Χρέη εκατομμυρίων και όμως βρίσκονται ακόμα στην εξουσία: Γιατί συνεχίζουμε να ψηφίζουμε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ;

Πριν από 204 χρόνια, οι Έλληνες πολέμησαν για ελευθερία. Σήμερα, οι Έλληνες δεν πολεμούν για τίποτα. Δεν πολεμούν καν για το δικαίωμα να μη ζουν σαν σκλάβοι.

Χρέη που γιγαντώνονται και χρέη που χαρίζονται

2011:

Η Νέα Δημοκρατία χρωστάει 127,6 εκατομμύρια ευρώ.

Το ΠΑΣΟΚ χρωστάει 65 εκατομμύρια ευρώ.

Τα ίδια κόμματα που χρεοκόπησαν τη χώρα, ήταν ήδη χρεοκοπημένα.

2024:

Νέα Δημοκρατία: 487 εκατομμύρια ευρώ χρέος.

ΠΑΣΟΚ: 450 εκατομμύρια ευρώ χρέος.

Μέσα σε 13 χρόνια:

Το χρέος της ΝΔ αυξήθηκε κατά 281%. Το χρέος του ΠΑΣΟΚ αυξήθηκε κατά 592%.

Και όμως: κανείς δεν τους κυνηγάει. Δεν υπάρχουν κατασχέσεις, δεν υπάρχουν πλειστηριασμοί, δεν υπάρχουν καν επιπτώσεις.

Αν ένας πολίτης είχε απλήρωτο δάνειο 5.000 ευρώ, θα του έπαιρναν το σπίτι. Αν ένας μικροεπιχειρηματίας είχε 20.000 ευρώ χρέος, θα τον πέταγαν έξω από το μαγαζί του.

Αλλά αν ένα κόμμα χρωστάει μισό δισεκατομμύριο ευρώ, κανείς δεν το αγγίζει. Γιατί;

Εσύ χρωστάς, αυτοί κυβερνούν…

Τα κόμματα που ζητούν 15 χρόνια τώρα να κάνεις “θυσίες” και να “βάλεις πλάτη” δεν πληρώνουν ούτε το δικό τους χρέος.

Οι τράπεζες που σου κάνουν κατάσχεση για 2.000 ευρώ, χαρίζουν εκατομμύρια στα κόμματα.

Οι πολιτικοί που μιλούν για “νοικοκύρεμα” της χώρας, έχουν υπερχρεώσει ακόμα και τις ίδιες τις παρατάξεις τους. Αυτοί που σε δούλεψαν, αυτοί που σε έριξαν στη φτώχεια, αυτοί που σε κοροϊδεύουν, δεν πληρώνουν τίποτα.

Και εσύ; Δουλεύεις 10 ώρες τη μέρα για 700 ευρώ. Πληρώνεις τα χαράτσια τους, τους φόρους τους, τις αυξήσεις τους. Περιμένεις στην ουρά στα δημόσια νοσοκομεία που διέλυσαν. Παλεύεις να μην καταλήξεις στο δρόμο.

Γιατί; Για να συνεχίσουν να διορίζουν, να διαχειρίζονται, να εξουσιάζουν, να πλουτίζουν. Και το ερώτημα είναι ένα: Θα τους αφήσεις στις επόμενες εκλογές;

Αν δεν αντιδράσουμε, θα συνεχίσουν! Αν τα ίδια κόμματα ξανακυβερνήσουν, τι νομίζεις ότι θα συμβεί; Αν οι ίδιοι πολιτικοί ξαναβγούν, τι ακριβώς θα αλλάξει;

Δεν πρόκειται για “ιδεολογία”. Δεν πρόκειται για “δεξιά” ή “αριστερά”. Δεν πρόκειται για “φιλελεύθερους” ή “σοσιαλιστές”. Πρόκειται για απόλυτη κοροϊδία.

Τα κόμματα που σε γονάτισαν, σου θα σου ζητήσουν ξανά την ψήφο σου. Τα κόμματα που δεν πληρώνουν ούτε τα δικά τους χρέη, σε τιμωρούν αν δεν πληρώσεις τα δικά σου. Και αν στις επόμενες εκλογές το επιτρέψεις, αν δεν αντιδράσεις, αν σκύψεις το κεφάλι, τότε να ξέρεις ένα πράγμα:

Σου αξίζουν…

ΥΓ: Αν οι βουλευτές είχαν προσωπικό μερίδιο στο χρέος των κομμάτων τους, τότε:

Δεν θα έπαιρναν δάνεια σαν να μην υπάρχει αύριο. Δεν θα διαχειρίζονταν τα οικονομικά των κομμάτων σαν να είναι ξένα λεφτά. Θα σκεφτόντουσαν δέκα φορές πριν βάλουν την υπογραφή τους σε νέα δάνεια.

Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι που υπερχρεώνουν τα κόμματά τους, δεν έχουν καμία συνέπεια. Αντίθετα, ένας μικρομεσαίος επιχειρηματίας που χρωστάει λίγες χιλιάδες ευρώ, θα βρεθεί σε πλειστηριασμό.

