Γράφει: ο Νίκος Κυριακάκης
Υπάρχουν πολλοί από εμάς που διαφωνούμε με την πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν υπογράφουμε σε λευκό χαρτί και δεν το κρύβουμε. Αυτό είναι δικαίωμα, είναι δημοκρατία, είναι ο ρόλος της αντιπολίτευσης στον δημόσιο βίο. Όμως υπάρχουν όρια. Και αυτά τα όρια δεν είναι νομικά· είναι εθνικά.
Σε εποχές κρίσης — γεωπολιτικής, οικονομικής, στρατηγικής — δεν τάσσεσαι με τον ορκισμένο αντίπαλο. Δεν ενισχύεις τον μόνιμο εχθρό. Και πάνω από όλα, δεν πηγαίνεις στο σπίτι του αντιπάλου για να κατηγορήσεις τη δική σου πλευρά. Γιατί αυτό δεν είναι θάρρος. Είναι βούτυρο στο ψωμί του αντιπάλου. Και σε κάνει, αναπόφευκτα, ύποπτο.
Η επίσκεψη στη Hurriyet: Εθνικά επιζήμια πράξη
Κύριε Βαρουφάκη, σας θεωρώ εθνικά επιζήμιο, και να γιατί.
Επιλέξατε να δώσετε συνέντευξη στην τουρκική εφημερίδα Hurriyet — ένα από τα σημαντικότερα έντυπα της γειτονικής χώρας — και εκεί αναδείξατε τον κρίσιμο ρόλο που διαδραματίζει η Τουρκία στις τρέχουσες γεωπολιτικές εντάσεις, υπογραμμίζοντας ότι η Άγκυρα έχει τοποθετηθεί ως διαμεσολαβητής στην περιφερειακή κρίση. Θέσατε μάλιστα το ερώτημα: ενώ η Τουρκία προσπαθεί για την ειρήνη, επιχειρείται να συρθεί σε πόλεμο από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ;
Το γεωπολιτικό πλαίσιο αυτής της δήλωσης δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Τουρκικά ΜΜΕ — από τη Hurriyet ως τη Sabah — κατηγορούν ήδη την Ελλάδα για «πολιτικό καιροσκοπισμό» και «παραβίαση του διεθνούς δικαίου», επικαλούμενα την εγκατάσταση συστημάτων Patriot στην Κάρπαθο. Τούρκοι σχολιαστές με ισχυρούς δεσμούς στην Άγκυρα μιλούν ανοικτά για κατάληψη ελληνικών νησιών. Και εσείς, κύριε Βαρουφάκη, επιλέγετε αυτή ακριβώς τη στιγμή να εμφανιστείτε στα τουρκικά ΜΜΕ, επικυρώνοντας τη ρητορική τους για τον διαμεσολαβητικό ρόλο της Άγκυρας.
Η αντιπολίτευση είναι ιερό δικαίωμα. Η εθνική αυτοϋπονόμευση δεν είναι.
Η υπόθεση των ναρκωτικών: Κοινωνικά επικίνδυνη συμπεριφορά
Σας θεωρώ επίσης κοινωνικά επικίνδυνο. Και αυτό δεν είναι πολιτική κρίση· είναι διαπίστωση.
Πριν από λίγες εβδομάδες, στο podcast της Γάιας Μερκούρη, παραδεχθήκατε δημόσια τη χρήση ναρκωτικών ουσιών — ecstasy και κάνναβης — και μάλιστα περιγράψατε λεπτομερώς την εμπειρία σας, χορεύοντας 15 με 16 ώρες στο Σίδνεϊ το 1989. Ακόμη δηλώσατε ότι η κάνναβη παραμένει για εσάς «ευχάριστη», αν και δεν σας τη δίνει πια κανείς. Και ενώ υπέστητε εισαγγελική παρέμβαση και παραπομπή σε δίκη — που έχει οριστεί για τις 16 Δεκεμβρίου 2026 — με κατηγορία «πρόκλησης και διαφήμισης ναρκωτικών», εσείς αντί για συγκράτηση επιλέξατε τη σπατάλη ευκαιρίας: να ισχυριστείτε ότι η δίωξη είναι πολιτική σκευωρία.
Ίσως να είναι. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι η δίωξη. Το πρόβλημα είναι η ίδια η δήλωση. Ένας πολιτικός — και μάλιστα ηγέτης κόμματος — που μιλά δημόσια με τρόπο που εκλαμβάνεται ως εξιδανίκευση της χρήσης ναρκωτικών, σε μια χώρα που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα εξάρτησης στη νεολαία, δεν κάνει απλώς ένα «ειλικρινές λάθος». Κάνει ζημιά.
Τα μηνύματα του εκλογικού σώματος: Πολιτικά ανεπαρκής
Και φτάνουμε στο τρίτο και ίσως πιο κρίσιμο σκέλος: σας θεωρώ πολιτικά ανεπαρκή.
Διετελέσατε υπουργός Οικονομικών της χώρας σε μία από τις πιο νευραλγικές περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας — στα χρόνια των μνημονίων, των κεφαλαιακών ελέγχων, της ασφυκτικής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Ένας άνθρωπος που κατέχει αυτή τη θέση οφείλει, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στο πολιτικό σύστημα, να διαβάζει μηνύματα. Να ερμηνεύει καταστάσεις. Να αποκωδικοποιεί τις σιωπηρές εντολές που στέλνει το εκλογικό σώμα.
Και τι σας έχει πει το εκλογικό σώμα; Το ΜέΡΑ25 συρρικνώνεται συνεχώς. Το ποσοστό του κόμματος, που σε άλλες εποχές ενέπνεε, σήμερα αγωνίζεται να παραμείνει στην κοινοβουλευτική ορατότητα. Μετά από τεράστιες προσπάθειες και πολλαπλές επίπονες εκστρατείες, το κοινό σας στέλνει ένα μήνυμα: «Μας εκπροσωπείτε λιγότερο και λιγότερο». Αυτό το μήνυμα, κύριε Βαρουφάκη, δεν το έχετε διαβάσει. Ή έχετε επιλέξει να μην το διαβάσετε.
Η πολιτική δεν είναι μόνο ιδέες. Είναι και λογοδοσία. Είναι η ικανότητα να κατανοείς πότε η πορεία σου απομακρύνεται από εκείνους που υποτίθεται εκπροσωπείς. Αυτή η ικανότητα, δυστυχώς, δείχνει να απουσιάζει.
Σε εποχές που η Τουρκία κλιμακώνει στρατηγικά τις απαιτήσεις της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, που η περιοχή βρίσκεται σε αναβρασμό, και που τα μηνύματα προς κάθε Έλληνα πολιτικό είναι σαφή, η επιλογή να εμφανιστεί κανείς στις στήλες τουρκικής εφημερίδας για να επαινέσει τη διαμεσολαβητική ρητορική της Άγκυρας δεν είναι απλώς αντιπολιτευτική θέση. Είναι λάθος επιλογή. Σε λάθος χρόνο. Με λάθος αποτέλεσμα.
