Η σημερινή συζήτηση στη Βουλή για την παραπομπή του πρώην υπουργού Υποδομών και Μεταφορών, Κώστα Καραμανλή, κατέδειξε με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο τη βαθιά θεσμική και πολιτική κρίση που διαπερνά το ελληνικό κοινοβουλευτικό σύστημα. Πίσω από τις εντάσεις, τις αποχωρήσεις, τις θεσμικές ενστάσεις και τους σκαιούς διαλόγους, αποκαλύφθηκε το πρόσωπο ενός πολιτικού συστήματος που αδυνατεί –ή αρνείται– να υπερασπιστεί την ίδια του την αξιοπρέπεια μπροστά στη μνήμη 57 νεκρών.
Η επιλογή της κυβερνητικής πλειοψηφίας να ακολουθήσει τη «λύση Τριαντόπουλου» – παραπομπή για πλημμέλημα και όχι για κακούργημα – αντιμετωπίστηκε από την αντιπολίτευση ως θεσμική συγκάλυψη και πολιτική δειλία. Οι όροι της συζήτησης απογυμνώθηκαν από κάθε προσχήματα αναζήτησης της αλήθειας: η διαδικασία «fast track», το πόρισμα εξπρές και η άρνηση εξέτασης κρίσιμων μαρτύρων καταγγέλθηκαν ως εργαλειακή χρήση της Βουλής για την αμνήστευση πολιτικών ευθυνών.
Η έκρηξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία έθεσε το ζήτημα της συνταγματικότητας, όσο κι αν παρουσιάστηκε ως «σόου», ανέδειξε την υπόγεια ένταση για την ερμηνεία του κοινοβουλευτικού ρόλου όταν η Δικαιοσύνη καλείται να λειτουργήσει υπό το βάρος μιας τραγωδίας. Η εικόνα της Βουλής, με διακοπές συνεδριάσεων, αποβολές, προσβολές και παραπομπές στην Επιτροπή Δεοντολογίας, συνιστά φτωχό υποκατάστατο της δημοκρατικής λογοδοσίας.
Η απόφαση του ίδιου του Καραμανλή να σιωπήσει –να μην υπερασπιστεί τον εαυτό του– λειτουργεί σαν σημείο στίξης μιας διαδικασίας που φρόντισε να εκκενώσει από πολιτική ουσία το ίδιο το ερώτημα της ευθύνης. Αντί για πολιτική αυτογνωσία, θεσμικό αυτεξέλεγκτο. Αντί για κάθαρση, απορρύθμιση.
Παράλληλα, το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ ρίχνει βαριά σκιά τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αντιπολίτευση. Η παραίτηση Αντωνόπουλου φανέρωσε ότι η κρίση εμπιστοσύνης δεν είναι κομματικά μονόπλευρη. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε τροχιά εσωτερικής αποσταθεροποίησης, και ο Ανδρουλάκης καλείται να απαντήσει με πράξεις, όχι με δηλώσεις περί «ευθιξίας». Το ερώτημα της πολιτικής συνέπειας δεν χωράει συμψηφισμούς.
Όλα αυτά εκτυλίσσονται ενώ η χώρα μετρά ακόμη τις πληγές της από τα Τέμπη. Μια τραγωδία που η κοινή γνώμη δεν ξέχασε – ακόμη κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να την κλείσει με το κεφάλι σκυμμένο και τη δικαιοσύνη στο περιθώριο.
Η ψηφοφορία για την παραπομπή Καραμανλή θα κλείσει τυπικά ένα κεφάλαιο. Όχι όμως και το πολιτικό του βάθος. Διότι αυτό που έμεινε από τη σημερινή συζήτηση δεν είναι η απόδοση ευθύνης, αλλά η συνειδητοποίηση ότι ο πολιτικός κόσμος της χώρας αρνείται –ή αδυνατεί– να αναμετρηθεί με τη μνήμη, τη δικαιοσύνη και την αλήθεια.
Και όταν μια Βουλή μετατρέπεται σε εργαλείο αποσιώπησης, το τίμημα το πληρώνει η Δημοκρατία.
