Το 2022, μετά το έντονο επεισόδιο ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Ταγίπ Ερντογάν στην Πράγα, η ελληνική κυβέρνηση προώθησε μέσω των ΜΜΕ την εικόνα ότι ο Τούρκος πρόεδρος ήταν «απομονωμένος» διεθνώς, υποστηρίζοντας πως το κλίμα που εισέπραξε από τους συνομιλητές του ήταν αρνητικό. Αυτό το αφήγημα άρχισε να αναπτύσσεται από το 2019, με στόχο να αποφεύγεται η σύγκρουση και να υποστηρίζεται ότι η Τουρκία είναι απομονωμένη από τους συμμάχους της Ελλάδας.
Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη, και προσωπικά ο υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης, συνέχισαν να επενδύουν σε αυτήν την πολιτική αφήγηση, αποφεύγοντας να αντιμετωπίσουν τις εθνικές προκλήσεις με αποφασιστικότητα. Ο Μητσοτάκης, με την υποστήριξη του Γεραπετρίτη, προωθούσε τη στρατηγική του κατευνασμού, την ώρα που ακολουθούσε αμφιλεγόμενες τακτικές, όπως η απομάκρυνση πολιτικών αντιπάλων και πρώην πρωθυπουργών από το κόμμα, προκειμένου να υποστηρίξει το πολιτικό του σχέδιο.
Ωστόσο, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δείχνουν ότι η στρατηγική αυτή ίσως να μην απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας. Αντίθετα, η Τουρκία φαίνεται να έχει επιτύχει σημαντική επιρροή στην περιοχή, με τον Ερντογάν να ενδυναμώνεται διεθνώς και να επεκτείνει την επιρροή του στην ανατολική Μεσόγειο και τη Συρία.
Συγκεκριμένα:
Ο Μοχάμαντ αλ Τζολάνι, ηγετική μορφή των συριακών τζιχαντιστών, δήλωσε δημοσίως ότι η Τουρκία έχει προτεραιότητα στην ανοικοδόμηση της Συρίας.
Οι τουρκικές εφημερίδες αναφέρουν τη δυνατότητα συμφωνίας με τη Συρία για τον καθορισμό ΑΟΖ, με στόχο τη δημιουργία τουρκικής «ασπίδας» στην περιοχή.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά τις δηλώσεις υπέρ της Ελλάδας, παρέχει συνεχώς υποστήριξη στην Τουρκία, όπως με την πρόσφατη χρηματοδότηση ύψους 1 δισ. ευρώ.
Τούρκοι αναλυτές προειδοποιούν για τις στρατηγικές κινήσεις της Τουρκίας στην περιοχή, ενισχύοντας τη θέση της έναντι της Κύπρου και της Ελλάδας.
Η ελληνική κυβέρνηση παρακολουθεί σε κατάσταση αφωνίας τον καταιγισμό από αρνητικές εξελίξεις στην περιοχή. Ο «απομονωμένος» Ερντογάν έχει καταφέρει με τις απειλές, τις γαλιφιές, τους τραμπουκισμούς, τα παιχνίδια και τους ελιγμούς του να γίνει ο απαραίτητος μεσάζων για όλους τους παίκτες της περιοχής, καταγράφοντας διαρκώς κέρδη. Ακόμα και η Φον ντερ Λάιεν τού δίνει λεφτά.
Ο Ερντογάν πέτυχε να είναι απαραίτητος για τον Πούτιν στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, αλλά και συνομιλητής του Ζελένσκι με συμπαραγωγή drones. Να διατηρήσει σκληρή γραμμή με τις ΗΠΑ μέχρι να πάρει τα μαχητικά αεροπλάνα που ήθελε και χθες ο Τραμπ να τον χαρακτηρίζει «έξυπνο και ισχυρό», πιστώνοντάς του την πτώση Άσαντ.
Να υποθάλπει και να υποστηρίζει τρομοκρατικές ομάδες με πύρινους λόγους κατά του Ισραήλ και της Δύσης, επιβάλλοντας -με την αποδοχή όλων!- έναν τζιχαντιστή της «Αλ Κάιντα» ως επικεφαλής του… εκδημοκρατισμού της Συρίας. Να κατακτήσει νέα εδάφη στη Συρία, εξολοθρεύοντας ταυτόχρονα τους Κούρδους και ήδη να ετοιμάζει ένα δεύτερο μνημόνιο, όπως αυτό της Λιβύης, με στόχο ξανά την ελληνική ΑΟΖ. Να τραμπουκίζει την Ελλάδα για το καλώδιο με την Κύπρο, να φοβερίζει για τα θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο, να στήνει ένταση μέχρι και στην Κάσο.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι υποχρεωμένη να εξηγήσει στον ελληνικό λαό ποια είναι η στρατηγική της απέναντι στην ασύδοτη, αποθρασυμένη και διαρκώς πιο απειλητική για τα συμφέροντά μας Τουρκία. Εξακολουθεί να πιστεύει στον «κατευνασμό», στις «απομονώσεις» και όλες αυτές τις θεωρίες φοβικότητας και δουλοπρέπειας; Πέτυχαν οι πρακτικές του Μαξίμου; Διότι όλοι καταλαβαίνουν ότι κάθε κίνηση της Τουρκίας, ακόμα κι αυτές στη Μέση Ανατολή, εν τέλει επιβεβαιώνει ότι το βλέμμα του Ερντογάν είναι μόνιμα καρφωμένο στο Αιγαίο.
