Γιατί σιωπά η πλειονότητα της ιεραρχίας της Εκκλησίας μπροστά στο έγκλημα των Τεμπών;

Η Ελλάδα βρίσκεται σε βαθιά θλίψη και συγκλονισμό από τις εξελίξεις που αφορούν την τραγωδία των Τεμπών. Το έγκλημα αυτό έχει ταράξει την κοινωνία σε όλη τη χώρα, και ο λαός προετοιμάζεται να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας της 28ης Φεβρουαρίου, διεκδικώντας δικαιοσύνη και διαφάνεια για τα θύματα και τις οικογένειές τους.

Όμως, σε αυτή την εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή, υπάρχουν άνθρωποι με μεγάλη επιρροή και κύρος, που θα έπρεπε να βρεθούν στο προσκήνιο, δίπλα στον λαό, να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους και να υπερασπιστούν τη δικαιοσύνη. Αντί για αυτό, όμως, παρατηρείται μια εξαιρετικά θλιβερή σιωπή από πλευράς τους. Αυτοί οι άνθρωποι, που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας και επιρροής, έχουν επιλέξει να κλείσουν τα μάτια και τα αυτιά τους, να απομακρυνθούν από την κοινωνία που πλήττεται, και να κάνουν ότι δεν έχουν δει ή ακούσει τίποτα από όσα συμβαίνουν. Ο λόγος για την πλειονότητα της ιεραρχίας της Εκκλησίας, η οποία δεν φαίνεται να έχει πάρει δημόσια θέση για το έγκλημα των Τεμπών και παραμένει πλήρως απούσα από τη συζήτηση και τις απαιτήσεις του λαού για δικαιοσύνη και διαφάνεια.

Η αλήθεια είναι πως οι ιερωμένοι, ανεξαρτήτως βαθμού στην Εκκλησία, έχουν μια ιερή αποστολή και υποχρέωση: να ακολουθούν τα διδάγματα του Χριστού και να μιλούν πάντα με την αλήθεια. Ο Χριστός δεν δίδαξε ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, ανάμεσα στον θύτη και το θύμα, ή στην αυθαίρετη εξουσία και τον λαό. Αντίθετα, οι ιερωμένοι οφείλουν να είναι οι πρώτοι που θα υπερασπιστούν τους αδύναμους, τα θύματα αδικίας και να φέρουν στο φως την αλήθεια, χωρίς φόβο και χωρίς υποκρισία. Δυστυχώς, σε αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση, εκτός από ελάχιστους γενναίους μητροπολίτες που αντέχουν και τιμούν τα ράσα τους, οι υπόλοιποι ιερωμένοι έχουν προτιμήσει να αποστασιοποιηθούν από την κρίση και να αποφύγουν να εκφράσουν τη στήριξή τους στους πολίτες, οι οποίοι ζητούν απεγνωσμένα δικαιοσύνη για τα θύματα της τραγωδίας.

Αυτή η σιωπή της Εκκλησίας είναι ιδιαίτερα απογοητευτική, καθώς τα στελέχη της ιεραρχίας δεν έχουν προχωρήσει ούτε σε μία δημόσια τοποθέτηση ή παρεμβατική κίνηση για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους γονείς των θυμάτων. Δεν έχουν φροντίσει να έρθουν σε επαφή με τους χαροκαμένους γονείς, προκειμένου να προσφέρουν έστω και μία μικρή βοήθεια, είτε συναισθηματική είτε υλική. Δεν έχουν κάνει καμία δημόσια δήλωση ή παρέμβαση για να στηρίξουν τις φωνές του κόσμου που ζητούν δικαιοσύνη και διαφάνεια για το τι ακριβώς συνέβη στα Τέμπη και ποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για την τραγωδία.

Η αδράνεια αυτή δεν είναι κάτι καινούργιο για την ιεραρχία της Εκκλησίας. Η σιωπή αυτή υπήρχε ήδη από την εποχή του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ο οποίος, παρά την πίεση των καιρών, είχε τη γενναιότητα να εκφράσει δημόσια τις απόψεις του και να σταθεί δίπλα στην κοινωνία. Αντίθετα, η στάση της Εκκλησίας κατά την θητεία του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου φαίνεται να έχει αλλάξει ριζικά. Κάτω από την ηγεσία του, η Εκκλησία, αντί να αποτελέσει πυλώνα αντίστασης και ηθικής καθοδήγησης, φαίνεται να έχει υποκύψει στις πολιτικές και οικονομικές πιέσεις, παραμένοντας σιωπηλή μπροστά σε σειρά κοινωνικών και εθνικών προβλημάτων. Το κράτος, όπως αναφέρεται, έχει αναλάβει να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας χωρίς αντίσταση από την Εκκλησία, η οποία φαίνεται να παρακολουθεί αμέτοχη τις αποφάσεις που πλήττουν τα συμφέροντα του λαού, όπως οι μνημονιακές πολιτικές, η συμφωνία των Πρεσπών και οι απαγορεύσεις λειτουργίας εκκλησιών λόγω της πανδημίας.

Ακόμη και στην τραγωδία των Τεμπών, η στάση της Εκκλησίας είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Αντί να είναι στο πλευρό των πολιτών που απαιτούν δικαιοσύνη και να καταδικάσει τις πολιτικές που ευθύνονται για την τραγωδία, η Εκκλησία παραμένει σιωπηλή. Αυτή η σιωπή και αδράνεια είναι πλέον αποδεκτή από τις εξουσίες, οι οποίες φαίνεται να θεωρούν την Εκκλησία βολική και αδρανή, χωρίς να αντιστέκεται στα κακώς κείμενα της κοινωνίας.

Όλα αυτά έχουν προκαλέσει οργή και απογοήτευση στον λαό, ο οποίος νιώθει ότι ο θεσμός της Εκκλησίας, που κάποτε αποτελούσε φάρο αντίστασης και αλληλεγγύης, έχει αποκοπεί από τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου και έχει γίνει ένα εργαλείο εξουσίας για την πολιτική ελίτ.