Η περιφέρεια πεθαίνει η κυβέρνηση αναζητά εργατικά χέρια στους λαθρομετανάστες

Γράφει ο : Ν.Κυριακάκης 

Ας το πούμε καθαρά, χωρίς περιστροφές και χωρίς το συνηθισμένο πολιτικό λούστρο. Η Ελλάδα αδειάζει. Και ενώ αδειάζει, η συζήτηση για το μεταναστευτικό γίνεται σαν να πρόκειται για ζήτημα που αφορά μόνο τα ΜΜΕ, τις ΜΚΟ και τις Βρυξέλλες. Αφορά τη βιωσιμότητα της χώρας.

Ξεκινώ από το πιο ευαίσθητο ερώτημα: είναι η λαθρομετανάστευση απειλή σε βαθμό «κόκκινου συναγερμού»; Μπορεί κάποιοι να θεωρούν την ερώτηση συνωμοσιολογική, αν και δεν θα έπρεπε. Ας αφήσουμε προς το παρόν στην άκρη αυτή τη διαμάχη και ας πάμε στην ουσία.

Οι αριθμοί που δεν θέλει να βλέπει κανείς

Η Απογραφή του 2021 κατέγραψε 10.482.487 κατοίκους, από 10.816.286 το 2011. Σε μία δεκαετία χάσαμε περίπου 330.000 ανθρώπους. Η εικόνα είναι ακόμη πιο σκληρή στο δημογραφικό: τα τελευταία χρόνια γεννιούνται περίπου 70.000 παιδιά τον χρόνο, ενώ οι θάνατοι ξεπερνούν τους 120.000. Η χώρα έχει αρνητικό φυσικό ισοζύγιο κάθε χρόνο, χωρίς εξαίρεση.

Και πού ζει αυτός ο πληθυσμός; Στην Αττική κατοικούν σχεδόν 3,8 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή περίπου ένας στους τρεις Έλληνες. Αν προστεθεί η Θεσσαλονίκη, με περίπου 1,1 εκατομμύριο στο νομό, τα δύο μεγάλα αστικά κέντρα συγκεντρώνουν σχεδόν τους μισούς κατοίκους της χώρας. Η Πάτρα και το Ηράκλειο, με ένα μικρό κλάσμα αυτού του πληθυσμού η καθεμιά, συμπληρώνουν την τετράδα των μεγάλων πόλεων. Για να μην τυλίγουμε τα πράγματα: η υπόλοιπη Ελλάδα, δηλαδή τα βουνά, τα νησιά, οι κάμποι και τα χωριά, μένει με όλο και λιγότερους ανθρώπους και όλο και μεγαλύτερες ηλικίες.

Το ερώτημα που αποφεύγουν όλοι

Αν λοιπόν ο ελληνικός πληθυσμός συρρικνώνεται και συγκεντρώνεται στα αστικά κέντρα, ποιος θα καλύψει το κενό στην περιφέρεια; Ποιος θα μαζέψει τον ελαιώνα, θα μαζέψει τα φρούτα, θα βοσκήσει το κοπάδι, θα σερβίρει στο νησί τον Αύγουστο; Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής και τουριστικής απασχόλησης στηρίζεται σε αλλοδαπούς εργάτες. Αυτό είναι γεγονός και όχι ιδεολογική θέση. Η ίδια η πολιτεία το αναγνωρίζει, αφού τα τελευταία χρόνια έχει προωθήσει σχήματα νόμιμης μετανάστευσης για την κάλυψη αναγκών σε εργατικά χέρια, με τον νέο Κώδικα Μετανάστευσης του 2023.

Εδώ όμως βρίσκεται η κρίσιμη διάκριση, που η δημόσια συζήτηση σκόπιμα ή από αδυναμία μπερδεύει. Άλλο η νόμιμη, οργανωμένη μετανάστευση με συγκεκριμένες ανάγκες, όρους και έλεγχο, και άλλο η ανεξέλεγκτη είσοδος χιλιάδων ανθρώπων που περνούν τα σύνορα χωρίς να ξέρει κανείς ποιοι είναι, πού πηγαίνουν και τι θα κάνουν. Η πρώτη μπορεί να είναι εργαλείο πολιτικής. Η δεύτερη είναι απώλεια κυριαρχίας.

Ο Έλληνας έφυγε. Ποιος μένει;

Και τίθεται το δεύτερο, εξίσου βασανιστικό ερώτημα. Ο Έλληνας της επαρχίας, που ξενιτεύτηκε στις μεγάλες πόλεις και εγκλωβίστηκε στο ενοίκιο και στο δάνειο, δεν επιστρέφει. Ο νέος που σπούδασε στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη δεν γυρίζει στο χωριό του, γιατί εκεί δεν βρίσκει γιατρό, σχολείο, δουλειά ή σταθερό διαδίκτυο. Στο μεταξύ η ερημοποίηση της ελληνικής υπαίθρου προχωρά με ρυθμούς που η πολιτική ηγεσία παρακολουθεί σαν θεατής.

Ποιος κοροϊδεύει ποιον, τελικά; Οι κυβερνήσεις, που μιλούν για «αναπτυξιακή περιφέρεια» αλλά δεν δίνουν κίνητρα παραμονής; Τα κόμματα, που κόπτονται για την ερημοποίηση της υπαίθρου αλλά δεν καταθέτουν πρόγραμμα με αριθμούς και χρονοδιαγράμματα; Ή η Ευρώπη, που κοιτάζει με γνώμονα το πώς θα μας φορτώσει με ακόμη περισσότερους, χωρίς να μας προστατεύει στα εξωτερικά της σύνορα;

Η απάντηση που οφείλει η πολιτική τάξη

Αν όλα τα παραπάνω είναι «συνωμοσιολογία», τότε ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί, ενώ όλοι οι βουλευτές και τα κόμματα φωνάζουν για την ερημοποίηση της περιφέρειας, κανείς δεν δίνει εμπράκτως λύσεις. Γιατί δεν υπάρχει σοβαρό πρόγραμμα φορολογικών και κοινωνικών κινήτρων για τους νέους που θα επιστρέψουν στα χωριά τους; Γιατί όλες οι ευκαιρίες, οι δουλειές, τα πανεπιστήμια και οι υποδομές συγκεντρώνονται στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα και στο Ηράκλειο;

Η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει ταυτόχρονα έρημη ύπαιθρο, ελεγχόμενα σύνορα και ανύπαρκτη δημογραφική πολιτική. Κάποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη. Και αν δεν αναλάβει η πολιτική τάξη, τότε ποιος θα το κάνει; Το ερώτημα μένει ανοιχτό, και όσο μένει αναπάντητο, η Ελλάδα της περιφέρειας θα συνεχίσει να αδειάζει.