Σταθερό θέμα συζήτησης στους διαδρόμους της Βουλής παραμένει η τύχη της δεύτερης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με τα ερωτήματα να πληθαίνουν όσο ο χρόνος περνά χωρίς απτές εξελίξεις. Ο λεγόμενος «επιπρόσθετος φάκελος», που κατά ορισμένους προαναγγέλλεται εδώ και μήνες ως ικανός να ταράξει το πολιτικό σκηνικό, εξακολουθεί να αγνοείται, τροφοδοτώντας τη συζήτηση για το αν πρόκειται τελικά για ουσιαστικό νομικό υλικό ή για έναν μηχανισμό δημιουργίας εντυπώσεων. Δεν είναι τυχαίο, όπως λέγεται χαρακτηριστικά, ότι από τον Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα έχει περάσει ήδη μισός χρόνος χωρίς νέο φάκελο.
Στο μεταξύ, κυβερνητικοί βουλευτές από αγροτικές περιφέρειες, αλλά και πρώην υπουργοί ή υφυπουργοί που κατά καιρούς συνδέθηκαν πολιτικά με την υπόθεση, εμφανίζονται αισθητά πιο ήρεμοι σε σχέση με το κλίμα ανησυχίας που επικρατούσε τους προηγούμενους μήνες. Νομικοί κύκλοι αποδίδουν τις καθυστερήσεις είτε στον μεγάλο όγκο υλικού που ελέγχεται, είτε –και αυτό ακούγεται ολοένα συχνότερα– στο ενδεχόμενο η δεύτερη δικογραφία να μην «δένει» επαρκώς από νομικής πλευράς, όπως άλλωστε υποστηρίζεται και για την πρώτη.
Το βασικό πρόβλημα, σύμφωνα με όσους γνωρίζουν τη δικογραφία, είναι η απουσία σαφούς και αποδείξιμης εμπλοκής πολιτικού προσώπου. Για να στοιχειοθετηθεί αδίκημα απαιτείται συγκεκριμένη εντολή, συγκεκριμένη παράνομη πράξη και σαφής αιτιώδης σύνδεση, στοιχεία που, όπως λέγεται, δεν προκύπτουν από τις περίπου 3.000 σελίδες του υλικού. Οι υπαινιγμοί, οι φήμες ή οι έμμεσες αναφορές δεν επαρκούν για να στηρίξουν κατηγορία, ακόμη κι αν στο πολιτικό επίπεδο προκαλούν θόρυβο.
Στα κοινοβουλευτικά πηγαδάκια επισημαίνεται επίσης ότι πίσω από τον θόρυβο της εξεταστικής επιτροπής αναδεικνύεται κυρίως ένα διαχρονικό σύστημα πολιτικών «εξυπηρετήσεων», το οποίο αφορά περισσότερες από μία κυβερνητικές περιόδους. Ωστόσο, το γεγονός ότι κομματικοί παράγοντες επικαλούνται ονόματα υπουργών για να ενισχύσουν το κύρος τους δεν αρκεί, από μόνο του, για ποινική στοιχειοθέτηση, εφόσον δεν αποδεικνύεται παράνομη πράξη.
Η αρχική άφιξη της δικογραφίας στη Βουλή προκάλεσε έντονη κινητικότητα στους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι εξέταζαν εξονυχιστικά κάθε αναφορά και κάθε φράση που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως επιλήψιμη παρέμβαση. Την ίδια ώρα, δεν περνά απαρατήρητο ότι οι πολιτικές επικοινωνίες, όταν θεωρούνται ευαίσθητες, αποφεύγονται πλέον μέσω της κλασικής τηλεφωνίας και περιορίζονται σε εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων. Παρά ταύτα, η εκτίμηση που κυριαρχεί στα κυβερνητικά πηγαδάκια είναι πως ακόμη και στις πιο «βαριές» εκδοχές, το νομικό αποτύπωμα δύσκολα θα ξεπερνούσε το επίπεδο διερεύνησης για απόπειρα ηθικής αυτουργίας.
Το ερώτημα που επανέρχεται είναι γιατί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επέλεξε να διαβιβάσει έναν φάκελο που, σύμφωνα με πολλές εκτιμήσεις, δεν εμφανίζεται πλήρως δεμένος. Η απάντηση που ακούγεται συχνότερα συνδέεται με τον φόβο της αποσβεστικής προθεσμίας και την ανάγκη να «κλειδώσει» χρονικά η υπόθεση, ακόμη κι αν το αποδεικτικό υλικό δεν είχε ωριμάσει πλήρως. Με αυτή τη λογική, η αποστολή του πρώτου φακέλου λειτούργησε ως προειδοποιητικό σήμα, με την προσδοκία ενίσχυσής του σε δεύτερο χρόνο.
Παράλληλα, σε χαμηλούς τόνους φαίνεται να εξελίσσεται και μια άτυπη αντιπαράθεση με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, όχι τόσο για την έρευνα καθαυτή, όσο για τον τρόπο και το timing με το οποίο αποδόθηκε έντονο πολιτικό φορτίο σε πρακτικές που χαρακτηρίζονται διαχρονικές και διακομματικές. Αυτό έχει καλλιεργήσει καχυποψία όχι μόνο για το αν η υπόθεση θα «δέσει» τελικά, αλλά και για τα κίνητρα πίσω από τη γρήγορη πολιτική της ανάδειξη.
Το μόνο βέβαιο μέχρι στιγμής είναι ότι η δεύτερη δικογραφία καθυστερεί και η καθυστέρηση αυτή τροφοδοτεί πολλαπλές αναγνώσεις. Όσο δεν κατατίθεται νέο, σαφές και επαρκώς τεκμηριωμένο υλικό, ενισχύεται η αίσθηση ότι το πολιτικό αφήγημα κινείται ταχύτερα από τα αποδεικτικά στοιχεία. Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: αν και πότε θα υπάρξει δεύτερος φάκελος που θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που η ίδια η υπόθεση δημιούργησε και αν αυτός θα φτάσει τελικά στη Βουλή πριν ολοκληρωθεί η θητεία της Λάουρα Κοβέσι στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
