F-35: Παραδοχή Φιντάν για καθυστερήσεις – Δεν προχωρά όπως περίμενε η Άγκυρα

Περισσότερο χρόνο από όσο υπολόγιζε η Άγκυρα απαιτεί η προσπάθεια διευθέτησης του ζητήματος των μαχητικών F-35 και των αμερικανικών κυρώσεων CAATSA, όπως παραδέχθηκε ο Χακάν Φιντάν. Οι νέες δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών αποτυπώνουν την απόσταση που εξακολουθεί να χωρίζει τις τουρκικές προσδοκίες από την επίλυση των εκκρεμοτήτων στην αμυντική συνεργασία με την Ουάσιγκτον.

Ο Φιντάν τοποθετήθηκε στη Νέα Υόρκη, σε συζήτηση που οργάνωσε η Τουρκική Διεύθυνση Επικοινωνιών με θέμα «Οι σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ την παραμονή της εκατονταετίας». Αναφερόμενος στην υπόθεση των F-35, υποστήριξε ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Ντόναλντ Τραμπ είχαν συμφωνήσει, κατά τη συνάντησή τους στον Λευκό Οίκο, να επιλυθεί το ζήτημα «το συντομότερο δυνατόν».

Όπως εξήγησε, έκτοτε βρίσκονται σε εξέλιξη προσπάθειες των δύο πλευρών για την απομάκρυνση του εμποδίου. Ωστόσο, αναγνώρισε ότι η διαδικασία «παίρνει λίγο περισσότερο χρόνο από ό,τι περιμέναμε», επιβεβαιώνοντας ότι η επιδιωκόμενη από την Τουρκία διευθέτηση καθυστερεί.

Στο ίδιο πλαίσιο, ζήτησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες να καταργήσουν τους περιορισμούς και τους πρόσθετους δασμούς που, κατά την τουρκική πλευρά, δυσχεραίνουν τη διμερή αμυντική συνεργασία.

Αίτημα προς την Ουάσιγκτον για πίεση στο Ισραήλ

Στις δηλώσεις του τη Δευτέρα, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας έθεσε επίσης το ζήτημα της αμερικανικής επιρροής στο Ισραήλ. Δήλωσε ότι η Άγκυρα προσδοκά από την Ουάσιγκτον να αξιοποιήσει αυτή την επιρροή, ώστε να ωθήσει την ισραηλινή πλευρά στον τερματισμό πολιτικών τις οποίες ο ίδιος χαρακτήρισε υπονομευτικές για την περιφερειακή και τη διεθνή ειρήνη και σταθερότητα.

Παράλληλα, παρουσίασε ως κοινή επιδίωξη Τουρκίας και ΗΠΑ την ύπαρξη κυρίαρχων και σταθερών κρατών, με δυνατότητα να διασφαλίζουν την ασφάλεια και την ευημερία στην περιοχή. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Συρία και το Ιράκ.

Περιφερειακές συνεργασίες και μέτωπα αστάθειας

Ο Φιντάν υποστήριξε ότι οι χώρες της περιοχής οφείλουν να αναλάβουν αυξημένες ευθύνες για την ασφάλεια της γεωγραφικής τους ζώνης, εκτιμώντας ότι οι λύσεις που διαμορφώνονται τοπικά έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να διατηρηθούν. Ζήτησε να ενισχυθεί αυτή η προσέγγιση και επικαλέστηκε ως παράδειγμα τη συνεργασία Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας, την οποία αποκάλεσε «συμμαχία της Μέκκας».

Ως τρεις βασικές προκλήσεις κατονόμασε τον πόλεμο στο Ιράν, τον κίνδυνο επέκτασης της σύγκρουσης στην Υεμένη προς γειτονικές χώρες και τις πολιτικές του Ισραήλ, στις οποίες απέδωσε αποσταθεροποιητικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή.

Κατά την εκτίμησή του, οι συγκεκριμένες απειλές αλληλοτροφοδοτούνται και περιορίζουν τα περιθώρια της διπλωματίας. Για την αντιμετώπισή τους έθεσε ως προϋποθέσεις την ουσιαστική ανάληψη ευθύνης από τα κράτη της περιοχής και τη στενή συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, επαναφέροντας την απαίτηση για ισχυρότερη αμερικανική παρέμβαση προς το Ισραήλ.

Ολοκληρώνοντας, απέδωσε στη λεγόμενη «συμμαχία της Μέκκας» ρόλο θεσμικής βάσης για την περιφερειακή συνεργασία, υποστηρίζοντας ότι ενισχύει την ευθύνη των συμμετεχουσών χωρών και συμβάλλει στην ειρήνη και την ασφάλεια.