συζήτηση για το αν οι σκοποί δικαιολογούν τα μέσα άνοιξε ξανά. Η δολοφονία εποίκων-αμάχων που έχουν εκπαιδευτεί από τη Hamas και η απαγωγή παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων για ανταλλαγή αιχμαλώτων δικαιολογήθηκε από ορισμένους Παλαιστίνιους υποστηρικτές ως νόμιμο μέσο για την επιδίωξη της εθνικής απελευθέρωσης, ενώ άλλοι υποστηρικτές επέκριναν αυτές τις τακτικές για υπονόμευση της ηθικής στην όλη υπόθεση.

10) Η Hezbollah είναι ακόμη πιο δυνατός παίκτης σε σχέση με την Hamas. H επίθεση της Hamas εναντίον του Ισραήλ έφερε στη ζωή έναν από τους χειρότερους εφιάλτες για το εβραϊκό κράτος, ο οποίος μπορεί να γίνει ακόμη χειρότερος εάν η Hezbollah αποφασίσει να ξεκινήσει μεγάλης κλίμακας εχθροπραξίες. Σε αυτή την περίπτωση, ο Λίβανος και πιθανώς και η Συρία θα μπορούσαν να συρθούν στη μάχη, η οποία θα μπορούσε εύκολα να κλιμακωθεί αποσταθεροποιώντας όλη την περιοχή. Η φήμη των υπηρεσιών ασφαλείας του Ισραήλ έχει κλονιστεί, η Hamas δεν ήταν ποτέ καλύτερη στα μάτια των περισσότερων μη δυτικών παρατηρητών και πολλοί έμαθαν τελικά ότι ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα ευνοούν την Παλαιστίνη.