56 παιδιά περιμένουν ένα σπίτι και η Πολιτεία παραμένει θεατής

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ!

Ποιος θα νοιαστεί επιτέλους γι' αυτά; 56 παιδιά βρίσκονται στα δύο μεγάλα Νοσοκομεία Παίδων της Αθήνας.

Παιδιά που έχουν απομακρυνθεί από το οικογενειακό τους περιβάλλον, παιδιά που έχουν βιώσει την κακοποίηση, την παραμέληση, την εγκατάλειψη.

Παιδιά που αντί να βρίσκονται σε ένα ασφαλές σπίτι, σε μια αγκαλιά, σε ένα περιβάλλον που θα τους προσφέρει αγάπη και σταθερότητα, παραμένουν σε νοσοκομειακούς θαλάμους, περιμένοντας να αποφασίσει η Πολιτεία τι θα απογίνουν.

Και αναρωτιέμαι: Πόση ακόμη αδιαφορία μπορούν να αντέξουν αυτά τα παιδιά; Ποιος ευθύνεται για το γεγονός ότι τα νοσοκομεία μετατρέπονται σε χώρους μακροχρόνιας φιλοξενίας παιδιών, ενώ δεν είναι αυτή η αποστολή τους; Πού είναι οι κατάλληλες δομές φιλοξενίας;

Πού είναι οι ξενώνες, οι εξειδικευμένοι παιδαγωγοί, οι ψυχολόγοι, οι κοινωνικοί λειτουργοί; Πού είναι οι άνθρωποι και οι υποδομές που θα έπρεπε να περιμένουν αυτά τα παιδιά τη στιγμή που απομακρύνονται από ένα κακοποιητικό περιβάλλον;

Δεν γνώριζε η Πολιτεία ότι αυτές οι ανάγκες υπάρχουν; Δεν μπορούσε να προβλέψει ότι θα χρειάζονταν κατάλληλες υποδομές; Χρήματα φαίνεται να βρίσκονται για πολλές άλλες κρατικές δαπάνες. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες καταγγελιών για σπατάλες, κακοδιαχείριση και κατασπατάληση δημόσιου χρήματος.

Τα πολιτικά κόμματα συσσωρεύουν τεράστια χρέη, ενώ το κράτος καλείται να διαχειριστεί δαπάνες και προτεραιότητες που συχνά προκαλούν εύλογα ερωτήματα στους πολίτες. Δημιουργούνται δομές φιλοξενίας για ανθρώπους που φτάνουν στη χώρα μας, διατίθενται κονδύλια για προγράμματα στήριξης και παροχές, οργανώνονται υπηρεσίες και καλύπτονται ανάγκες φιλοξενίας, ακόμη και σίτισης.

Και πολύ σωστά πρέπει να υπάρχει ανθρωπιστική αντιμετώπιση για κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως καταγωγής. Όμως υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορεί πλέον να αποφεύγεται:

Γιατί δεν επιδεικνύεται η ίδια αποφασιστικότητα όταν πρόκειται για τα δικά μας παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο;

Γιατί δεν εξασφαλίζονται εγκαίρως οι απαραίτητες υποδομές για τα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση;

Γιατί η προστασία τους δεν αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα; Και ας μην ξεχνάμε τους νόμιμους μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, πληρώνουν φόρους και εισφορές και προσπαθούν να χτίσουν μια αξιοπρεπή ζωή.

Η κοινωνική πολιτική οφείλει να είναι δίκαιη, διαφανής και να μην αφήνει κανέναν άνθρωπο αβοήθητο. Αλλά ας επιστρέψουμε στα 56 παιδιά.

Αναρωτήθηκε κανείς τι σημαίνει για την ψυχή ενός παιδιού να περνά μήνες μέσα σε ένα νοσοκομείο χωρίς να είναι άρρωστο;

Να μην έχει το δικό του δωμάτιο, τα δικά του παιχνίδια, μια σταθερή καθημερινότητα, έναν άνθρωπο να το περιμένει με αγάπη; Οι ψυχολογικές συνέπειες μπορεί να είναι βαθιές και μακροχρόνιες. Η έλλειψη σταθερού συναισθηματικού δεσμού, η ανασφάλεια, η απομόνωση και η αβεβαιότητα μπορούν να επηρεάσουν την ψυχική υγεία, την κοινωνικοποίηση, τη σχολική πορεία και τη συναισθηματική ανάπτυξή τους.

Παιδιά που ήδη έχουν τραυματιστεί από όσα έζησαν, κινδυνεύουν να επιβαρυνθούν ακόμη περισσότερο από την απουσία μιας κατάλληλης λύσης.

Και το χειρότερο; ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ! Δεν επέλεξαν τους γονείς τους. Δεν επέλεξαν να κακοποιηθούν.

Δεν επέλεξαν να εγκαταλειφθούν. Δεν επέλεξαν να μεγαλώνουν χωρίς ασφάλεια. Έχουν όμως το ίδιο δικαίωμα με κάθε άλλο παιδί στην αγάπη, στην προστασία, στην αξιοπρέπεια και σε ένα πραγματικό σπίτι.

Δεν είναι αριθμοί σε μια στατιστική. Δεν είναι ένα ακόμη δημοσίευμα που θα ξεχαστεί σε δύο ημέρες. Είναι παιδιά με συναισθήματα, φόβους, όνειρα και μια ζωή που τώρα διαμορφώνεται.

Η Πολιτεία οφείλει να δημιουργήσει άμεσα κατάλληλες δομές φιλοξενίας, με εξειδικευμένο προσωπικό, ψυχολογική υποστήριξη και ουσιαστική φροντίδα. Οφείλει να διαθέσει τους αναγκαίους πόρους και να λογοδοτήσει για τις καθυστερήσεις. Δεν ζητάμε πολυτέλειες. Ζητάμε τα αυτονόητα.

Ζητάμε να μην εγκαταλείπονται για δεύτερη φορά αυτά τα παιδιά. Και απευθύνω ένα ερώτημα σε όλους όσοι έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης, σε όλους τους πολιτικούς, σε όλους τους αρμόδιους φορείς:

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Ποιος θα αγωνιστεί γι' αυτά; Ποιος θα διεκδικήσει τα χρήματα που χρειάζονται για να αποκτήσουν ένα ασφαλές περιβάλλον; Ας σταματήσουμε επιτέλους να μιλάμε για προστασία των παιδιών μόνο στις επετείους, στις εκδηλώσεις και στις πολιτικές δηλώσεις. Η προστασία των παιδιών αποδεικνύεται με πράξεις, όχι με λόγια. ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ.

Είναι παιδιά της κοινωνίας μας. Και η κοινωνία που δεν μπορεί να προστατεύσει τα πιο ανυπεράσπιστα μέλη της έχει αποτύχει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια διοικητική υποχρέωση. Έχει αποτύχει στην ανθρωπιά της.