Επικίνδυνα βαθαίνει η κρίση στη Μέση Ανατολή, καθώς ο πόλεμος εισέρχεται στην 22η ημέρα του και η περιοχή μοιάζει να κινείται πλέον όχι απλώς μέσα σε έναν κύκλο αντιποίνων, αλλά σε μια ανοιχτή τροχιά γενικευμένης αποσταθεροποίησης. Οι εξελίξεις των τελευταίων ωρών επιβεβαιώνουν ότι το μέτωπο δεν περιορίζεται πια σε μια διμερή στρατιωτική αντιπαράθεση, αλλά απλώνεται σε στρατηγικές ενεργειακές υποδομές, πυρηνικές εγκαταστάσεις, αμερικανοβρετανικές βάσεις, θαλάσσιες οδούς ζωτικής σημασίας και αστικά κέντρα που ζουν υπό τη σκιά πυραύλων και drones. Η διεθνής ανησυχία δεν οφείλεται μόνο στην ένταση των χτυπημάτων, αλλά στο γεγονός ότι κάθε νέο επεισόδιο προσθέτει ένα ακόμη στρώμα κινδύνου σε μια σύγκρουση που έχει πάψει προ πολλού να είναι ελεγχόμενη.
Στη Ντιμόνα, στο νότιο Ισραήλ, ιρανική πυραυλική επίθεση προκάλεσε δεκάδες τραυματισμούς, με την πόλη να αποκτά ακόμη μεγαλύτερο συμβολικό και στρατηγικό βάρος εξαιτίας της παρουσίας του ισραηλινού κέντρου πυρηνικών ερευνών. Το γεγονός ότι η ένταση μεταφέρεται σε σημείο τόσο ευαίσθητο αποκαλύπτει το νέο επίπεδο επικινδυνότητας στο οποίο έχει περιέλθει η σύγκρουση. Παράλληλα, η Τεχεράνη ανακοίνωσε ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Νατάνζ επλήγησαν από αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις, επιμένοντας ότι δεν υπήρξε διαρροή ραδιενεργών υλικών, ενώ η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας έσπευσε να καλέσει σε αυτοσυγκράτηση, προειδοποιώντας ουσιαστικά ότι ένα πυρηνικό ατύχημα δεν αποτελεί πια αφηρημένο φόβο, αλλά απτό κίνδυνο.
Την ίδια ώρα, η στρατιωτική διάσταση της αναμέτρησης αποκτά όλο και πιο ανησυχητικά χαρακτηριστικά. Ο διοικητής της CENTCOM, ναύαρχος Μπραντ Κούπερ, παραδέχθηκε ότι η ικανότητα του Ιράν να απειλεί τα Στενά του Ορμούζ είχε υποτιμηθεί, παραδοχή που έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς τα Στενά αποτελούν μια από τις πιο κρίσιμες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη. Η επισήμανση αυτή ήρθε μετά από αμερικανικά πλήγματα σε υπόγειες ιρανικές εγκαταστάσεις όπου, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, αποθηκεύονταν πύραυλοι κρουζ και άλλα οπλικά συστήματα. Με άλλα λόγια, ακόμη και μετά από στοχευμένες επιθέσεις σε κρίσιμες στρατιωτικές υποδομές, η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει πλέον δημοσίως ότι οι δυνατότητες της Τεχεράνης παραμένουν σοβαρές και ικανές να κλονίσουν την παγκόσμια ναυσιπλοΐα και τις ενεργειακές αλυσίδες.
