Όταν ο τοξικός πρωθυπουργός του 28% χάνει τον έλεγχο μέσα στη Βουλή, καταργώντας τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και βρίζοντας τον Σαμαρά, ενώ την ίδια στιγμή δεν αντιδρά όταν η Τουρκία απαιτεί να καταργήσουμε την ελληνική ΑΟΖ στη Λέσβο και τη Χίο, τότε θα πρέπει να αναρωτηθούμε ποια πολιτική δύναμη του επιτρέπει να βρίσκεται ακόμη στη θέση του.
Είναι τόσο εκκωφαντική η υποχώρηση της Ελλάδας στα ζητήματα κυριαρχίας και, ταυτόχρονα, τόσο απόλυτη η οικονομική και κοινωνική της παρακμή, που τα μόνα ερωτήματα που απομένουν είναι δύο: έχει αντίπαλο ο πρωθυπουργός μέσα στη ΝΔ; Έχει αντιπολίτευση η χώρα;
Ας πάρουμε το πρώτο ερώτημα: η προσωπική επίθεση που δέχθηκε ο Σαμαράς χθες στη Βουλή δείχνει σαφώς, πως ο τρόπος με τον οποίο τόσο ο ίδιος όσο και ο Καραμανλής αντιμετωπίζουν την επικίνδυνα ενδοτική πολιτική της κυβέρνησης είναι άσφαιρος. Διότι, απέναντι σε τόσο θεμελιώδεις διαφορές, όταν δηλαδή με τις δηλώσεις σου υπονοείς πως η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραχωρήσει εθνική κυριαρχία, τότε δεν έχουν νόημα οι κομψές αναλύσεις και τα πολιτικά υπονοούμενα. Εάν υπάρχει τέτοια εδραιωμένη πεποίθηση στους δύο πρώην πρωθυπουργούς, πως δηλαδή ο Μητσοτάκης οδηγεί τη χώρα σε παραχώρηση κυριαρχίας στο Αιγαίο, τότε μία είναι η κίνηση που αρμόζει στη σοβαρότητα του γεγονότος: η απόσυρση της εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση και η άμεση διενέργεια εκλογών. Ούτως ώστε να εμποδιστεί αυτή η εθνική υποχώρηση.
Με μια συνέντευξη τύπου, οι δύο πρώην πρωθυπουργοί θα έπρεπε λοιπόν να ξεκαθαρίσουν την πολιτική τους θέση, να αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους προς την κυβέρνηση και το ίδιο να πράξουν και όσοι βουλευτές έχουν την ίδια άποψη. Εφόσον δεν το κάνουν, τότε διά παραλείψεως διευκολύνουν την κυβέρνηση να παραχωρήσει στην Τουρκία εθνικό χώρο. Οι δηλώσεις στην πολιτική δεν έχουν νόημα, εάν δεν συνοδεύονται από πράξεις. Η πολιτική είναι απόφαση και πράξη, δεν είναι ακαδημαϊκή συζήτηση ή επιστημονική ανάλυση. Ο πολιτικός δεν είναι συγγραφέας.
Ας περάσουμε στο δεύτερο ερώτημα: την αντιπολίτευση. Αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ πρόκειται να εκλέξει αρχηγό, ενώ ταυτόχρονα πέφτει συνεχώς σε όλες τις μετρήσεις της κοινής γνώμης. Επομένως δεν είναι σε θέση, αυτή τη στιγμή, να ασκήσει αντιπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, ξέμεινε με τον επίσης άσφαιρο Ανδρουλάκη, ο οποίος ξιφουλκεί μεν εναντίον της κυβέρνησης, έχοντας όμως τοποθετήσει επικεφαλής του πολιτικού σχεδιασμού μία πολιτικό, η οποία, μόλις πριν λίγο καιρό, συνομιλούσε με την κυβέρνηση!
Αυτό σημαίνει, πολύ απλά, πως το ΠΑΣΟΚ στοχεύει σε μελλοντική συνεργασία με τη ΝΔ, διότι εάν σκόπευε στην ανατροπή της θα φρόντιζε να συμπήξει αντικυβερνητικό πόλο με τα άλλα κόμματα της κεντροαριστεράς – όπως γίνεται στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, όπου οι πολιτικές δυνάμεις εννοούν αυτά που λένε. Εφόσον το ΠΑΣΟΚ οδεύει με στόχο να ξαναγίνει απλώς δεύτερο κόμμα -πράγμα αμφίβολο εάν ο ΣΥΡΙΖΑ τελειώσει με τα εσωκομματικά του- τότε η αντιπολίτευσή του είναι επίσης άσφαιρη και υστερόβουλη.
Μένουν τα μάλλον αδύναμα μικρά κόμματα της κεντροαριστεράς, τα οποία ουσιαστικά δεν έχουν πολιτικό λόγο ύπαρξης και εμμέσως διευκολύνουν και αυτά την κυβέρνηση να παραμένει στη θέση της και η σημαντική, αλλά κατακερματισμένη δεξιά αντιπολίτευση, η οποία προς το παρόν είναι ακέφαλη και επομένως εξίσου άσφαιρη.
