Η δημοσιογραφία βουλιάζει στον βούρκο της αγραμματοσύνης

Σε αυτή την ηδύπικρη πατρίδα, όπου ο Ηρόδοτος κατέγραφε τις Ιστορίες του και ο Αριστοτέλης θεμελίωνε τη μεθοδολογία της λογικής σκέψης, έχουμε φτάσει να ακούμε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς βαρβαρισμούς και να διαβάζουμε στο διαδίκτυο τέτοια γλωσσικά μαργαριτάρια, που θα μπορούσαν να εκτεθούν σε δημοπρασίες του Οίκου Σόθμπις και του Οίκου Κρίστις.

Το επίπεδο της δημοσιογραφίας βρίσκεται στο δάπεδο. Στο πατημένο και λερωμένο δάπεδο, σκεπασμένο από τις λάσπες της πολιτικής ορθότητας και τη σκόνη της τεμπελιάς και της αγραμματοσύνης. Χρόνια επενδύσεων από κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης, λουκουμοδεξιές, αριστερές, κεντρώες και εκκεντρικές, στην αποβλάκωση του λαού έχουν αποδώσει. Οι καρποί είναι σάπιοι και δηλητηριώδεις, παραμένουν όμως καρποί. Η αποβλάκωση εξελίχθηκε στην πιο αποδοτική επένδυση, φθηνή και εύκολη, με σταθερή ανταπόδοση σε ψήφους.

Ανοίγεις την τηλεόραση και ακούς πανελίστρια που παριστάνει τη δημοσιογράφο να δηλώνει «Το θέμα πέρασε εξ απαλών ονύχων». Επιχειρεί να περιγράψει μια επιφανειακή ή ήπια διαχείριση της υπόθεσης, αγνοεί όμως ότι η φράση σημαίνει από μικρή ηλικία, από τότε που τα νύχια παραμένουν μαλακά.

«Η ροή των προσφύγων είναι αυξημένη» επαναλαμβάνεται. Η λέξη ροή παραπέμπει σε άλλες καταστάσεις και η «αυξημένη ροή» θυμίζει τεχνική περιγραφή υδραυλικής εγκατάστασης. «Κατά τη γνώμη μου προσωπικά», λες και υπάρχει γνώμη απρόσωπη. «Εχει απόλυτη μοναδικότητα», «ήταν πάρα πολύ τέλειο», «δεν μπορώ αυτό που θα σας περιγράψω να το περιγράψω με λόγια», «αυτό που θέλω να πω είναι ότι θέλω να πω αυτό», και πλήθος παρόμοιων κενολογιών καταλαμβάνουν τηλεοπτικό χρόνο με ατόφια ανοησία. Κλίσεις και τονισμοί θυσιάζονται καθημερινά.

Το συντακτικό διαλύεται. Η καλλιέπεια ενταφιάζεται κάτω από σωρούς κλισέ, τα οποία συγκροτούνται από ένα περιορισμένο λεξιλόγιο λίγων εκατοντάδων λέξεων. Μετά την επέλαση των ανελλήνιστων ελληνέζικων, ακολουθούν τα γκρεκαμερικάνικα: «Δεν είναι στο mindset μου», «δεν μπορώ να το handle», «σούπερ ουάου αυτό το concept», «μου κάνει πολύ σαν situation», «είχαμε θέμα στο communication», «τρελαίνομαι γι’ αυτό το project», «δεν κολλάμε σαν team επειδή δεν υπάρχει respect», «πάμε για break και ξαναρχόμαστε» και αμέτρητα ακόμη.

Η πίεση που δέχεται η ελληνική γλώσσα από την αγραμματοσύνη, τη ξενομανία και την αλαζονεία αστοιχείωτων δημοσιογραφούντων εκδηλώνεται πλέον και στην ΕΡΤ. Υπήρχε κάποτε η αίσθηση ότι στη δημόσια ραδιοτηλεόραση υπηρετούν λιγότεροι αγράμματοι σε σχέση με τους ιδιωτικούς σταθμούς.

Η εικόνα αυτή έχει αλλάξει. Λίγη παρακολούθηση προγράμματος της ΕΡΤ αρκεί για να εξαχθούν συμπεράσματα. Το ΕΣΡ δαπανά πόρους από τον κρατικό προϋπολογισμό και παραμένει αδρανές. Οι καναλάρχες διαθέτουν οικονομική επιφάνεια και απουσιάζει το ενδιαφέρον για την ελληνική γλώσσα.