Στο επιχειρησιακό πεδίο, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο θολή και πιο εκρηκτική. Οι Φρουροί της Επανάστασης υποστήριξαν ότι έπληξαν ισραηλινό μαχητικό F-16 πάνω από το κεντρικό Ιράν, ενώ ο ισραηλινός στρατός είχε ήδη αναφέρει εκτόξευση πυραύλου εδάφους-αέρος εναντίον δικού του αεροσκάφους. Ανεξάρτητα από το κατά πόσον πρόκειται για το ίδιο περιστατικό ή για παράλληλες αναφορές στο ίδιο συμβάν, το ουσιώδες είναι ότι η αεροπορική διάσταση της αναμέτρησης βαθαίνει και η αντιπαράθεση περνά σε φάση όπου κάθε επιβεβαίωση ή διάψευση εντάσσεται στον πόλεμο πληροφοριών που συνοδεύει τον πραγματικό πόλεμο πυρός.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η διάχυση του πολέμου πολύ πέρα από τα γεωγραφικά όρια του βασικού μετώπου. Σύμφωνα με διεθνή μέσα και πηγές που επικαλούνται βρετανικές αρχές, το Ιράν επιχείρησε να πλήξει τη βάση Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό, μια από τις σημαντικότερες αμερικανοβρετανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Οι αναφορές συγκλίνουν στο ότι η επίθεση δεν πέτυχε τον στόχο της, όμως η ίδια η απόπειρα αρκεί για να αλλάξει τα δεδομένα. Δείχνει ότι η Τεχεράνη επιδιώκει να αποδείξει πως διαθέτει εμβέλεια, βούληση και επιχειρησιακή ικανότητα να χτυπά στρατηγικά σημεία σε τεράστιες αποστάσεις, μεταφέροντας το μήνυμα ότι κανένα οπίσθιο μέτωπο δεν μπορεί πλέον να θεωρείται ασφαλές.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η Βρετανία επιχείρησε να διαχωρίσει τη θέση της σε ένα εξαιρετικά ευαίσθητο σημείο. Η Ντάουνινγκ Στριτ ξεκαθάρισε ότι η βάση στο Ακρωτήρι δεν θα περιληφθεί στην υλοποίηση της αμυντικής συμφωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη χρήση βρετανικών βάσεων, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα πως το Λονδίνο επιχειρεί να αποφύγει περαιτέρω γεωγραφική και πολιτική επέκταση της εμπλοκής του. Το στοιχείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο, καθώς επιβεβαιώνει ότι η βρετανική πλευρά αντιλαμβάνεται το μέγεθος της πυριτιδαποθήκης και δεν επιθυμεί να μετατρέψει το Ακρωτήρι σε κόμβο ακόμη βαθύτερης στρατιωτικής εμπλοκής.
Παράλληλα, το περιφερειακό τόξο της αστάθειας διευρύνεται με διαρκώς νέα επεισόδια. Drone με εκρηκτικά καταρρίφθηκε κοντά στο αεροδρόμιο του Ερμπίλ στο ιρακινό Κουρδιστάν, ενώ επιθέσεις με drones στόχευσαν αμερικανικές διπλωματικές εγκαταστάσεις κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Την ίδια στιγμή, το Ιράν απηύθυνε προειδοποίηση στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να μην επιτρέψουν επιχειρήσεις από το έδαφός τους εναντίον αμφισβητούμενων νησιών στον Κόλπο, κοντά στο Στενό του Ορμούζ. Πρόκειται για κινήσεις που δεν περιγράφουν απλώς έναν πόλεμο με πολλά επεισόδια, αλλά μια διαρκή διεύρυνση του πεδίου σύγκρουσης σε Ιράκ, Κόλπο και Ινδικό Ωκεανό, με τις περιφερειακές πρωτεύουσες να μετρούν πλέον τις αποστάσεις από το μέτωπο όχι σε χάρτες, αλλά σε λεπτά προειδοποίησης αντιαεροπορικής άμυνας.
Η G7, από την πλευρά της, ζήτησε από το Ιράν τον άμεσο και άνευ όρων τερματισμό των επιθέσεων, εξέφρασε στήριξη προς τους εταίρους της στη Μέση Ανατολή και έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη προστασίας των θαλάσσιων οδών και του ενεργειακού εφοδιασμού. Η κοινή αυτή γραμμή δεν είναι μια απλή διπλωματική διατύπωση, αλλά η πολιτική παραδοχή ότι η σύγκρουση απειλεί πλέον όχι μόνο τη στρατιωτική ισορροπία της περιοχής, αλλά την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα. Όταν η διεθνής ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ διαταράσσεται και οι μεγάλες δυνάμεις μιλούν ανοιχτά για ασφάλεια εφοδιαστικών αλυσίδων και ενεργειακών αγορών, είναι προφανές ότι η κρίση έχει ήδη ξεπεράσει τα στενά όρια ενός περιφερειακού πολέμου.
Η ουσία είναι μία και γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αποκρυφθεί πίσω από ανακοινώσεις, διαψεύσεις και στρατιωτικούς υπαινιγμούς. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν κλιμακώνεται απλώς, αποκτά χαρακτηριστικά αλυσίδας ανεξέλεγκτων αντιδράσεων. Χτυπήματα σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, πλήγματα σε ενεργειακές υποδομές, επιθέσεις εναντίον βάσεων μεγάλων δυνάμεων, απειλές για το Ορμούζ και διαρκής ενεργοποίηση νέων γεωγραφικών σημείων δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου το παραμικρό σφάλμα μπορεί να παράξει πολλαπλάσια καταστροφή. Κι όσο οι εμπλεκόμενοι υψώνουν τον τόνο και διευρύνουν το εύρος των στόχων τους, τόσο η περιοχή ολισθαίνει σε μια κατάσταση όπου η έννοια της «περιορισμένης σύγκρουσης» ακούγεται ολοένα πιο κενή, σχεδόν ειρωνική.
