Ενεργειακή στρατηγική: Στήριξη στον Κάθετο Διάδρομο

Σε μια σειρά τοποθετήσεων που αναδεικνύουν τη στρατηγική σημασία του Κάθετου Διαδρόμου εφοδιασμού χωρών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης με φυσικό αέριο μέσω της Ελλάδας, προχώρησαν σήμερα, Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, ο εκτελεστικός διευθυντής του Hellenic American Leadership Council (HALC) Έντι Ζεμενίδης, και ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ. Οι δηλώσεις τους έρχονται ως απάντηση σε πρόσφατο δημοσίευμα της Wall Street Journal που αφορούσε την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, και το οποίο φέρεται να θίγει ζητήματα σχετικά με τον σχεδιασμό και την υλοποίηση του έργου.

Η τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, υπογράμμισε τη δυναμική ανάπτυξη της Ελλάδας σε πολλαπλά επίπεδα, συνδέοντας άμεσα τις πρόσφατες συμφωνίες γεώτρησης με κολοσσούς όπως η ExxonMobil και η Chevron με τον Κάθετο Διάδρομο. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, πρόκειται για συμφωνίες με «τεράστιο ενεργειακό και όχι μόνο αποτύπωμα για την Ελλάδα». Στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι μετά από πενήντα χρόνια προγραμματίζονται γεωτρήσεις στο Ιόνιο, τονίζοντας ότι η παρουσία των δύο μεγαλύτερων αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών στη χώρα, σε συνδυασμό με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, καταδεικνύει την ισχυροποίηση της Ελλάδας στον ενεργειακό τομέα. «Ο Κάθετος Διάδρομος είναι σε αυτές τις μεγάλες κινήσεις, οι οποίες αλλάζουν επίπεδο την Ελλάδα», επεσήμανε, αναδεικνύοντας τη γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας.

Η οπτική του Τζέφρι Πάιατ

Από την πλευρά του, ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών και πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, επανέλαβε τη διαχρονική του θέση υπέρ του έργου, υπενθυμίζοντας ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Αθήνα και αργότερα ως αρμόδιος για θέματα Ενεργειακών Πόρων, στήριζε σταθερά τις αμερικανικές εταιρείες. Υπογράμμισε ότι υπάρχει «αδιαμφισβήτητη στρατηγική και οικονομική λογική» πίσω από τον Κάθετο Διάδρομο, ειδικά καθώς η Ευρώπη προχωρά στην πλήρη σταδιακή κατάργηση του ρωσικού φυσικού αερίου – έναν μακροπρόθεσμο στόχο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Η σημασία αυτού του στόχου καθίσταται ακόμη πιο κρίσιμη υπό το πρίσμα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και των κλιμακούμενων υβριδικών επιθέσεων κατά της Ευρώπης. Ο κ. Πάιατ σχολίασε ότι το δημοσίευμα της Wall Street Journal «μιλάει από μόνο του» και εξέφρασε τη βεβαιότητά του ότι θα ακολουθήσουν και άλλα, καλώντας ωστόσο να μην παραβλέπονται τα οφέλη που έχουν προκύψει για την Ελλάδα και τις ΗΠΑ από τη στενότερη ενεργειακή συνεργασία. Αναφέρθηκε σε τομείς όπως το LNG, η απολιγνιτοποίηση, η αποθήκευση ενέργειας σε μπαταρίες και οι περιφερειακές διασυνδέσεις.

Η ανάλυση του Έντι Ζεμενίδη

Ο εκτελεστικός διευθυντής του Hellenic American Leadership Council (HALC), Έντι Ζεμενίδης, εστίασε στην ευρύτερη εικόνα των διμερών σχέσεων και της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας. Υπενθύμισε ότι τόσο η πρώτη κυβέρνηση Τραμπ όσο και η κυβέρνηση Μπάιντεν προχώρησαν σε μείζονες κινήσεις για την αναβάθμιση της σχέσης, προσελκύοντας κορυφαίες αμερικανικές εταιρείες, χωρίς ωστόσο να κατευθύνουν έργα προς συγκεκριμένες επιχειρήσεις. Προειδοποίησε ότι ο τρόπος λειτουργίας (modus operandi) που περιγράφεται στο δημοσίευμα υπονομεύει ένα τεράστιο επίτευγμα εξωτερικής πολιτικής: τη μετεξέλιξη της Ελλάδας από «προβληματικό παιδί» της Ευρώπης σε βασικό γεωπολιτικό παράγοντα σε πολλαπλές περιοχές. Έφερε ως παραδείγματα το Great Sea Interconnector και τα FSRU στην Ελλάδα, τονίζοντας τον κομβικό τους ρόλο στη διασφάλιση της ενεργειακής ανεξαρτησίας της Ευρώπης από κακόβουλους δρώντες και στην ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας. Υπογράμμισε ότι η Νοτιοανατολική Ευρώπη και η Ανατολική Μεσόγειος αποτελούν στρατηγικά σημεία σύγκλισης, όπου εκτυλίσσεται ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων. Εξήρε την κυβέρνηση του Έλληνα Πρωθυπουργού για την προτεραιότητα που έχει δώσει στην ενεργειακή διπλωματία και τη δημιουργία περισσότερων επιλογών για την ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας. Κατέληξε καλώντας την Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες και την Αθήνα να παραμείνουν σε εγρήγορση, διασφαλίζοντας ότι οι γεωπολιτικές και μακροπρόθεσμες οικονομικές παράμετροι θα καθορίζουν την ιεράρχηση των έργων και τη συμμετοχή σε αυτά, χαρακτηρίζοντας οτιδήποτε λιγότερο ως «γεωστρατηγικό παράπτωμα».