Δικαιοσύνη με καθυστέρηση δύο δεκαετιών

Μια υπόθεση που αποκαλύπτει με ωμό τρόπο τις παθογένειες της ελληνικής Δικαιοσύνης έρχεται ξανά στο προσκήνιο, με επίκεντρο δύο γυμνάστριες του Δήμου Αθηναίων, οι οποίες χρειάστηκε να περιμένουν σχεδόν δύο δεκαετίες για να δικαιωθούν δικαστικά για οφειλόμενες αποδοχές.

Σύμφωνα με το dikastiko.gr, το Εφετείο Αθηνών, με την απόφαση 2277/2026, δικαίωσε τελικά τις δύο εργαζόμενες, επιδικάζοντας ποσά 7.169,35 ευρώ και 8.587,95 ευρώ, αντίστοιχα, με το κανονικό επιτόκιο υπερημερίας 6% ετησίως.

Η υπόθεση, ωστόσο, δεν αποτελεί απλώς εργατική διαφορά. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα θεσμικής καθυστέρησης που ακυρώνει στην πράξη την έννοια της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Οι οφειλές άρχισαν να συσσωρεύονται από το 2003, η αγωγή κατατέθηκε το 2007 και η δικαστική διαδρομή εξακολουθεί να μην έχει ολοκληρωθεί οριστικά.

Δικαστικός μαραθώνιος σχεδόν δύο δεκαετιών

Η απόφαση του Εφετείου προκάλεσε την έντονη αντίδραση του δικηγόρου των δύο γυναικών και τέως προέδρου της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος, Δημήτρη Βερβεσού, ο οποίος στράφηκε ευθέως κατά των κυβερνητικών εξαγγελιών περί επιτάχυνσης της Δικαιοσύνης.

Με αιχμηρή δήλωσή του προς την ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης, ο κ. Βερβεσός ανέφερε χαρακτηριστικά: «Όχι άλλη επιτάχυνση. Δεν την αντέχουμε κύριοι του Υπουργείου Δικαιοσύνης».

Ο γνωστός νομικός έκανε λόγο για δύο μέτρα και δύο σταθμά, επισημαίνοντας ότι οι εντολείς του ξεκίνησαν τη δικαστική τους διεκδίκηση ως νέες εργαζόμενες και πλέον βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση, χωρίς ακόμη να έχουν λάβει τα χρήματα που τους επιδικάστηκαν.

Η δικαίωση που ακόμη δεν πληρώθηκε

Το πρόβλημα δεν τελειώνει με την έκδοση της απόφασης. Ο Δήμος Αθηναίων διατηρεί δικαίωμα νέας αναίρεσης, γεγονός που μπορεί να παρατείνει ακόμη περισσότερο τη διαδικασία. Ακόμη και αν δεν ασκηθεί αναίρεση, απαιτείται πρόσθετη γραφειοκρατική πορεία για την έγκριση της δαπάνης και την εγγραφή του σχετικού κονδυλίου στον ετήσιο προϋπολογισμό.

Έτσι, ο πραγματικός χρόνος καταβολής των χρημάτων παραμένει αβέβαιος, παρά τη δικαστική δικαίωση. Η υπόθεση αναδεικνύει το βαθύ χάσμα ανάμεσα στις διακηρύξεις περί ταχείας απονομής της Δικαιοσύνης και στην εμπειρία πολιτών και εργαζομένων που εγκλωβίζονται επί χρόνια σε διαδικασίες χωρίς τέλος.

Για τις δύο εργαζόμενες, η δικαίωση ήρθε με τεράστια καθυστέρηση. Για το κράτος δικαίου, η υπόθεση αποτελεί ακόμη μία βαριά υπενθύμιση ότι η καθυστερημένη Δικαιοσύνη υπονομεύει την ίδια την ουσία της προστασίας που οφείλει να παρέχει.