Σε μια ιδιότυπη πραγματικότητα φαίνεται να εξελίσσεται η ελληνική κοινωνία, όπου η διατύπωση άποψης με όρους «ειδικού» για ζητήματα πέραν της εκπαίδευσης και της επαγγελματικής δραστηριότητας αποτελεί σχεδόν καθολικό φαινόμενο. Παράλληλα, καταγράφεται μια διάχυτη τάση μετατόπισης ενδιαφερόντων, με σημαντικό μέρος των πολιτών να εκφράζει την επιθυμία ενασχόλησης με αντικείμενα διαφορετικά από εκείνα που εξασφαλίζουν το εισόδημά τους.
Η στάση αυτή συνδέεται, σε ορισμένες αναγνώσεις, με ιστορικές διαδρομές και πολιτισμικά ελλείμματα, τα οποία τοποθετούνται χρονικά ακόμη και στην περίοδο μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, όταν περιορίστηκαν οι δυνατότητες συμμετοχής του ελληνικού χώρου στις διεργασίες της Αναγέννησης, πέρα από τη συμβολή των λογίων που κατευθύνθηκαν στη Δύση.
Η σύγχρονη εικόνα αποτυπώνει επαγγελματικές ομάδες να αναζητούν δημόσιο λόγο σε πεδία άσχετα με την εξειδίκευσή τους. Επιστήμονες επιδιώκουν απήχηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καλλιτέχνες επεκτείνονται σε θεματολογία lifestyle, πολιτικά πρόσωπα δοκιμάζουν την παρουσία τους στη σκηνή, ενώ άλλοι κλάδοι εμφανίζουν αντίστοιχες μετακινήσεις ρόλων και ταυτοτήτων. Στον ίδιο άξονα κινούνται καθημερινές επαγγελματικές δραστηριότητες που συνδυάζονται με παράλληλες φιλοδοξίες, με αποτέλεσμα ένα πολυσχιδές κοινωνικό τοπίο όπου η έννοια της εξειδίκευσης υποχωρεί.
Το φαινόμενο λαμβάνει μεγαλύτερες διαστάσεις μέσω της παρουσίας τηλεοπτικών εκπομπών και δημόσιων συζητήσεων, όπου πρόσωπα χωρίς σαφή γνωστικό αντικείμενο διατυπώνουν κρίσεις για ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, αποκτώντας καθημερινή επιρροή στην κοινή γνώμη. Η κατάσταση αυτή συνδέεται με την ενίσχυση της παραπληροφόρησης και τη σύγχυση γύρω από βασικές έννοιες και αξίες, διαμορφώνοντας ένα περιβάλλον όπου η αξιολόγηση της πληροφορίας καθίσταται ολοένα πιο δυσχερής.
Παράλληλα, καταγράφονται κοινωνικές εντάσεις και δείκτες που αποτυπώνουν ευρύτερη αποσταθεροποίηση, όπως η αυξημένη χρήση ψυχοφαρμάκων και ουσιών, η εντεινόμενη επιθετικότητα, η άνοδος της νεανικής παραβατικότητας και η αποδυνάμωση θεσμικών εγγυήσεων που σχετίζονται με τα εργασιακά και το κράτος δικαίου. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται φαινόμενα οικονομικής πίεσης, ιδίως σε βασικά αγαθά όπως η ενέργεια και τα τρόφιμα, που επιβαρύνουν την καθημερινότητα των πολιτών.
Δώσαμε 826 εκατ. ευρώ σε κινητά τηλέφωνα μόνο το 2023, αγοράζοντας 2 εκατ. συσκευές συν το κόστος χρήσης! Τόση είναι η «ευτυχία» μας, που δεν λέει ούτε να μην τη διασώζουμε σε φωτογραφίες, αλλά ούτε και να μην την κοινοποιούμε με καμάρι σε όλο τον κόσμο να «σκάσει» από τη ζήλια του.
