Η σκοτεινή Αθήνα πίσω από την Ομόνοια: Φόβος, ναρκωτικά και ζωή στο περιθώριο

Πίσω από το σιντριβάνι της Ομόνοιας απλώνεται μια διαφορετική Αθήνα, μια πόλη ξεχασμένη, βυθισμένη στη φτώχεια, στα ναρκωτικά και στην πορνεία. Η κάμερα κατέγραψε, ένα παγωμένο μεσημέρι, δρόμους όπου η ανομία και η επαιτεία κυριαρχούν και η καθημερινότητα θυμίζει σκηνικό παρακμής. Από την Καρόλου και τη Νικηφόρου μέχρι τη Σωκράτους, τη Μενάνδρου, την Αγίου Κωνσταντίνου και τη Μάρνη, το φως δεν φτάνει παντού και η παραβατικότητα έχει απλώσει τα δίχτυα της.

Εγκαταλελειμμένα κτίρια λειτουργούν ως καταφύγια τοξικομανών για χρήση ουσιών, διακίνηση και μοίρασμα κλοπιμαίων, κάτω από ξεθωριασμένες επιγραφές μιας άλλης εποχής. Λίγα μέτρα πιο πέρα, νεαρές γυναίκες αλλά και αγόρια εκδίδονται για λίγα ευρώ, όσο χρειάζεται για μια δόση. Κάτοικοι της περιοχής μιλούν για μια ζωή εγκλωβισμένη στον φόβο, για γειτονιές όπου μετά τη δύση του ήλιου δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν.

Η εικόνα είναι σκληρή: άνθρωποι να παρακαλούν για ψιλά μέσα στο κρύο, σύριγγες και χαρτόκουτα στα πεζοδρόμια, αναίσθητοι χρήστες δίπλα σε αδιάφορα βλέμματα. Ένα σουρεαλιστικό σκηνικό, λίγα μόλις βήματα από τα νέα ξενοδοχεία που έχουν ξεφυτρώσει στο κέντρο. Παρότι η κατάσταση εμφανίζεται ελαφρώς βελτιωμένη σε σχέση με προηγούμενους μήνες, το πρόβλημα παραμένει βαθύ και πολυεπίπεδο, απαιτώντας συντονισμό και μακροπρόθεσμη διαχείριση.

Στη Σωκράτους, δύο άνδρες κείτονται αναίσθητοι στο πεζοδρόμιο, ενώ στην Καποδιστρίου νεαρές κοπέλες περιμένουν πελάτες, με «προστάτες» να παρακολουθούν διακριτικά. Στη Φαβιέρου και τη Μάγερ, σακουλάκια αλλάζουν χέρια, ενώ στη Χαλκοκονδύλη και τη Μάρνη η εικόνα συμπληρώνεται από σκουπίδια, σύριγγες και βλέμματα άγρια.

Κάτοικοι περιγράφουν μια καθημερινότητα τρόμου, με χρήση ουσιών έξω από τις πόρτες των σπιτιών τους και μια αίσθηση ότι το πρόβλημα απλώς μετατοπίζεται από τετράγωνο σε τετράγωνο. Παρά τις αυξημένες αστυνομικές περιπολίες σε ορισμένα σημεία, η εξαθλίωση παραμένει ορατή. Όπως τονίζουν, η αντιμετώπιση δεν μπορεί να είναι μόνο κατασταλτική, αλλά απαιτεί συντονισμένη δράση κοινωνικών υπηρεσιών και μεταφορά των χρηστών σε οργανωμένες δομές εκτός αστικού ιστού.

Στις γειτονιές γύρω από την Ομόνοια, η Αθήνα δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο, μια πραγματικότητα που επιμένει και υπενθυμίζει ότι πίσω από τις βιτρίνες της ανάπτυξης, η πόλη εξακολουθεί να κουβαλά βαθιές πληγές.