Η κυβέρνηση θα ανασχηματιστεί, όχι όμως και τα (διαταραγμένα) μυαλά
Αυτές τις μέρες όλοι ασχολούνται με τον ανασχηματισμό, θεωρώντας ότι αυτός θα βοηθήσει την κυβέρνηση να βγει από την αδράνεια και θα επιλύσει όλα τα προβλήματα. Μακάρι να ήταν έτσι. Ωστόσο, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά το περιβάλλον γύρω μας, θα συνειδητοποιήσουμε ότι το κύριο πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας, όπως έγινε φανερό μετά τις εκλογές του 2023, είναι οι πολιτικές της. Ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τη διακυβέρνηση και η κοσμοθεωρία της.
Από το 2023 μέχρι σήμερα, η Νέα Δημοκρατία έχασε μέρος της επιρροής της για τρεις βασικούς λόγους: πρώτον, στην περιφερειακή εκλογή του 2023, εξαιτίας της αδυναμίας της κυβέρνησης να διαχειριστεί την κρίση με τον «Daniel», δεύτερον, λόγω των αντιπαραθέσεων γύρω από τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών και τη φορολογία των ελεύθερων επαγγελματιών, όπως φάνηκε στις ευρωεκλογές του 2024, και τρίτον, εξαιτίας της εμμονής της κυβέρνησης να μην επιβάλει κάθαρση μετά το δυστύχημα των Τεμπών, γεγονός που εκδηλώθηκε με τις μεγάλες διαδηλώσεις του Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου του 2025.
Το πρόβλημα στην κυβέρνηση δεν ήταν τα πρόσωπα, αλλά η αδιάλλακτη στάση του Μαξίμου. Και αυτό το πρόβλημα παραμένει με βάση τα τρία μεγάλα θέματα που εντοπίσαμε τις τελευταίες μέρες: το ζήτημα του νόμου περί ευθύνης υπουργών, η σφαγή χιλιάδων χριστιανών από τους νεοοθωμανούς στη Συρία και το δημογραφικό, το οποίο ήρθε στην επιφάνεια με την παρέμβαση της Κωνσταντοπούλου στη Βουλή.
Αν εξετάσουμε πώς χειρίστηκε η κυβέρνηση τα τρία αυτά ζητήματα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι κάθε φορά πέφτει από τη μία πολιτική γκάφα στην άλλη. Ας τα δούμε αναλυτικά. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την αναθεώρηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών κατά την πρόταση δυσπιστίας στη Βουλή, στο πλαίσιο της διαδικασίας αλλαγής του Συντάγματος. Ωστόσο, για να γίνει αυτό, χρειάστηκε να βγουν 2.000.000 πολίτες στους δρόμους ζητώντας να τελειώσει η ατιμωρησία των πολιτικών, για να ακολουθήσει η Νέα Δημοκρατία και να υιοθετήσει το αίτημα της κοινωνίας. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό. Το θέμα είναι να προηγείσαι της κοινωνίας και να είσαι πρωτοπόρος, αλλά και τι είδους πρωτοπόρος είσαι.
Εδώ έχουμε το εξής: Η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών θα αλλάξει μέσω αναθεώρησης του Συντάγματος, και μάλιστα σε δύο έως τρία χρόνια (στην καλύτερη περίπτωση). Ωστόσο, έχει παραλείψει να κάνει δύο σημαντικά πράγματα. Πρώτον, να προσαρμόσει την παραγραφή του υπάρχοντος νόμου στο νέο Σύνταγμα και να την αντικαταστήσει από βραχύβια σε εικοσαετή. Επιπλέον, ο εκτελεστικός νόμος που ψήφισε δεν έχει εκδοθεί ακόμα και κανείς δεν εξηγεί την καθυστέρηση αυτή.