Ένας πολίτης με χρέη θα χάσει το σπίτι του. Ένας νέος που θέλει δάνειο για να χτίσει μια ζωή, δεν μπορεί να το πάρει χωρίς υποθήκες και εγκρίσεις.

Και όμως, οι πολιτικοί συνεχίζουν να διαχειρίζονται εκατοντάδες εκατομμύρια χωρίς καμία απολύτως ευθύνη. Τι θα γινόταν αν έπρεπε να πληρώσουν και αυτοί;

Ο κάθε βουλευτής να έχει προσωπική εγγύηση για μέρος του χρέους. Όταν το κόμμα χρεοκοπεί, να μην μπορούν να κατεβαίνουν ξανά υποψήφιοι. Όταν ένα κόμμα παίρνει δάνειο, να έχουν προσωπική ευθύνη όσοι υπέγραψαν.

Έτσι θα βλέπαμε ποιος πραγματικά πιστεύει στην “υπευθυνότητα”.

https://apps.nd.gr/…/uploads/2024/08/isologismos2023.pdf

https://pasok.gr/…/pasok-kinal-oikonomikes-katastaseis…

Θα γλυτώσουν το λουκέτο τα «μνημονιακά μαγαζιά»;

Η «κοινή τύχη» φαίνεται να είναι το κοινό χαρακτηριστικό για τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποτυπώνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις. Όμως, πέρα από την πτώση των ποσοστών τους, τα τρία αυτά κόμματα αντιμετωπίζουν και σοβαρές αμφισβητήσεις για τις ηγεσίες τους, κάτι που δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο.

Τα τρία αυτά κόμματα μοιράζονται έναν ακόμα κοινό παράγοντα: αποτελούν το μνημονιακό τόξο. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η παρατεταμένη κρίση που περνά η χώρα έχει τις ρίζες της το 2010. Από εκείνη την περίοδο και μετά, τα μνημονιακά κόμματα, μέσα από διάφορες παραλλαγές και συνεργασίες, όχι μόνο δεν κατάφεραν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση, αλλά τη βύθισαν ακόμα πιο βαθιά, τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό, θεσμικό, κοινωνικό και αξιακό επίπεδο.

Αντί να παραδεχτούν την πραγματικότητα και να αναγνωρίσουν τα μηνύματα, ακόμα και από τις «πειραγμένες» δημοσκοπήσεις, τα μνημονιακά κόμματα συνεχώς στρουθοκαμηλίζουν, προσποιούμενα ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Στη Νέα Δημοκρατία, για παράδειγμα, παρά την απογοητευτική ήττα στις ευρωεκλογές και τις δηλώσεις τους μετά από αυτή, αρνήθηκαν να αποδεχτούν το μήνυμα και συνέχισαν να πορεύονται με την αλαζονεία του 41%. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ πίστεψε ότι η απομάκρυνση του Κασσελάκη θα έλυνε τα προβλήματά του, κάτι που αποδείχθηκε λάθος. Το ΠΑΣΟΚ, τέλος, ένιωσε νικηφόρα με τα πρόσκαιρα ποσοστά γύρω από το 20%, κάτι που φούσκωσε τα μυαλά της ηγεσίας του και προκάλεσε τις γνωστές συνέπειες.

Η ώρα του λογαριασμού, όμως, έχει φτάσει και για τα τρία κόμματα. Σύμφωνα με το τελευταίο βαρόμετρο της Public Issue, περισσότεροι από τους μισούς πολίτες (53%) θεωρούν ότι τα κόμματα αυτά, παρά τις συνεχείς κατηγορίες μεταξύ τους, στην πραγματικότητα είναι «όλα τα ίδια». Μόνο το 32% πιστεύει ότι υπάρχουν πραγματικές διαφωνίες μεταξύ τους, ενώ οι υπόλοιποι αδιαφορούν. Επιπλέον, η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων θεωρεί ότι και τα τρία κόμματα είναι «σε λάθος κατεύθυνση».

Αντιμέτωπες με τον πανικό, οι ηγεσίες των τριών κομμάτων αναζητούν κάθε είδους τεχνάσματα για να ανακάμψουν, τουλάχιστον δημοσκοπικά, αλλά χωρίς επιτυχία. Η πραγματικότητα «φωνάζει», αλλά εκείνοι αρνούνται να την ακούσουν και να την αναγνωρίσουν. Αντίθετα, κάνουν λάθος μετά το λάθος, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται η πτωτική τους πορεία.

Η τύχη των Κυριάκου Μητσοτάκη, Νίκου Ανδρουλάκη και Σωκράτη Φάμελλου είναι κοινή πλέον. Οι τρεις ηγέτες κατηγορούνται ολοένα και περισσότερο για την αποτυχία των κομμάτων τους, κάτι που απειλεί τη συνέχιση της πολιτικής τους κυριαρχίας. Η αναταραχή εντός των κομμάτων τους είναι έκδηλη, αλλά το αδιέξοδο παραμένει για όλους.

Στο τέλος, το πρόβλημα των κομμάτων εξουσίας γίνεται ζήτημα ηγεσίας και για τα τρία. Αν αυτό το πρόβλημα δεν επιλυθεί άμεσα, το πολιτικό κενό θα καλυφθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία.