Δεν είναι μυστικό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή ως ευκαιρία να σταθεροποιήσει τη θέση του και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που προκύπτουν σε όλα τα μέτωπα, εσωτερικά και εξωτερικά. Οι μεγάλες κρίσεις συχνά συσπειρώνουν την κυβέρνηση, μειώνουν πολιτικές εντάσεις και περιορίζουν τις αμφισβητήσεις, υπό τον όρο όμως ότι οι ηγέτες αναλαμβάνουν σωστές πρωτοβουλίες και αναδεικνύουν τις ικανότητές τους στην πράξη.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να κερδίζει κανείς χρόνο και στο να παίρνει αποφασιστικά βήματα για να ξεπεράσει την κρίση και να επιλύσει τα προβλήματα που ανακύπτουν. Παρόμοια συνθήκη υπήρξε και κατά την πανδημία, όταν η κυβέρνηση κατάφερε να βγει ενισχυμένη, με την επιπλέον πίστωση χρόνου και την άφθαρτη εικόνα που είχε στην αρχή της θητείας της.
Σήμερα, η χώρα αντιμετωπίζει πολλαπλές εστίες κρίσεων και η διεθνής αναταραχή του πολέμου στη Μέση Ανατολή διαφοροποιεί το πολιτικό σκηνικό. Η κρίση δεν μειώνει τα εσωτερικά προβλήματα, τα μεγενθύνει, και ήδη μετά την τρίτη εβδομάδα φαίνεται ξεκάθαρα το έλλειμμα ηγετικότητας του κ. Μητσοτάκη, καθώς δεν έχει αναλάβει καμία πρωτοβουλία ούτε έχει τολμήσει ουσιαστικές κινήσεις εντός και εκτός της χώρας.
Άλλοι ηγέτες έχουν στο παρελθόν αναδειχθεί σε ανάλογες συγκυρίες με γενναίες αποφάσεις, τόλμησαν ρήξεις και ανατροπές, με διαφορετική έκβαση, αλλά με δράση. Για τον κ. Μητσοτάκη, η κρίση φανερώνει αδυναμίες και επιφάσεις που τις καλύπτουν, με αποτέλεσμα να μοιάζει εγκλωβισμένος, και όσο οι μέρες περνούν χωρίς πρωτοβουλίες, το αδιέξοδο μεγαλώνει.
Η συζήτηση περί πιθανών εκλογών, που ξεκίνησε αμέσως μετά την επίθεση στο Ιράν, γυρίζει μπούμερανγκ, καθώς χωρίς ηγετικότητα στην κρίση η εκλογική διαχείριση κινδυνεύει να μετατραπεί σε παγίδα. Η προσπάθεια για νέα νίκη μπορεί να εξελιχθεί σε βατερλό, με αδιαμφισβήτητο κίνδυνο φθοράς και αποτυχίας, ακόμη και απέναντι σε αδύναμο αντίπαλο, αν η κρίση παραμείνει αναξιοποίητη.
