Σχεδόν ο μισός εργασιακός χρόνος των Ελλήνων εργαζομένων δεν ανήκει πλέον στους ίδιους, στις οικογένειές τους ή στο μέλλον τους. Σύμφωνα με τη μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ), το 2025 απαιτούνται 177 ημέρες εργασίας ετησίως μόνο και μόνο για την πληρωμή φόρων και ασφαλιστικών εισφορών. Πρόκειται για ένα στοιχείο που, από μόνο του, συνιστά καταδίκη ενός ολόκληρου οικονομικού και πολιτικού μοντέλου.
Η πραγματικότητα αυτή δεν προέκυψε τυχαία παρά είναι το αποτέλεσμα μιας διαχρονικής πολιτικής επιλογής υπερφορολόγησης, η οποία σήμερα εφαρμόζεται με ιδιαίτερο κυνισμό. Ένα κράτος που ζητά ολοένα και περισσότερα από μια κοινωνία ήδη εξαντλημένη, χωρίς να προσφέρει αντίστοιχα οφέλη ή στοιχειώδη αίσθηση δικαιοσύνης.
Η ίδια μελέτη καταγράφει ότι πάνω από το 55% των φορολογικών εσόδων προέρχονται από άμεσους και έμμεσους φόρους που πλήττουν κυρίως τα λαϊκά και μεσαία στρώματα. Ο ΦΠΑ εξακολουθεί να λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός αφαίμαξης των νοικοκυριών, ενώ η Ελλάδα παραμένει σταθερά ανάμεσα στις χώρες με τη μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κι όμως, αυτή η βαριά φορολογική πίεση δεν μεταφράζεται σε ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος. Δεν αποτυπώνεται σε δημόσια υγεία, παιδεία ή ασφάλεια αντάξια των θυσιών των πολιτών. Αντιθέτως, η καθημερινότητα σημαδεύεται από ανεξέλεγκτη ακρίβεια, μισθούς που δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση, μικρομεσαίους που ασφυκτιούν και μια νέα γενιά που αναζητά διέξοδο στο εξωτερικό.
Η επίσημη ρητορική περί «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και «ανάπτυξης» συγκρούεται με την πραγματικότητα. Στην πράξη εφαρμόζεται μια πολιτική φορολογικής βαρβαρότητας για τους πολλούς και ασυλίας για τα ισχυρά συμφέροντα. Οι εργαζόμενοι και οι συνεπείς φορολογούμενοι πληρώνουν τον λογαριασμό, ενώ μεγάλα οικονομικά κέντρα και προνομιούχοι απολαμβάνουν προστασία και διευκολύνσεις.
Αυτό που βιώνεται δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι κοινωνική αδικία με κρατική σφραγίδα.
Σε μια δημοκρατική κοινωνία, πατριωτισμός δεν μπορεί να σημαίνει την εξάντληση του λαού στο όνομα των «αριθμών». Πατριωτισμός είναι να μπορεί ο πολίτης να ζει από τον κόπο του. Δημοκρατία δεν είναι να επιβαρύνονται διαρκώς οι ίδιοι και οι ίδιοι. Δημοκρατία είναι η δίκαιη κατανομή των βαρών και η ουσιαστική προστασία της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Μια διαφορετική κατεύθυνση προϋποθέτει συγκεκριμένες επιλογές: άμεση μείωση των έμμεσων φόρων και του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά, την ενέργεια και τα καύσιμα· ουσιαστική ανακούφιση των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων μέσω πραγματικά προοδευτικής φορολογίας· μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για εργαζόμενους και μικρομεσαίους· στοχευμένο και αυστηρό έλεγχο στη μεγάλη φοροδιαφυγή και στα υπερκέρδη, αντί για την εξόντωση του μεροκάματου, ένα ανταποδοτικό κοινωνικό κράτος, όπου οι φόροι επιστρέφουν στους πολίτες με τη μορφή υπηρεσιών και ασφάλειας και, τέλος, ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης που θα μειώνει τη φορολογική πίεση μέσα από περισσότερη πραγματική εργασία και όχι μέσα από διαρκείς επιβαρύνσεις.
Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια χώρα όπου ο λαός εργάζεται τον μισό χρόνο για να πληρώνει και τον υπόλοιπο μισό για να επιβιώνει. Ο πλούτος παράγεται από την κοινωνία και σε αυτήν οφείλει να επιστρέφει.
Κορίνα Τριανταφύλλου
