Η υπόθεση Λαζαρίδη εξελίσσεται σε νέο βαρίδι για το Μαξίμου με σοβαρό κίνδυνο δημοσκοπικής φθοράς
Η παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη, ύστερα από μια παρατεταμένη περίοδο κατά την οποία επιχειρήθηκε να περιοριστεί πολιτικά η σημασία της υπόθεσης, απειλεί να μετατραπεί σε ένα ακόμη σοβαρό πλήγμα για την κυβέρνηση. Στο κυβερνητικό στρατόπεδο αυξάνεται η ανησυχία ότι η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν θα έχει πρόσκαιρο χαρακτήρα, αλλά μπορεί να αφήσει βαθύ πολιτικό αποτύπωμα.
Ανησυχία ακόμη και στο εσωτερικό της παράταξης
Το στοιχείο που προκαλεί μεγαλύτερο προβληματισμό είναι ότι οι πιο επιφυλακτικές εκτιμήσεις δεν προέρχονται μόνο από την αντιπολίτευση ή από πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και από πρόσωπα που κινούνται κοντά στην κυβερνητική παράταξη. Σύμφωνα με αυτές τις αναγνώσεις, η υπόθεση Λαζαρίδη ενδέχεται να έχει επιπτώσεις ανάλογες με εκείνες που προκάλεσε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλαδή να λειτουργήσει ως καταλύτης νέας φθοράς για τη Νέα Δημοκρατία.
Η εκτίμηση αυτή αποκτά ιδιαίτερο βάρος επειδή έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία το Μαξίμου θεωρούσε ότι είχε αρχίσει να ανακτά ένα μέρος των απωλειών του. Η διεθνής κρίση με επίκεντρο το Ιράν, η στρατιωτική κινητοποίηση στην ευρύτερη περιοχή και η προσπάθεια ανάδειξης ζητημάτων εθνικής ασφάλειας είχαν προσφέρει στην κυβέρνηση μια περιορισμένη αλλά υπαρκτή πολιτική ανάσα.
Μια υπόθεση που αγγίζει το πιο ευαίσθητο κοινωνικό πεδίο
Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, η υπόθεση Λαζαρίδη αξιολογείται από ορισμένους ως ενδεχομένως ακόμη πιο επώδυνη. Η ζημιά που μπορεί να προκαλέσει δεν αφορά μόνο την εικόνα της κυβέρνησης ως προς τη διαχείριση ενός ακόμη προβλήματος. Αγγίζει ένα πολύ πιο φορτισμένο κοινωνικό πεδίο, εκεί όπου συναντιούνται η αγωνία των οικογενειών, οι θυσίες για τις σπουδές των παιδιών και η αίσθηση ότι οι ευκαιρίες δεν μοιράζονται με όρους δικαιοσύνης.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο εντοπίζεται και η πολιτική επικινδυνότητα της υπόθεσης. Για ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, το ζήτημα δεν εκλαμβάνεται απλώς ως μία ακόμη ιστορία που αφορά ένα κυβερνητικό στέλεχος. Συνδέεται με μια ευρύτερη εντύπωση αδικίας, σύμφωνα με την οποία νέοι άνθρωποι και οικογένειες επενδύουν χρόνο, κόπο και χρήμα για να σπουδάσουν, αλλά τελικά έρχονται αντιμέτωποι με ένα σύστημα που επιβραβεύει τη διασύνδεση και τον κομματικό σωλήνα.
Αν αυτή η αίσθηση παγιωθεί, τότε η υπόθεση μπορεί να ξεπεράσει τα στενά όρια μιας επικοινωνιακής κρίσης και να εξελιχθεί σε υπόθεση με πιο βαθιά κοινωνική απήχηση. Και αυτό για κάθε κυβέρνηση είναι πολύ πιο επικίνδυνο από μια πρόσκαιρη αρνητική επικαιρότητα, γιατί αφορά το πεδίο της ηθικής νομιμοποίησης και όχι μόνο της πολιτικής διαχείρισης.
Για το Μέγαρο Μαξίμου, το κρίσιμο ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο αν η παραίτηση έκλεισε τυπικά το θέμα. Είναι αν η υπόθεση έχει ήδη περάσει στη συλλογική συνείδηση ως ακόμη ένα παράδειγμα προνομιακής μεταχείρισης και ως ακόμη μία υπενθύμιση της απόστασης ανάμεσα στην κοινωνία που παλεύει και στην εξουσία που προστατεύει τους δικούς της.
