Αντί να αναμένουν τη νέα δικογραφία από τη Λάουρα Κοβέσι για την υπόθεση των υδρομέτρων, η ελληνική Δικαιοσύνη όφειλε να έχει ήδη προχωρήσει σε ενέργειες για τη διερεύνηση μιας υπόθεσης που προκαλεί έντονη δυσοσμία και ανοίγει κρίσιμα ζητήματα σχετικά με τη διαχείριση δημόσιων πόρων.
Ο αρμόδιος εισαγγελέας θα έπρεπε να έχει καλέσει εγκαίρως τους υπευθύνους των τεσσάρων εμπλεκόμενων εταιρειών, θέτοντάς τους ένα ευθύ και καθοριστικό ερώτημα: «Πώς εξηγείται ότι σε επίπεδο Ευρώπης ένα αντίστοιχο έργο κοστολογείται περίπου στα πενήντα εκατομμύρια ευρώ, ενώ στην Ελλάδα αγγίζει τα διακόσια πενήντα εκατομμύρια ευρώ;». Η διαφορά αυτή συνιστά μια κραυγαλέα απόκλιση που απαιτεί σαφείς και τεκμηριωμένες απαντήσεις.
Το ίδιο ερώτημα επιβάλλεται να τεθεί και προς τα στελέχη του αρμόδιου υπουργείου, τα οποία είχαν την ευθύνη για τον σχεδιασμό, την έγκριση και την υλοποίηση του έργου. Η έρευνα οφείλει να κινηθεί σε όλα τα επίπεδα και να καλύψει κάθε κρίκο της αλυσίδας λήψης αποφάσεων.
Η στάση που έχει καταγραφεί έως σήμερα αποτυπώνει μια εικόνα αδράνειας από την πλευρά της ελληνικής Δικαιοσύνης, αφήνοντας ένα ουσιαστικό θεσμικό κενό. Το κενό αυτό έρχεται να καλύψει η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι, η οποία αναδεικνύεται σε καθοριστικό παράγοντα για την πορεία των εξελίξεων.
Σε μια συγκυρία όπου η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς βρίσκεται υπό πίεση, η καθυστέρηση στην απόδοση ευθυνών εντείνει την αίσθηση ότι απαιτείται εξωτερική ώθηση για να κινηθούν διαδικασίες που θα έπρεπε ήδη να έχουν ενεργοποιηθεί εντός της χώρας.
