Με σταθερό προσανατολισμό προς τον στόχο της αυτοδυναμίας κινείται το κυβερνητικό επιτελείο, επιχειρώντας να αποκωδικοποιήσει τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων μέσα από δύο παράλληλες αναγνώσεις. Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει απέναντί του δύο βασικούς πολιτικούς αντιπάλους: τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα, οι οποίοι, στον ανταγωνισμό για την κυριαρχία στον χώρο της αντιπολίτευσης, συγκρούονται πλέον και μεταξύ τους.
Σύμφωνα με κυβερνητικές εκτιμήσεις, η Νέα Δημοκρατία παραμένει η πρώτη κυβέρνηση δεύτερης τετραετίας που διατηρεί τόσο ευρύ προβάδισμα έναντι του δεύτερου κόμματος σε όλες τις μετρήσεις. Στο Μαξίμου θεωρούν ότι, εφόσον αυτή η εικόνα δεν ανατραπεί, καταγράφεται ακόμη αναγνώριση του κυβερνητικού έργου από σημαντικό τμήμα της κοινωνίας. Την ίδια ώρα, αναγνωρίζεται ότι οι πολίτες διατηρούν αυξημένες απαιτήσεις, ιδίως απέναντι στα προβλήματα της καθημερινότητας.
Η δεύτερη ανάγνωση των μετρήσεων και ο δρόμος προς την αυτοδυναμία
Η δεύτερη ανάγνωση αφορά την απόσταση που χωρίζει τη Νέα Δημοκρατία από τον εκλογικό στόχο της. Κυβερνητικά στελέχη επισημαίνουν ότι, με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, η εκτίμηση ψήφου για τη ΝΔ κινείται γύρω από το 30%, γεγονός που, κατά την ανάλυσή τους, σημαίνει ότι η αυτοδυναμία δεν αποτελεί μακρινό πολιτικό ενδεχόμενο, αλλά στόχο που απαιτεί πρόσθετη προσπάθεια.
Για να επιτευχθεί, όμως, αυτός ο στόχος, στο κυβερνητικό στρατόπεδο αναγνωρίζουν ότι δεν αρκεί η αριθμητική των δημοσκοπήσεων. Απαιτούνται συγκεκριμένα αποτελέσματα προς τους πολίτες, θετική πολιτική ατζέντα, βελτίωση της καθημερινότητας, ολοκλήρωση εκκρεμών κυβερνητικών παρεμβάσεων και υλοποίηση δεσμεύσεων που έχουν ήδη αναληφθεί.
Η κάλπη, όπως εκτιμούν στο Μαξίμου, θα κρίνει εάν η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να επιβεβαιώσει στην πράξη τη συνέπεια ανάμεσα στις εξαγγελίες και στο κυβερνητικό έργο. Κρίσιμο ρόλο θα έχει και το πρόγραμμα της επόμενης τετραετίας, το οποίο, σύμφωνα με συνεργάτες του πρωθυπουργού, πρέπει να είναι κοστολογημένο, πειστικό και προσανατολισμένο σε μια καθαρή αίσθηση προοπτικής.
Στο ίδιο πλαίσιο, κυβερνητικές πηγές δίνουν έμφαση στον θετικό πολιτικό λόγο και στην ανάγκη να απευθύνεται η κυβερνητική πρόταση στο σύνολο των πολιτών. Παράλληλα, παραδέχονται ότι δεν μπορεί να αγνοηθεί η κοινωνική δυσαρέσκεια που προκαλεί το αυξημένο κόστος ζωής. Το στοίχημα, κατά την ίδια ανάγνωση, είναι να πειστούν οι πολίτες ότι η ψήφος διαμαρτυρίας οδηγεί σε πολιτικά αδιέξοδα και δεν αποτελεί λύση για τη χώρα.
Το μέτωπο απέναντι σε Τσίπρα και Ανδρουλάκη
Στο κυβερνητικό επιτελείο αντιμετωπίζουν τον Αλέξη Τσίπρα ως έναν από τους πολιτικούς που αξιοποίησαν στο παρελθόν τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας, επενδύοντας σε αντισυστημική ρητορική. Η εκτίμηση που διατυπώνεται είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός επαναφέρει στοιχεία της παλαιότερης πολιτικής του τακτικής, επιδιώκοντας να εμφανιστεί εκ νέου ως εκφραστής των αδικημένων, εν αναμονή και των οριστικών αποφάσεων για το επόμενο πολιτικό του βήμα.
Κυβερνητικοί παράγοντες ασκούν οξεία κριτική στον Αλέξη Τσίπρα, υπενθυμίζοντας την περίοδο της διακυβέρνησής του, τα capital controls, το κλείσιμο των τραπεζών, την απαξίωση της ΔΕΗ, την αναστολή λειτουργίας του χρηματιστηρίου και τη μεταφορά δανείων στα funds. Στο Μαξίμου θεωρούν ότι ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί σήμερα να ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση, αποσιωπώντας το βάρος της δικής του κυβερνητικής θητείας.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση εντάσσει πλέον στην ίδια πολιτική κατηγορία τόσο τον Αλέξη Τσίπρα όσο και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η κατηγορία που αποδίδεται και στους δύο είναι ότι κινούνται στο πεδίο του λαϊκισμού, της παροχολογίας και των εύκολων συνθημάτων. Ιδιαίτερη αιχμή διατυπώνεται για τη σημερινή φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, κατά κυβερνητικές αναγνώσεις, έχει απομακρυνθεί από την εικόνα ενός ευρωπαϊκού, θεσμικού κόμματος, όπως αυτή είχε αποτυπωθεί στις περιόδους της Φώφης Γεννηματά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, όταν το κόμμα βρισκόταν απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα.
Το πολιτικό συμπέρασμα του Μεγάρου Μαξίμου είναι ότι η Νέα Δημοκρατία οφείλει να κινηθεί με διπλή στρατηγική: αφενός να υπερασπιστεί το κυβερνητικό της έργο και να παραγάγει απτά αποτελέσματα, αφετέρου να αναδείξει τις αντιφάσεις της αντιπολίτευσης. Η μάχη των επόμενων μηνών δεν θα κριθεί μόνο από τις δημοσκοπικές αποστάσεις, αλλά από το εάν η κυβέρνηση θα καταφέρει να μετατρέψει το προβάδισμα σε ανανεωμένη πολιτική εντολή.
