Μια νέα νομοθετική ρύθμιση ανοίγει τον δρόμο για την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία των ισχυρών. Τράπεζες και funds απαλλάσσονται από τέλη υπέρ του Δημοσίου για διαταγές πληρωμής, κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, ενώ χιλιάδες πολίτες βλέπουν τα σπίτια τους να χάνουν κάθε προστασία. Το κράτος διευκολύνει την εκμετάλλευση της ανθρώπινης δυστυχίας, νομιμοποιώντας πρακτικές που θωρακίζουν τους κερδοσκόπους και αφήνουν τους δανειολήπτες ανυπεράσπιστους.
Τα funds αγοράζουν κόκκινα δάνεια σε τιμές που συχνά φτάνουν στο 20-30% της ονομαστικής αξίας και απαιτούν από τους δανειολήπτες την πλήρη εξόφληση του ποσού μαζί με τόκους, προσαυξήσεις και έξοδα. Χρόνια πληρωμών, οικονομικές δυσκολίες, προσωπικές τραγωδίες και απώλειες δεν αποτελούν κριτήριο. Η λογική τους είναι απλή και αμείλικτη: οτιδήποτε εισπράξουν πάνω από την αρχική επένδυση είναι κέρδος, ανεξαρτήτως της κατάστασης του πολίτη. Χρησιμοποιούν εκφοβισμούς, παράνομες χρεώσεις, πιέσεις, ακόμη και πλαστές βεβαιώσεις σε δικαστήρια για να εξασφαλίσουν τα κέρδη τους.
Οι τράπεζες έχουν μετατραπεί σε μηχανισμούς εκμετάλλευσης. Χορηγούν δάνεια με δυσβάστακτους όρους, επιβάλλουν προμήθειες και τέλη για κάθε καθυστέρηση και παραδίδουν τους δανειολήπτες στα funds σαν εμπορεύματα. Ο πολίτης που πλήρωνε δάνειο δεκαπέντε χρόνια, χτίζοντας τη ζωή του και μεγαλώνοντας τα παιδιά του, βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια του σπιτιού του στην κρίση, ενώ τα funds εισπράττουν πολλαπλάσια κέρδη σε σχέση με την αρχική επένδυση. Το κράτος θεσπίζει ρυθμίσεις που διευκολύνουν τους πλειστηριασμούς και απαλλάσσει τα funds από κάθε κόστος, καθιστώντας νόμιμη την εκμετάλλευση.
Οι τριγωνικές συναλλαγές ολοκληρώνουν την εικόνα της κερδοσκοπίας. Η τράπεζα που πούλησε το κόκκινο δάνειο το fund προχωρά σε πλειστηριασμό του ακινήτου και η ίδια η τράπεζα εμφανίζεται να το αγοράζει ξανά σε χαμηλή τιμή. Με αυτόν τον τρόπο κερδίζει διπλά, πρώτα από την πώληση του δανείου και μετά από την αγορά του ακινήτου σε τιμή ευκαιρίας, ενώ ο δανειολήπτης χάνει τα πάντα. Η πρακτική λειτουργεί νόμιμα, παρότι παραπέμπει σε οργανωμένη εκμετάλλευση και ακραία κοινωνική αδικία.
Η διπλή ζυγαριά του συστήματος είναι εμφανής. Πολίτες χάνουν τα σπίτια τους για λίγες καθυστερημένες δόσεις, ενώ τα πολιτικά κόμματα οφείλουν εκατομμύρια χωρίς καμία συνέπεια. Η Νέα Δημοκρατία χρωστά πάνω από 542 εκατ. ευρώ, το ΠΑΣΟΚ ισόποσα, και κανείς δεν τους ενοχλεί. Κανένα fund δεν εμφανίζεται για να τα διεκδικήσει, καμία τράπεζα δεν απειλεί κατάσχεση. Αντίθετα, τα κόμματα συνεχίζουν να εισπράττουν εκατομμύρια από επιχορηγήσεις του κράτους, να οργανώνουν πολυτελή συνέδρια, να πληρώνουν παχυλούς μισθούς σε στελέχη και να διαχειρίζονται τεράστια κονδύλια χωρίς λογοδοσία.
Οι πολίτες έχουν φτάσει στα όρια. Η κοινωνία δεν μπορεί να συνεχίσει να πληρώνει για τα λάθη και την αισχροκέρδεια τραπεζών, funds και κρατικών ρυθμίσεων. Απαιτείται ριζική αλλαγή πολιτικής και ηγεσία που θα προστατεύσει την πρώτη κατοικία και θα υποχρεώσει κόμματα και funds σε ίση μεταχείριση με κάθε πολίτη. Η αρχαία Σπάρτη μας διδάσκει: ή ΤΑΝ ή ΕΠΙ ΤΑΣ. Η επιλογή είναι ξεκάθαρη.
Κάθε σπίτι που χάνεται είναι τρύπα στον κοινωνικό ιστό. Κάθε πλειστηριασμός, κάθε κατασχεμένο ακίνητο, κάθε αδικημένος δανειολήπτης αποτελεί πλήγμα στη συνοχή της κοινωνίας. Απαιτείται κυβέρνηση που θα σταματήσει την αισχροκέρδεια, θα τιμωρήσει τις έκνομες πρακτικές των funds, θα προστατεύσει την πρώτη κατοικία ως απαραβίαστο δικαίωμα και θα επιβάλει δικαιοσύνη και ίση μεταχείριση για όλους τους πολίτες. Η πολιτική υπέρ των πολλών πρέπει να αντικαταστήσει την πολιτική υπέρ των λίγων. Το χρονικό όριο για δισταγμούς έχει παρέλθει. Κάθε μέρα που περνά, κάθε σπίτι που βγαίνει στο σφυρί, ενισχύει τις ανισότητες και υπονομεύει την αξιοπρέπεια των πολιτών. Η κοινωνία απαιτεί άμεση και αποφασιστική δράση.
