Αυστραλιανή ανοσοθεραπεία καταγράφει υψηλά ποσοστά επιβίωσης σε νέους με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία

Σημαντική εξέλιξη στην αντικαρκινική έρευνα καταγράφεται στην Αυστραλία, όπου κλινική μελέτη κατέγραψε ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά επιβίωσης σε ασθενείς με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ALL), μια μορφή καρκίνου που εμφανίζεται κυρίως σε εφήβους και νέους ενήλικες.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από ερευνητές σε συνεργασία με το SA Health and Medical Research Institute και το Πανεπιστήμιο της Αδελαΐδας και επικεντρώθηκε στη χρήση του blinatumomab, μιας ανοσοθεραπείας που ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα ώστε να στοχεύει απευθείας τα καρκινικά κύτταρα.

Στη δοκιμή συμμετείχαν 55 ασθενείς ηλικίας από 15 έως 39 ετών, οι οποίοι έλαβαν blinatumomab αντί για εντατικά σχήματα χημειοθεραπείας. Η παρακολούθηση των ασθενών για διάστημα τριών ετών κατέγραψε υψηλά ποσοστά επιβίωσης και ελέγχου της νόσου.

Συγκεκριμένα, το 89% των συμμετεχόντων παραμένει ζωντανό χωρίς ενδείξεις ενεργής λευχαιμίας. Οι ασθενείς με συγκεκριμένες γενετικές μεταλλάξεις που ανταποκρίνονται στη θεραπεία παρουσίασαν καθολική επιβίωση, ενώ ακόμη και περιπτώσεις με πιο ανθεκτικά χαρακτηριστικά της νόσου κατέγραψαν ποσοστό επιβίωσης που έφτασε το 80% στην τριετία.

Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό HemaSphere και αποτυπώνουν τη δυναμική των στοχευμένων ανοσοθεραπειών στη διαχείριση μορφών λευχαιμίας υψηλού κινδύνου. Σύμφωνα με τα δεδομένα, η προσέγγιση αυτή συνδυάζει μειωμένη τοξικότητα με ουσιαστική βελτίωση των ποσοστών επιβίωσης.

Οι συμμετέχοντες ανέφεραν αισθητή βελτίωση της καθημερινής τους λειτουργικότητας και λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες σε σύγκριση με τις καθιερωμένες θεραπείες. Η εμπειρία αυτή ενισχύει την επιστημονική εκτίμηση ότι οι ανοσοθεραπείες μπορούν να αποτελέσουν βασικό πυλώνα στη θεραπευτική αντιμετώπιση ορισμένων αιματολογικών κακοηθειών.

Η επιτυχής έκβαση της κλινικής δοκιμής δημιουργεί τις προϋποθέσεις για διεύρυνση της έρευνας γύρω από το blinatumomab και για αξιολόγηση της εφαρμογής του σε άλλες μορφές καρκίνου. Παράλληλα, προσφέρει ένα σαφές παράδειγμα για τη μελλοντική ανάπτυξη θεραπειών που αξιοποιούν στοχευμένα τους ίδιους τους μηχανισμούς άμυνας του ανθρώπινου οργανισμού.