Δεύτερον, η κυβέρνηση, που ηγήθηκε του κινήματος «Μένουμε Ευρώπη», απέρριψε το αίτημα της ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να κινήσει απευθείας δίωξη σε υπουργούς που παραβίασαν το κοινοτικό δίκαιο, όταν οι εταιρείες ανάδοχοι δεν παρέδιδαν το έργο της τηλεδιοίκησης ενώ καταβρόχυναν κοινοτικά κονδύλια. Παρά τις παρατάσεις της σύμβασης 717, η Νέα Δημοκρατία προτίμησε να οχυρωθεί πίσω από το εθνικό δίκαιο και να καταγγείλει την ευρωπαία εισαγγελέα Κοβέσι, ενώ κάποια στελέχη της έκαναν τα πάντα στις Βρυξέλλες για να υπονομεύσουν το εθνικό δίκαιο και να το αντικαταστήσουν με το κοινοτικό, το οποίο τελικά έγινε αποδεκτό από το ευρωπαϊκό δικαστήριο.
Τι προκύπτει λοιπόν από όλα αυτά; Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με ειδική δωσιδικία και νόμο περί ευθύνης υπουργών, ενώ σε όλες τις άλλες χώρες υπάρχει η ασυλία των βουλευτών, αλλά όχι των υπουργών. Και όταν ο λαός, η ευρωπαϊκή Εισαγγελία και ο εκτελεστικός νόμος του Συντάγματος ζητούν να αλλάξει ο νόμος, η κυβέρνηση απαντά ότι αυτό θα γίνει σε δύο ή τρία χρόνια στην καλύτερη περίπτωση. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς: περιμένει ο κ. Μητσοτάκης χειροκρότημα για αυτό; Θεωρεί τους πολίτες αφελείς;
Πάμε τώρα στο δεύτερο θέμα. Πριν από έναν χρόνο η χώρα συνταράχτηκε από τη νομοθέτηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών. Η κρίση με την Ορθόδοξη Εκκλησία έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε ο Αρχιεπίσκοπος και ιεράρχες αρνήθηκαν να παρακαθίσουν στο επίσημο γεύμα που παραθέτει κάθε χρόνο την Κυριακή της Ορθοδοξίας η Προεδρία της Δημοκρατίας, παλιά ιδέα του Κωστή Στεφανόπουλου που υιοθετήθηκε και εφαρμόζεται διαρκώς. Η Νέα Δημοκρατία έχασε χιλιάδες ψήφους από αυτήν την πρωτοβουλία. Και πριν καλά καλά συνέλθει από το τραύμα αυτό, σπεύδει να ανοίξει ένα νέο. Βγαίνει ο υπουργός Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτης χθες, με αφορμή σφαγές χριστιανών και αλεβιτών στη Συρία, και συνιστά υπευθυνότητα προς όλα τα μέρη. Δηλαδή, συνιστά υπευθυνότητα και σε αυτούς που… σφαγιάζονται!
Πόσο αναίσθητος μπορεί να είναι κανείς για να το πράττει αυτό, πολύ δε περισσότερο όταν οι σφαγιαζόμενοι έχουν ως σημαία τους την ορθόδοξη πίστη; Απ’ ό,τι φαίνεται, πολύ. Διότι μαθαίνουμε ότι πίσω από την ουδετερότητα της ελληνικής κυβέρνησης για τη Συρία δεν κρύβεται μόνο ο… φιλοτουρκισμός της, αλλά το γεγονός ότι η Τουρκία έχει τον πρώτο λόγο στην ανοικοδόμηση της Συρίας και ότι οι κατασκευαστικές εταιρίες της θα έχουν τον πρώτο λόγο εκεί. Και ότι θα αναθέσουν ενδεχομένως έργα με την ιδιότητα του υπεργολάβου και σε ελληνικές κατασκευαστικές εταιρίες. Μετάφραση: Τα δολάρια των εργολάβων, Τούρκων, Ελλήνων και άλλων, προηγούνται της ορθόδοξης πίστης. Απ’ ό,τι φαίνεται, οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν τίποτα από τη σύγκρουση που είχαν με χιλιάδες ορθοδόξους, με αφορμή την ψήφιση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και συνεχίζουν αμετανόητοι τα ίδια και τα ίδια.
