Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκάλεσε η δημόσια παρέμβαση του αντιπροέδρου της Ν.Δ. Άδωνι Γεωργιάδη στα κοινωνικά δίκτυα, όπου αξιοποίησε επιστημονικές γνώσεις βιολογίας για να συνδέσει τη λειτουργία του ανθρώπινου γονιδιώματος με την ύπαρξη του Θεού ως δημιουργού.
Η τοποθέτηση οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι η εξαιρετικά σύνθετη δόμηση και η ακρίβεια λειτουργίας των ανθρώπινων γονιδίων δεν συνδέονται με τυχαίες διεργασίες. Η ύπαρξη και η ενεργός παρουσία του Θεού παρουσιαζόταν ως η μόνη πειστική εξήγηση για μια τόσο ολοκληρωμένη βιολογική εξέλιξη.
Την ίδια θέση εκφράζουν δημόσια πλήθος επιστημόνων διεθνώς, οι οποίοι έχουν μελετήσει σε βάθος αυτούς τους μηχανισμούς και αμφισβητούν την τυχαιότητα ως καθοριστικό παράγοντα εξέλιξης.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση της Ν.Δ. επικαλείται συστηματικά ορθόδοξες και χριστιανικές αναφορές, ενώ προωθεί την εισαγωγή του μαθήματος της «ηθικής» στα σχολεία από τον Σεπτέμβριο του 2026.
Το νέο μάθημα έχει σχεδιαστεί να λειτουργήσει ως υποκατάστατο των θρησκευτικών, παρά τη σαφή πρόβλεψη του άρθρου 16 του Συντάγματος, που ορίζει ότι η παιδεία οφείλει να συμβάλλει στην ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης.
Ένα Σύνταγμα που ξεκινά με την επίκληση της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαίρετου Τριάδος και στο άρθρο 3 κατοχυρώνει ρητά την Ορθοδοξία ως επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα.
Η «ηθική» που εισάγεται ως εναλλακτική στηρίζεται σε κοσμική και ανθρωποκεντρική θεώρηση, αποκομμένη από τη θεολογική βάση που διαμόρφωσε ιστορικά την ελληνική κοινωνία.
Η διδασκαλία της ηθικής χωρίς αναφορά στην Αγία Γραφή και στα διδάγματα του Χριστού οδηγεί σε σχετικοποίηση των αξιών και σε υποκειμενικές προσεγγίσεις, ευάλωτες στις κυρίαρχες τάσεις της εποχής, από τον ατομικισμό έως σύγχρονες ιδεολογικές κατασκευές γύρω από την ταυτότητα.
Τα θρησκευτικά μεταφέρουν διαχρονικές αλήθειες και λειτουργούν ως πλαίσιο διαμόρφωσης χαρακτήρων και κοινωνικών συμπεριφορών, με επίκεντρο την αγάπη, τη συγχώρεση και την ευθύνη απέναντι στον Θεό.
Οι υποστηρικτές του μαθήματος της ηθικής το παρουσιάζουν ως εργαλείο καλλιέργειας ανεκτικότητας και πολυπολιτισμικότητας.
Η απουσία χριστιανικού θεμελίου μετατρέπει αυτές τις έννοιες σε αφηρημένες κατασκευές και αποδυναμώνει τον πνευματικό προσανατολισμό της εκπαίδευσης.
Σε μια περίοδο όπου η νεολαία εκτίθεται διαρκώς σε αθεϊστικές αντιλήψεις και στην κυριαρχία της καταναλωτικής κουλτούρας, τα θρησκευτικά παραμένουν σταθερό σημείο αναφοράς.
Η αντικατάστασή τους από ένα μάθημα «ηθικής» διαμορφώνει ένα σχολικό περιβάλλον χωρίς σαφή πνευματικό άξονα, στο οποίο η ηθική αποκτά μεταβλητό περιεχόμενο και προσαρμόζεται σε συγκυριακές επιλογές.
