Ακραία και ευθέως επιθετική ρητορική κατά της Ελλάδας και της Κύπρου αρθρώνεται εκ νέου από τον στενό ιδεολογικό κύκλο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μέσα από άρθρο του Ιμπραήμ Καραγκιούλ στη φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Γενί Σαφάκ». Το κείμενο δεν περιορίζεται σε συνήθεις αναφορές αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά διατυπώνει απειλές πολεμικού χαρακτήρα, εντάσσοντάς τες σε ένα συνολικό αφήγημα ανασύστασης μιας νεοοθωμανικής αυτοκρατορικής ισχύος.
Ο Καραγκιούλ κάνει λόγο για «μέτωπο Ελλάδας – Ισραήλ» που, κατά την άποψή του, θα καταρρεύσει μετά την «ολοκλήρωση» των εξελίξεων στη Συρία. Υποστηρίζει ότι, αφού κλείσει το νότιο μέτωπο για την Τουρκία, θα ανοίξει ο κύκλος της αντιπαράθεσης με την Ελλάδα, θέτοντας στο επίκεντρο τα ελληνικά νησιά. Σε αυτό το πλαίσιο διατυπώνει απειλές για «επιστροφή των νησιών στην Τουρκία», τα οποία χαρακτηρίζει «φυσική προέκταση της Ανατολίας».
Η φρασεολογία που χρησιμοποιείται είναι ωμή και απαλλαγμένη από διπλωματικά προσχήματα. Γίνεται λόγος για «ταφή Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων κάτω από τα ερείπια», ενώ οι διεθνείς συσχετισμοί παρουσιάζονται ως ευνοϊκοί για την Τουρκία, με τους διεθνείς οργανισμούς να εμφανίζονται ανίσχυροι και απαξιωμένοι. Η Ευρωπαϊκή Ένωση περιγράφεται ως δομή χωρίς δυνατότητα προστασίας των κρατών-μελών της, με την Ελλάδα να προβάλλεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα κράτους που θα βρεθεί εκτεθειμένο.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η ένταξη των απειλών αυτών σε ένα ευρύτερο ιδεολογικό σχήμα. Ο Καραγκιούλ υποστηρίζει ότι η εποχή των διεθνών οργανισμών έχει παρέλθει και ότι ο κόσμος εισέρχεται σε μια φάση όπου κυριαρχούν οι «νέες αυτοκρατορίες». Σε αυτό το σχήμα, η Τουρκία παρουσιάζεται ως ιστορική συνέχεια των Σελτζούκων και των Οθωμανών, με αποστολή να επανακαθορίσει σύνορα και γεωγραφίες. Κάνει μάλιστα λόγο για χρονικό ορίζοντα περίπου δέκα ετών, εντός του οποίου, κατά την εκτίμησή του, θα έχουν υλοποιηθεί οι στρατηγικοί στόχοι της Άγκυρας.
Η Ελλάδα εντάσσεται ρητά σε αυτό το αφήγημα ως κράτος που, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, κινδυνεύει να «ενσωματωθεί» ή να «υποταχθεί» στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον που διαμορφώνεται. Οι αναφορές δεν περιορίζονται σε διπλωματική επιρροή, αλλά αφορούν ανοιχτά την αναδιάταξη συνόρων και κρατικών υποστάσεων.
Στο ίδιο άρθρο, το Ισραήλ παρουσιάζεται ως δύναμη σε αποσύνθεση, με μέτωπα που καταρρέουν στη Συρία, την Υεμένη και το Σουδάν. Η Ελλάδα τοποθετείται στον ίδιο άξονα, ως προκεχωρημένο φυλάκιο ενός ευρύτερου μπλοκ που, σύμφωνα με το τουρκικό αφήγημα, βρίσκεται σε στρατηγική υποχώρηση. Η σύνδεση αυτή ενισχύει τη λογική ενός ενιαίου μετώπου αντιπαράθεσης, στο οποίο η Τουρκία εμφανίζεται ως ανερχόμενη ηγεμονική δύναμη.
Το άρθρο κορυφώνεται με εκτενή προσωπολατρία προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος παρουσιάζεται ως «πρωτοπόρος της Ιστορίας» και «αρχιτέκτονας της γεωπολιτικής», ο ηγέτης που έχει θέσει τα θεμέλια για μια «νέα πολυεθνική κοινή γεωγραφία». Η αποθέωση αυτή ενισχύει την εκτίμηση ότι οι συγκεκριμένες τοποθετήσεις δεν αποτελούν μεμονωμένες απόψεις, αλλά εντάσσονται σε ένα συνεκτικό κρατικό και ιδεολογικό αφήγημα.
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά το γεγονός ότι ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ δεν είναι περιθωριακή φιγούρα στον τουρκικό δημόσιο λόγο. Εργάζεται στη «Γενί Σαφάκ» από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, διετέλεσε αρχισυντάκτης της και θεωρείται ένας από τους βασικούς εκφραστές της επίσημης γραμμής της Άγκυρας σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Σύμφωνα με πληροφορίες από την Τουρκία, λειτουργεί ως άτυπος προσωπικός αρθρογράφος του Ερντογάν, διατυπώνοντας δημόσια θέσεις που ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος αποφεύγει να αναλάβει ευθέως.
Η παρουσία του στο προεδρικό αεροσκάφος και η συχνή συμμετοχή του σε κλειστούς κύκλους ενημέρωσης δημοσιογράφων ενισχύουν την εικόνα ενός προσώπου που βρίσκεται στον πυρήνα της εξουσίας. Στο παρελθόν έχει προβεί σε δηλώσεις που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, όπως υπαινιγμούς για πλήγματα στο Ερεβάν κατά τη σύγκρουση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, καθώς και αναφορές για μετατροπή του γηπέδου της ΑΕΚ «Αγια-Σοφιά» σε τζαμί.