Πάμε τώρα και στο τελευταίο θέμα, στο Δημογραφικό. Στο επεισόδιο που έγινε εις βάρος της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο Κοινοβούλιο ο πρωθυπουργός έλαβε τον λόγο και είπε, μεταξύ άλλων, ότι η κυβέρνηση «σέβεται το δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους και την απόφασή τους να μην κάνουν παιδιά». Αυτό είναι ένα δικαίωμα σεβαστό και αδιαπραγμάτευτο που αφορά την προσωπικότητα του καθενός και καθεμιάς, αλλά αφορά μόνο τα άτομα. Όχι τις επίσημες πολιτικές. Όχι την επίσημη Πολιτεία.
Δεν μπορεί να μπαίνει τέτοια θέση και να γίνεται κεντρική κυβερνητική πολιτική στο στόμα ενός πρωθυπουργού. Στα χείλη ενός πρωθυπουργού, η χώρα του οποίου αντιμετωπίζει τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα, μπορούν να μπουν μόνο λέξεις που παροτρύνουν τους Έλληνες και τις Ελληνίδες να κάνουν παιδιά. Τίποτε άλλο. Από κει και πέρα, αν εκείνοι αποφασίζουν να κάνουν ή να μην κάνουν παιδιά, αυτό είναι δική τους ατομική ευθύνη και προϊόν της ελεύθερης βούλησής τους. Αλλά διακηρυγμένη πολιτική της Πολιτείας ότι «δεν μας νοιάζει αν δεν κάνετε παιδιά», αυτό δεν μπορεί να είναι αποδεκτό. Αποτελεί τεράστια πολιτική γκάφα.
Είδαμε, λοιπόν, πώς αντέδρασε η κυβέρνηση σε τρία κρίσιμα θέματα: στο ζήτημα της ατιμωρησίας των πολιτικών, στο ζήτημα της προστασίας χριστιανικών μειονοτήτων στην ευρύτερη περιοχή και στο ζήτημα της προστασίας της οικογένειας, η οποία μάλιστα είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένη. Και στα τρία η κυβέρνηση πέρασε κάτω από τον πήχη. Όσους υπουργούς και να αλλάξει, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης, αν δεν αλλάξει μυαλά κι αν δεν αντιστοιχήσει τις πολιτικές του με τα «θέλω» της ελληνικής κοινωνίας και τις προτεραιότητές της, ο ανασχηματισμός ύστερα από μερικούς μήνες θα είναι ένα καλό παραπολιτικό. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο.
Όταν ο εξουσιαστής παραπαίει, γίνεται πιο επικίνδυνος…
«Θέλετε να φύγω, να φύγω και να ‘ρθει ποιος;», πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κυριάκος Μητσοτάκης, το έτος 2025, στην συζήτηση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο για την κοινή πρόταση μομφής, τεσσάρων κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Τέτοια έπαρση, τέτοια αλαζονεία δεν νομίζω ότι έχει ξανακουστεί. Για όσους δεν έχουν καμία αίσθηση της πραγματικότητας, θα θυμίσω ότι τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους. Πραγματικά πιστεύουν κάποιοι ότι ο σημερινός πρωθυπουργός είναι αναντικατάστατος; Πραγματικά θεωρούν ότι η χώρα θα τελειώσει με τη λήξη της θητείας του κ. Μητσοτάκη;
Αν αυτό θα μπορούσε να είναι αληθές κι αν πράγματι δεν υπάρχει ικανότερος άνθρωπος σε αυτή τη χώρα από τον σημερινό πρωθυπουργό, για να αναλάβει τις τύχες της, τότε ναι, είμαστε άξιοι της μοίρας μας και ναι, δεν υπάρχει ελπίδα.
Τα στοιχεία που καταδεικνύουν ότι η σημερινή πολιτική ηγεσία είναι η χειρότερη της μεταπολίτευσης, τουλάχιστον, τα έχω αναφέρει πολλές φορές στο παρελθόν:
Ακρίβεια, πτώχευση των νοικοκυριών και συντήρηση με επιδόματα.
