Στο σύνολο του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που αποτελείται από πρόσωπα περιορισμένων δυνατοτήτων και, σε ορισμένες περιπτώσεις, εμπλεκόμενα σε έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η παρουσία του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη ξεχωρίζει – όχι απαραίτητα για τους λόγους που θα ανέμενε κανείς. Ο ίδιος εμφανίζεται με αυτοπεποίθηση και φαίνεται να πιστεύει έντονα στις ικανότητές του, εντούτοις αυτή η εικόνα δεν φαίνεται να συμμερίζεται από το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον.
Ο Γιώργος Φλωρίδης, με τρόπο που συχνά γεννά αντιδράσεις, προχωρά σε δηλώσεις και παρεμβάσεις που φέρνουν στο επίκεντρο τη στάση του απέναντι σε σοβαρά ζητήματα της δημόσιας ζωής. Έχει δείξει τάση να τοποθετείται με υπερβολικό ζήλο σε θέματα τα οποία τον υπερβαίνουν, προβάλλοντας σχόλια που ο ίδιος θεωρεί αποφασιστικά ή καίρια, αν και πολλές φορές απομακρύνονται από την ουσία. Ενδεικτική ήταν η τοποθέτησή του για την υπόθεση με τα μπάζα στη Θεσσαλία, όπου είχε δηλώσει: «Όσοι μιλούν για μπάζωμα είναι για τα μπάζα». Η δήλωσή του αυτή είχε προκαλέσει όχι μόνο ευρύτατη αγανάκτηση αλλά και σαρκαστικά σχόλια από την κοινή γνώμη.
Πριν από λίγες ημέρες, ο υπουργός Δικαιοσύνης προχώρησε σε ευθεία επίθεση κατά της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, ενώ στην Ολομέλεια της Βουλής, επανήλθε με νέες δηλώσεις που προκάλεσαν ιδιαίτερη αίσθηση. Σε μια προσπάθεια να αποδώσει ευθύνες στην αντιπολίτευση για την κριτική που ασκεί στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, υποστήριξε ότι οι θέσεις της υπονομεύουν τη στρατηγική συμμαχία της Ελλάδας με το Ισραήλ και εξυπηρετούν, όπως χαρακτηριστικά είπε, «τα συμφέροντα της Τουρκίας». Με αυξημένη ένταση, ο Φλωρίδης ανέφερε: «Η Κοινοβουλευτική Ομάδα στηρίζει τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ, όταν εσείς προσπαθείτε να την υπονομεύσετε υπέρ της Τουρκίας. Υπέρ της Τουρκίας!». Συνέχισε λέγοντας: «Μη νομίζετε ότι δεν καταλαβαίνει ο λαός τι κάνετε στα λιμάνια της χώρας, όταν προσπαθείτε να αποτρέψετε με αυτές τις γελοίες, περιθωριακές ομάδες την προσέλκυση καραβιών για να υπονομεύσετε τη συμμαχία αυτή και, το ξαναλέω, το κάνετε υπέρ της Τουρκίας».
Οι τοποθετήσεις του Φλωρίδη ήρθαν σε μια συγκυρία όπου δύο από τις σημαντικότερες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ισραήλ προχώρησαν σε δημόσια καταγγελία κατά της ίδιας τους της χώρας για γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και η εφημερίδα «Haaretz», μία από τις μεγαλύτερες και πλέον έγκυρες εφημερίδες του Ισραήλ. Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν διεθνή αίσθηση και προσέλκυσαν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης παγκοσμίως.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δημιουργήθηκαν ερωτήματα ως προς το αν ο Φλωρίδης θεωρεί και αυτές τις φωνές από το εσωτερικό του Ισραήλ ως «γελοίες περιθωριακές ομάδες» που ενεργούν «υπέρ της Τουρκίας», όπως είχε χαρακτηρίσει τους εγχώριους επικριτές της ελληνικής στάσης απέναντι στον πόλεμο στη Γάζα. Οι χαρακτηρισμοί του υπουργού εγείρουν ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η έννοια της αντίθετης άποψης στη δημόσια σφαίρα και το πώς αυτή σχετίζεται με την πατριωτική στάση.
Ο Γιώργος Φλωρίδης είχε αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική για αρκετά χρόνια. Κατά το διάστημα αυτό, η δημόσια παρουσία του περιοριζόταν κυρίως σε αναρτήσεις και παρεμβάσεις με υποστηρικτική διάθεση απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, προβάλλοντας ένα προφίλ «κεντρώας» ταυτότητας που προσέγγιζε τη ρητορική του κυβερνώντος κόμματος. Η επιλογή του από τον πρωθυπουργό να αναλάβει το χαρτοφυλάκιο της Δικαιοσύνης αποτέλεσε έκπληξη για πολλούς, καθώς η προηγούμενη κυβερνητική του θητεία ως υφυπουργός επί Σημίτη είχε ολοκληρωθεί χωρίς αξιοσημείωτα αποτελέσματα και δεν είχε αφήσει θετικό αποτύπωμα.
Ως υπουργός Δικαιοσύνης, έχει βρεθεί επανειλημμένα στο επίκεντρο αντιδράσεων, κυρίως εξαιτίας των δημόσιων παρεμβάσεών του σε θέματα που σχετίζονται τόσο με την απονομή της Δικαιοσύνης όσο και με ευρύτερα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Έχει κατηγορηθεί ότι παρεμβαίνει ή επιχειρεί να επηρεάσει την κοινή γνώμη με αβάσιμες ή υπεραπλουστευμένες δηλώσεις. Στην περίπτωση των Τεμπών, έχει μιλήσει αρκετές φορές για έναρξη της δίκης, αν και μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει ουσιαστική εξέλιξη, με πολλούς να αποδίδουν την καθυστέρηση σε επιλογές της ίδιας της κυβέρνησης.
Στην υπόθεση της Παλαιστίνης, ο Φλωρίδης επανήλθε με σφοδρές κατηγορίες προς όσους εκφράζουν διαφωνία με την κυβερνητική στάση, φτάνοντας στο σημείο να χαρακτηρίσει ως ανθέλληνες και φιλοτουρκικούς εκείνους που καταγγέλλουν τον χαρακτήρα των επιχειρήσεων του Ισραήλ στη Γάζα. Παράλληλα, έχει επανειλημμένα στοχοποιήσει ακτιβιστικές ομάδες και οργανώσεις που επιχειρούν να παρέμβουν στο δημόσιο διάλογο ή να εκφράσουν κοινωνική διαμαρτυρία.
Αναφορά έγινε επίσης από τον ίδιο και στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου υποστήριξε από το βήμα της Βουλής ότι οι δίκες που έχουν οδηγήσει σε καταδίκες ξεκίνησαν πριν από τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Η δήλωση αυτή ήρθε σε αντίθεση με τα επίσημα στοιχεία, καθώς –σύμφωνα με δημοσιεύματα της εφημερίδας «Δημοκρατία»– το κατηγορητήριο για τη μία από τις δύο υποθέσεις, αυτή της Λάρισας, προήλθε απευθείας από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και δημοσιοποιήθηκε μόλις λίγα εικοσιτετράωρα νωρίτερα.
Η παραμονή του Γιώργου Φλωρίδη στη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης, παρά τις συνεχείς αντιφάσεις και τις δηλώσεις που έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, αποτελεί σημείο αιχμής στον δημόσιο διάλογο. Το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς είναι δυνατόν να διατηρείται η εμπιστοσύνη στους θεσμούς όταν στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης τοποθετείται ένα πρόσωπο που έχει κατ’ επανάληψη εκφραστεί με απαξιωτικό τρόπο για σημαντικά κοινωνικά και ηθικά ζητήματα και που φέρεται να παραποιεί στοιχεία σε δημόσιες τοποθετήσεις του.
Ο Φλωρίδης, που παλαιότερα είχε παρουσιαστεί ως εγγυητής της «εξυγίανσης του ποδοσφαίρου», σήμερα βρίσκεται στο επίκεντρο του δικαστικού συστήματος της χώρας. Οι πολιτικές του παρεμβάσεις περιλαμβάνουν από την υπεράσπιση του «μπαζώματος» περιοχών ως μετακίνηση χωμάτων μέχρι την επίρριψη ευθυνών για την τραγωδία στα Τέμπη σε ανώνυμους παράγοντες, χωρίς να προκύπτει σαφής λογοδοσία.
Παράλληλα, επιλέγει να στοχοποιεί φωνές που διαμαρτύρονται για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, χαρακτηρίζοντάς τις είτε ως υπονομευτικές για τα ελληνικά συμφέροντα είτε ως ενεργούμενα ξένων δυνάμεων. Η στάση αυτή έχει προκαλέσει δυσφορία ακόμα και εντός του κοινοβουλίου, με στελέχη της αντιπολίτευσης να ζητούν την αποπομπή του.
