Α.Βορύλλας: Η λογιστική διαχείριση Μητσοτάκη και το πάρτι των funds

Η λογιστική διαχείριση της ένδειας και το πολιτικό «άλλοθι» των funds

Η συζήτηση γύρω από την αποτελεσματικότητα της κυβερνητικής πολιτικής δεν μπορεί πλέον να εξαντλείται σε θεωρητικές αναλύσεις και επικοινωνιακά αφηγήματα, όταν η ίδια η πραγματικότητα της αγοράς και της κοινωνίας εκπέμπει σήμα κινδύνου. Στο επίκεντρο της κριτικής τίθεται πλέον ανοιχτά ο χαρακτήρας της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος από ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού και κοινωνικού φάσματος δεν εισπράττει τα εύσημα του μεταρρυθμιστή, αλλά τον μάλλον υποτιμητικό τίτλο του απλού «λογιστικού διαχειριστή». Η προσέγγιση αυτή αναδεικνύει μια δομική αδυναμία παραγωγής ουσιαστικής πολιτικής, περιορίζοντας τον ρόλο του κράτους στην απλή παρακολούθηση των αριθμών, την ώρα που οι πολίτες αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.

Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διαχειριστικής δυσλειτουργίας εντοπίζεται στο φλέγον ζήτημα της προστασίας της πρώτης κατοικίας και της ασυδοσίας των επενδυτικών κεφαλαίων. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις, όπως η πολυαναμενόμενη απόφαση του Αρείου Πάγου σχετικά με τον νόμο Κατσέλη που επιχειρεί να ξεκαθαρίσει το τοπίο με τους τόκους, η κυβερνητική ολιγωρία παραμένει εμφανής. Η απαράδεκτη καθυστέρηση στην καθαρογραφή της απόφασης λειτούργησε ως πρώτο ανάχωμα, όμως το πραγματικό πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη πολιτικής βούλησης για την επιβολή της νομιμότητας. Τα funds και οι εταιρείες διαχείρισης (servicers) συνεχίζουν να αγνοούν προκλητικά το νομικό πλαίσιο, εκμεταλλευόμενα ένα θεσμικό κενό: την απουσία ρητής και δεσμευτικής οδηγίας από την εποπτική αρχή, δηλαδή την Τράπεζα της Ελλάδος. Η άρνηση ή η καθυστέρηση του διοικητή της, Γιάννη Στουρνάρα, να μετατρέψει τη δικαστική κρίση σε εφαρμοστέα εγκύκλιο, αφήνει τους δανειολήπτες απροστάτευτους και εκτεθειμένους στις διαθέσεις των κερδοσκόπων.

Το παράδοξο των αριθμών και η καθημερινότητα της επιβίωσης

Η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής αποτυπώνεται ανάγλυφα στην καθημερινότητα των ελληνικών νοικοκυριών. Η πρωτοφανής ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης και το δυσβάσταχτο κόστος της ενέργειας έχουν δημιουργήσει συνθήκες κοινωνικής ασφυξίας. Είναι κοινή διαπίστωση πως η πλειονότητα των οικογενειών σε ολόκληρη την επικράτεια αδυνατεί πλέον να βγάλει το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα. Την ίδια στιγμή που τα κυβερνητικά στελέχη επικαλούνται μακροοικονομικούς δείκτες και επιτυχίες, χιλιάδες πολίτες έρχονται αντιμέτωποι με τον εφιάλτη της απώλειας των σπιτιών τους. Το κοινωνικό αυτό δράμα επιβεβαιώνεται από τη συνεχή ροή καταγγελιών και μηνυμάτων από απελπισμένους ιδιοκτήτες, οι οποίοι βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να εξανεμίζονται.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, έρχεται να προστεθεί και ένα εξόφθαλμο οικονομικό παράδοξο, το οποίο καταγράφεται ακόμη και σε επίσημες εκθέσεις διεθνών οργανισμών, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, η Ελλάδα εμφανίζεται να είναι υπερκαλυμμένη σε ακίνητα για τους πολίτες της, παρουσιάζοντας μάλιστα και σχετικό πλεόνασμα. Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί αυτό το πλεόνασμα δεν μεταφράζεται σε στεγαστική ανακούφιση για την κοινωνία. Η απάντηση κρύβεται στην πολιτική επιλογή της κυβέρνησης να διευκολύνει τη μαζική μεταβίβαση της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων στα χέρια των funds. Το υποτιθέμενο πλεόνασμα δεν ανήκει πλέον στους πολίτες, αλλά αποτελεί προϊόν εκμετάλλευσης από ξένα και εγχώρια funds, επιβεβαιώνοντας ότι η διακυβέρνηση Μητσοτάκη λειτουργεί ως τροχονόμος συμφερόντων, αφήνοντας την κοινωνία στο περιθώριο.