Δημητρακόπουλος: Θεσμικό ζήτημα η μήνυση κατά Μπαλάσκα

Θεσμικό ζήτημα θέτει ο δικηγόρος Μιχάλης Δημητρακόπουλος, πληρεξούσιος του πρώην αστυνομικού Σταύρου Μπαλάσκα, μετά τη μήνυση – έγκληση εν ενεργεία αστυνομικών σε βάρος του εντολέα του, με αφορμή δηλώσεις που έκανε σε τηλεοπτική ενημερωτική εκπομπή για τη δράση της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Χανίων.

Σε δελτίο Τύπου, ο κ. Δημητρακόπουλος χαρακτηρίζει την υπόθεση «πρωτοφανή ιστορικά», υποστηρίζοντας ότι αστυνομικοί στράφηκαν δικαστικά κατά πολίτη επειδή άσκησε δημόσια κριτική, στο πλαίσιο του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματός του. Ιδιαίτερη αιχμή διατυπώνεται για το γεγονός ότι, κατά τον ίδιο, ζητήθηκε ακόμη και η αυτόφωρη σύλληψη του Σταύρου Μπαλάσκα, με την επίκληση του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης διά του Τύπου.

Ο δικηγόρος κάνει λόγο για πρακτική που δεν συνάδει με δημοκρατικό καθεστώς, υπογραμμίζοντας ότι τέτοια αιτήματα, όταν αφορούν δημόσιες δηλώσεις σε τηλεοπτική εκπομπή, προκαλούν σοβαρό προβληματισμό για τα όρια ανάμεσα στην προστασία της τιμής και την ελευθερία της έκφρασης.

Η νομική επιχειρηματολογία του Δημητρακόπουλου

Στην ανακοίνωσή του, ο κ. Δημητρακόπουλος επικαλείται τη νομολογία του Αρείου Πάγου, σημειώνοντας ότι η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το διαδίκτυο δεν αντιμετωπίζονται ως τυπογραφία. Με βάση αυτή τη θέση, υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί αυτόφωρη διαδικασία για αδίκημα διά του Τύπου στα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης, παραπέμποντας και στην απόφαση ΑΠ 509/2023.

Παράλληλα, τονίζει ότι οι δυσμενείς αξιολογικές κρίσεις δεν αποτελούν γεγονότα με την ποινική έννοια του όρου, ώστε να μπορεί να θεμελιωθεί συκοφαντική δυσφήμηση. Με άλλα λόγια, η αυστηρή ή άστοχη κριτική δεν ταυτίζεται αυτομάτως με ψευδή πραγματικά περιστατικά που βλάπτουν την τιμή τρίτων.

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Σταύρου Μπαλάσκα αναφέρεται και στο αδίκημα της διασποράς ψευδών ειδήσεων, επισημαίνοντας ότι για τη στοιχειοθέτησή του απαιτείται αντικειμενικά η πρόκληση φόβου σε αόριστο αριθμό προσώπων και, επιπλέον, κίνδυνος πρόκλησης ζημίας στην οικονομία, στην αμυντική ικανότητα της χώρας ή στη δημόσια υγεία.

Αντίστοιχα, για την εξύβριση υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συντρέχει όταν ο φερόμενος ως προσβλητικός λόγος αφορά το κύρος και την αξιοπιστία μιας υπηρεσίας. Η τοποθέτηση αυτή επιχειρεί να διαχωρίσει την προσωπική προσβολή από την κριτική σε υπηρεσιακές ενέργειες ή επιχειρησιακούς χειρισμούς.

Η συγγνώμη Μπαλάσκα και η αναφορά στην ΕΛ.ΑΣ.

Ο κ. Δημητρακόπουλος σημειώνει ότι ο Σταύρος Μπαλάσκας προέρχεται από την Ελληνική Αστυνομία και εξακολουθεί να τη θεωρεί ισόβια οικογένειά του. Στο ίδιο πλαίσιο υπενθυμίζει ότι ο πρώην αστυνομικός ζήτησε δημόσια συγγνώμη από μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό προς τους πρώην συναδέλφους του, επειδή χρησιμοποίησε τη λέξη «γκάφα» αναφερόμενος στον επιχειρησιακό σχεδιασμό για την ειδεχθή δολοφονία γυναίκας στα Χανιά.

Κατά την πλευρά Μπαλάσκα, η συγκεκριμένη διατύπωση ήταν εσφαλμένη και δεν είχε σκοπό να απαξιώσει το έργο των αστυνομικών. Αντιθέτως, στην ανακοίνωση υπογραμμίζεται ότι η δουλειά τους οδήγησε στην εξιχνίαση του εγκλήματος και στη σύλληψη του καθ’ ομολογία δράστη.

Η υπόθεση, πέρα από την προσωπική της διάσταση, ανοίγει ευρύτερη συζήτηση για τα όρια της δημόσιας κριτικής απέναντι στις κρατικές υπηρεσίες και για το αν η ποινική οδός μπορεί να χρησιμοποιείται ως απάντηση σε σκληρές τηλεοπτικές τοποθετήσεις. Ο Σταύρος Μπαλάσκας, μέσω του δικηγόρου του, αναγνωρίζει ότι έκανε λάθος στη διατύπωση και δηλώνει ότι αυτό δεν θα επαναληφθεί. Το θεσμικό ερώτημα, όμως, παραμένει: μέχρι πού φτάνει η ανεκτή κριτική σε μια δημοκρατία και πότε η αντίδραση μιας υπηρεσίας κινδυνεύει να λειτουργήσει αποτρεπτικά για τον δημόσιο λόγο.