Δημοκρατία χωρίς ελευθερία διαφωνίας δεν είναι Δημοκρατία, είναι απλώς επιβολή της άποψης των ισχυρότερων.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η διαφορετική άποψη, αντί να αποτελεί αφορμή για διάλογο, έχει γίνει αφορμή για επίθεση.

Ένα ολοένα και συχνότερο φαινόμενο δηλητηριάζει τον δημόσιο λόγο: το υβρεολόγιο, η προσωπική απαξίωση, οι προσβολές και, πολλές φορές, ακόμη και οι κατάρες εναντίον εκείνων που τολμούν να εκφράσουν διαφορετική γνώμη.

Όταν τα επιχειρήματα απουσιάζουν, επιστρατεύονται οι χαρακτηρισμοί. Όταν δεν υπάρχει αντίλογος, εμφανίζεται η ειρωνεία, η χλεύη και η δημόσια διαπόμπευση.

Όποιος δεν συμφωνεί, βαφτίζεται οπισθοδρομικός, αμόρφωτος, απάνθρωπος ή οτιδήποτε άλλο εξυπηρετεί την απαξίωσή του.

Και όλα αυτά συχνά φορούν τον μανδύα της προοδευτικότητας, του ανθρωπισμού και της Δημοκρατίας!

Πόση υποκρισία μπορεί να χωρέσει σε αυτές τις έννοιες, όταν χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για να φιμωθούν όσοι σκέφτονται διαφορετικά;

Ας θυμηθούμε μια σπουδαία φράση που αποδίδεται στον Βολταίρο: «Διαφωνώ με όσα λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες». Αυτή είναι η ουσία της Δημοκρατίας. Όχι να συμφωνούμε όλοι.

Όχι να έχουμε όλοι την ίδια ιδεολογία. Αλλά να μπορούμε να συνυπάρχουμε, να συζητάμε, να διαφωνούμε και να αντιπαραθέτουμε επιχειρήματα χωρίς να φοβόμαστε ότι θα γίνουμε στόχος ενός ψηφιακού ή δημόσιου όχλου.

Η ελευθερία του λόγου δεν μπορεί να είναι προνόμιο μόνο εκείνων που συμφωνούν μαζί μας! Χρειάζεται, λοιπόν, ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο προστασίας της αξιοπρέπειας στον δημόσιο διάλογο.

Να υπάρχουν ουσιαστικές νομικές συνέπειες για τις συστηματικές προσωπικές επιθέσεις, τις απειλές, τη στοχευμένη παρενόχληση και τη δημόσια διαπόμπευση. Όχι για να ποινικοποιηθεί η διαφωνία ή η σκληρή κριτική, αλλά για να προστατευθεί ο άνθρωπος από την προσβολή και τον εκφοβισμό.

Δεν μπορεί η ελευθερία της έκφρασης να μετατρέπεται σε άδεια εξευτελισμού του άλλου. Αγωνίστηκαν γενιές ανθρώπων για το δικαίωμα να μιλούν ελεύθερα.

Δεν θα επιτρέψουμε να το ακυρώσουμε εμείς, μετατρέποντας τον δημόσιο διάλογο σε αρένα προσωπικών επιθέσεων. Να μπορούμε να μιλάμε χωρίς φόβο. Να διαφωνούμε χωρίς να μισούμε. Να κρίνουμε τις απόψεις, όχι να εξοντώνουμε την προσωπικότητα εκείνου που τις εκφράζει.

 Γιατί Δημοκρατία χωρίς ελευθερία διαφωνίας δεν είναι Δημοκρατία. Είναι απλώς επιβολή της άποψης των ισχυρότερων.