Δένδιας: Αποστάσεις από το Μαξίμου, σενάρια διαδοχής και διακομματική αποδοχή

Την πολιτική του παρουσία και διαθεσιμότητα σε ρόλο ευρύτερης απήχησης φαίνεται πως ενισχύει ο Νίκος Δένδιας, με κάθε του δημόσια τοποθέτηση να έχει πλέον ξεκάθαρο πολιτικό αποτύπωμα. Η πρόσφατη παρέμβασή του υπέρ του πολίτη Πάνου Ρούτσι, στην υπόθεση της αφαίρεσης της γονικής μέριμνας, δεν ήταν απλώς ένα αυθόρμητο σχόλιο, αλλά μια πράξη με στόχο τη χάραξη διακριτού πολιτικού προφίλ.

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας επιχειρεί σταθερά να διαφοροποιείται από το Μέγαρο Μαξίμου, σε κρίσιμα ζητήματα, χωρίς όμως να έρχεται σε ευθεία ρήξη με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Από τα εθνικά θέματα μέχρι την τραγωδία των Τεμπών και τώρα σε κοινωνικά ζητήματα ευαισθησίας, όπως αυτό του Πάνου Ρούτσι, ο Δένδιας επενδύει σε ένα φιλολαϊκό και ταυτόχρονα πατριωτικό προφίλ, που φαίνεται να βρίσκει απήχηση και εκτός της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της ΝΔ.

Η στρατηγική του ενισχύεται και από τις γεωπολιτικές του επιλογές στο υπουργείο Άμυνας. Ο ίδιος ήταν αυτός που επέμεινε στην απόκτηση της 4ης γαλλικής φρεγάτας Belharra, μια επιλογή που όχι μόνο υιοθετήθηκε τελικά, αλλά συγκέντρωσε και την αποδοχή των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Η σύμπλευση ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ σε ένα τόσο στρατηγικής σημασίας εξοπλιστικό πρόγραμμα θεωρείται από πολλούς ως «εικόνα από το μέλλον», όπου ο Δένδιας μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα συναινέσεων σε μια πιθανή μετεκλογική περίοδο χωρίς αυτοδυναμία.

Τα σενάρια που κυκλοφορούν εντός του πολιτικού σκηνικού είναι αποκαλυπτικά. Αν στις επόμενες εκλογές η ΝΔ δεν πετύχει την αυτοδυναμία, ο Δένδιας εμφανίζεται από ορισμένους ως ο μόνος που θα μπορούσε να ηγηθεί ενός κυβερνητικού σχήματος συνεργασίας, χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το ΠΑΣΟΚ ενδέχεται να απαιτήσει την απομάκρυνση του πρωθυπουργού ως προϋπόθεση για συμμετοχή σε κυβερνητικό σχήμα – και ο Δένδιας, με το πιο μετριοπαθές και συναινετικό του προφίλ, να είναι αποδεκτός ως πρόσωπο κοινής αποδοχής.

Την ίδια ώρα, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας διατηρεί ανοικτούς διαύλους με τις παραδοσιακές δυνάμεις της ΝΔ, όπως τους πρώην πρωθυπουργούς Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή. Θεωρεί πως η ρήξη της ηγεσίας με τον Σαμαρά ήταν πολιτικά επιζήμια και επιδιώκει –προς το παρόν σιωπηλά– μια γέφυρα επαναπροσέγγισης. Αν ο Σαμαράς δεν κινηθεί προς τη δημιουργία νέου κόμματος, όπως συζητείται, τότε ένα σημαντικό μέρος των υποστηρικτών του ενδέχεται να στραφεί στον Δένδια, ενισχύοντας τη δυναμική του.

Ο ίδιος αποφεύγει τη μετωπική σύγκρουση, περιμένει τις εξελίξεις και το εκλογικό αποτέλεσμα, ενώ ενισχύει την επιρροή του τόσο εντός όσο και εκτός κόμματος. Διαθέτει άλλωστε ισχυρά ερείσματα στον επιχειρηματικό κόσμο, με παράγοντες της αγοράς να βλέπουν στο πρόσωπό του μια σταθερή και «θεσμική» εναλλακτική που δεν προκαλεί φόβο ή ανασφάλεια σε ενδεχόμενες κυβερνητικές ανακατατάξεις.

Ο Νίκος Δένδιας, με προσεκτικά βήματα, χτίζει ένα προφίλ που συνδυάζει ασφάλεια, συνεννόηση και συγκράτηση. Δεν προκαλεί εσωκομματικά ρήγματα, αλλά καλλιεργεί σταθερά μια εικόνα «εθνικής εφεδρείας» — για την επόμενη μέρα, αν και όταν έρθει.