Από το τέλος του 19ου αιώνα μέχρι το 1948, Εβραίοι ιδιώτες και οργανισμοί αγόραζαν εκτάσεις γης στην Παλαιστίνη, με στόχο την ίδρυση εβραϊκών αγροτικών κοινοτήτων και την πραγματοποίηση του σιωνιστικού οράματος για τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους. Οι αγορές αυτές είχαν καθοριστική σημασία για τη διαμόρφωση του εδάφους της μελλοντικής Ιερουσαλήμ και την ανάπτυξη της εβραϊκής παρουσίας στην περιοχή.
Το Εβραϊκό Εθνικό Ταμείο (Jewish National Fund – JNF), που ιδρύθηκε το 1901, αγόρασε περίπου 50.000 στρέμματα γης μέχρι το 1927, και η έκταση αυξήθηκε σε 89.500 στρέμματα μέχρι το 1935. Ιδιαίτερη σημασία είχε η αγορά μεγάλων εκτάσεων από την ελληνική ορθόδοξη οικογένεια Σουρσόκ από τον Λίβανο, η οποία, μεταξύ 1901 και 1925, πούλησε εύφορες περιοχές, περιλαμβανομένου του κόλπου της Χάιφα. Αυτές οι αγορές αντιπροσώπευαν περίπου το 22% της συνολικής γης που είχε αγοραστεί από Εβραίους στην Παλαιστίνη μέχρι το 1948. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 52,6% των εβραϊκών αγορών γης προήλθε από μη Εβραίους αγοραστές, με την οικογένεια Σουρσόκ να πωλεί αργότερα τις εκτάσεις της στο κράτος του Ισραήλ, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη.
Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, όπου παρατηρείται μαζική αγορά ακινήτων από αλλοδαπούς, με τους Άραβες και τους Τούρκους να κατέχουν ηγετικό ρόλο στις αγοραπωλησίες. Ιδιαίτερα οι Τούρκοι επενδυτές αυξάνουν εκθετικά τις αγορές ακινήτων μέσω του προγράμματος «Χρυσή Βίζα», το οποίο εισήγαγε το 2014 η κυβέρνηση Σαμαρά με τον νόμο 4251/2014.
Η «Χρυσή Βίζα» επιτρέπει στους πολίτες εκτός Ε.Ε. να αποκτούν άδεια διαμονής εφόσον επενδύσουν τουλάχιστον 250.000 ευρώ σε ακίνητα στην Ελλάδα. Παρόλο που το όριο αυξήθηκε το 2024 σε 800.000 ευρώ, η αλλαγή αυτή είναι πλασματική, καθώς οι 250.000 ευρώ εξακολουθούν να ισχύουν για αγορές βιομηχανικών κτιρίων ή διατηρητέων κτισμάτων που μετατρέπονται σε κατοικίες.
Οι Τούρκοι πολίτες είναι μεταξύ των πιο ενεργών συμμετεχόντων στο πρόγραμμα, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση μετά τους Κινέζους σε αιτήσεις για αγορές ακινήτων. Από το 2021 έως το 2023, οι Τούρκοι έκαναν 1.432 αιτήσεις, ενώ το 2024 παρατηρείται αύξηση 6,4% στις άδειες διαμονής που χορηγήθηκαν σε Τούρκους επενδυτές.
Η τάση αυτή είναι ιδιαίτερα έντονη στα νησιά του Αιγαίου και στη Θράκη. Στην Αλεξανδρούπολη, την Ορεστιάδα και τη Θεσσαλονίκη, οι Τούρκοι επενδυτές εστιάζουν σε αγορές ακινήτων, βιομηχανικών και ξενοδοχειακών μονάδων, καθώς και επιχειρήσεων εστίασης, οι οποίες περνάνε σε τουρκικά χέρια. Συχνά, οι μονάδες αυτές είτε κλείνουν για να αποφύγουν τον ανταγωνισμό με τις αντίστοιχες στην Τουρκία, είτε ο εξοπλισμός τους μεταφέρεται στην Τουρκία, ενώ, αν παραμείνουν στην Ελλάδα, το ελληνικό εργατικό δυναμικό αντικαθίσταται σταδιακά από μουσουλμανικό, οδηγώντας σε μια διαδικασία αφελληνοποίησης της Θράκης που καθίσταται μη αναστρέψιμη.
Το οικονομικό μοντέλο που προωθεί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θυμίζει αυτό της Πελοποννήσου, όπου εκτάσεις ελαιώνων έχουν αγοραστεί από τον αντιπρόεδρο και επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Δεδομένου ότι οι μεγάλες επενδύσεις πραγματοποιούνται μέσω θυγατρικών εταιρειών ή ιδιωτικών συμφωνιών, οι οποίες δεν δημοσιοποιούνται, είναι σχεδόν αδύνατον να ελεγχθούν οι αγοραστές ή οι οργανισμοί που πραγματοποιούν τις μαζικές αγορές στην Ελλάδα.
Μετά τη συνομοσπονδία με την Τουρκία και την πολιτική «φινλανδοποίησης» που προωθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η κτήση γης από Τούρκους και Άραβες στην Ελλάδα, 200 χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821, φαίνεται να είναι το φυσικό αποτέλεσμα των πολιτικών της Νέας Δημοκρατίας.