Τελευταίοι σε αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη.
Αποκλεισμένοι από τις διεθνείς εξελίξεις και τις ανακατατάξεις που συμβαίνουν στην περιοχή μας.
Καταδίκες από το Ευρωκοινοβούλιο για το κράτος δικαίου, για τις παρακολουθήσεις, για τον Καραϊβάζ.
Έλεγχος για κακή χρήση των ευρωπαϊκών κονδυλίων.
Φυσικές καταστροφές: Έβρος, Ρόδος, Ηλεία, Αττική.
Τραγωδίες όπως των Τεμπών.
Παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη και στις Ανεξάρτητες Αρχές.
Αντισυνταγματικές παρεμβάσεις στη λειτουργία των ΟΤΑ.
Τραγικά υψηλά επιτόκια χορηγήσεων – με τη μεγαλύτερη στην Ευρώπη διαφορά με αυτά των καταθέσεων – κυρίως στεγαστικών, που τα κλειδώνουν ετησίως και διαδοχικά οι ανακεφαλαιοποιημένες με χρήματα του ελληνικού λαού τράπεζες, οι οποίες όμως μοιράζουν και πάλι πλουσιοπάροχα μπόνους.
Υπάρχει ικανότερος για πρωθυπουργός;
Αυτά είναι γνωστά πια, αλλά, να έχουν το θράσος να κουνούν το δάχτυλο, μετά την κατακραυγή 2.000.000 ανθρώπων σε όλη τη χώρα για τις πράξεις και τις παραλείψεις στη διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών, αυτό ξεπερνάει κάθε όριο ανοχής και αντοχής του μέσου πολίτη. Από αυτή τη χώρα πέρασαν τραγικά πρόσωπα στη διακυβέρνηση, αλλά πέρασαν και ογκόλιθοι της πολιτικής, των οποίων η αποχώρηση πράγματι έφερε τραγωδίες (π.χ. Μικρασιατική καταστροφή). Αποτελεί όμως ύβρη μέγιστου βαθμού η σύγκριση της σημερινής ηγεσίας με ηγέτες που τριπλασίασαν την Ελλάδα.
Είναι φανερό πλέον ότι η παρούσα κυβέρνηση έκλεισε τον κύκλο της και έχει χαθεί κάθε ίχνος σύνεσης και ψυχραιμίας. Αυτή όμως η αντιμετώπιση της σκληρής πραγματικότητας και η αδυναμία διαχείρισής της, είναι κάτι που εκφεύγει από τη συνήθη ρητορική σε ένα υποτίθεται δημοκρατικό πολίτευμα. Είναι επίσης δεδομένο ότι ο πρωθυπουργός θα επιλέξει σύντομα τον χρόνο των εκλογών και την “ηρωική” έξοδό του, ανεξάρτητα αν θα είναι έστω οριακά πρώτος, αφού δεν τον σηκώνει πλέον ούτε η παράταξή του, ούτε το διεθνές περιβάλλον. Προσοχή όμως. Το “θηρίο” όταν πεθαίνει γίνεται επιθετικό και επικίνδυνο.
Κατά συνέπεια, πρέπει να σχηματιστεί άμεσα εναλλακτικό πρόγραμμα εξουσίας με αξιόπιστα πρόσωπα, γιατί ο δρόμος μπροστά μας είναι ανηφορικός. Χωρίς εγωισμούς, κυρίαρχες θέσεις, ηγεμονισμούς και μικρότητες, αλλά με πρόταγμα το συμφέρον της πατρίδας και της κοινωνίας, και πάντα προς προοδευτική κατεύθυνση. Γιατί επ’ ουδενί δεν πρέπει να ξαναζήσουμε μέρες του 2010-12 και ανίερες συμμαχίες που μας οδήγησαν σε αδιέξοδα που βιώνουμε ακόμα και σήμερα.