Το προφανές συμπέρασμα όλων αυτών είναι πως η Ελλάδα βαδίζει στα τυφλά, δεν έχει εθνικούς στόχους πέραν των άνευ όρων παραχωρήσεων της κυβέρνησης στην Τουρκία και τη χρήση των κοινοτικών κονδυλίων με στόχο τη διατήρησή της στην εξουσία. Την ίδια στιγμή η οικονομία βουλιάζει, με πτώση των εξαγωγών, της παραγωγής και των παραγωγικών επενδύσεων, ο λαός έχει χάσει το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός του, το κοινωνικό κράτος παραπαίει και το πολιτικό σύστημα κινείται στα όρια της φαρσοκωμωδίας, με πλήθος σκανδάλων να αιωρούνται.
Κατόπιν τούτων, είναι προφανές πως εάν δεν θέλουμε να συνεχιστεί η πολιτική παρακμή, θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος προσφυγής σε άμεσες εκλογές, έτσι ώστε να πάρει ο λαός την ευθύνη για αυτά που γίνονται και όσα θα ακολουθήσουν.
Η ευθύνη των Καραμανλή και Σαμαρά είναι επίσης μεγάλη και, επιπλέον, αυτή είναι η τελευταία στροφή και για τους ίδιους. Δεν θα υπάρξει άλλη. Δεν θα έχουν ξανά άλλη ευκαιρία, άλλη δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης, εάν τώρα, αυτή τη στιγμή, παραμείνουν απλοί παρατηρητές και σχολιαστές των εξελίξεων. Η ιστορία θα τους έχει αφήσει πίσω.
Και πάμε και στο κομμάτι της οικονομίας…
Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Ανάπτυξης παρουσίασαν χθες στην Εθνική Πινακοθήκη το σχέδιό τους για το νέο παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Πολύ καλό για να είναι αληθινό. Μακάρι. Αλλά το δείγμα γραφής, που έχει δώσει η φιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία στα πέντε και πλέον χρόνια που κυβερνά, δεν είναι ικανό δυστυχώς να πείσει την αγορά ότι η παράταξη που στο παρελθόν κατηγορείτο από το… ΠΑΣΟΚ ότι είναι το κόμμα των βιομηχάνων αγαπά τη βιομηχανία.
Η οποία, ακόμη και στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, συνεισφέρει στην ανάπτυξη του ΑΕΠ ποσό αν όχι σημαντικά μεγαλύτερο, τουλάχιστον ισοδύναμο με τη ναυτιλία και τον τουρισμό.
Η Νέα Δημοκρατία, με αυτό που κάνει τα τελευταία χρόνια, σκοτώνει τη βιομηχανία με επιστημονικό τρόπο. Δεν το κάνει βεβαίως όπως το ΠΑΣΟΚ το 1981, επί των ημερών του οποίου οι εξαγωγές «βούτηξαν» στα «τάρταρα» και επανήλθαν στο ίδιο σημείο ύστερα από 15 ολόκληρα χρόνια. Αυτό ήταν έγκλημα το οποίο συνοδεύτηκε από το άλλο έγκλημα, του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων.
Το κάνει όμως και εκείνη με τον τρόπο της, βάζοντας «πλάτη» στο μετεμφυλιακό δυτικό σχέδιο, που δεν επέτρεψε ποτέ στην Ελλάδα, πλην ορισμένων περιόδων, να κάνει μεγάλα βήματα στη βιομηχανία προκειμένου να μη γίνει ποτέ αυτοδύναμη γεωπολιτικά.
Για το πώς σκοτώνει η Ν.Δ. τη βιομηχανία, προστατεύοντας πολλές φορές το διεθνές κεφάλαιο και διευκολύνοντας τις εισαγωγές, αρκεί κανείς να συγκρίνει τις εξαγωγές μας με τις εξαγωγές βαλκανικών και ανατολικών χωρών. Βλέπουμε τη σκόνη τους… καμαρώνοντας στην Εθνική Πινακοθήκη.
Αλλά, αντί να τα γράφουμε και να τα λέμε εμείς, θα σας μεταφέρω τι μας εκμυστηρεύτηκε προσφάτως κορυφαίος της αγοράς, για να δείτε ποια είναι η πραγματική εικόνα πίσω από το επιτηδευμένο αριστερό λεξιλόγιο για το «νέο παραγωγικό μοντέλο της χώρας».
Άνθρωποι που δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ εργοστάσιο και είναι προϊόντα του κομματικού σωλήνα, δεν έχουν δουλέψει ουσιαστικά ποτέ πραγματικά στη ζωή τους, μας λένε ότι ξέρουν ποιο είναι το παραγωγικό πρότυπο που έχει ανάγκη η χώρα.
Την οποία, αν διατρέξει κανείς από αέρος, θα διαπιστώσει ότι είναι γεμάτη από κουφάρια εργοστασίων του ένδοξου παρελθόντος… Ενώ κάποτε σε κάθε νομό υπήρχε και ένα εργοστάσιο.
Κορυφαίος της αγοράς ανέφερε τις προάλλες: «Όλοι στην πατρίδα μας έχουν εγκαταλείψει τη βιομηχανία. Η Σλοβενία, η Κροατία, η Τσεχία, προσεχώς και η Βουλγαρία, μας έχουν ξεπεράσει σε εξαγωγές. Η Τσεχία έχει έξι φορές παραπάνω εξαγωγές από εμάς και η Κροατία τέσσερις. Είναι ντροπή».
Η Ελλάδα, αν τη δεις από ψηλά, είναι ένα απέραντο χωράφι, δεν υπάρχει πουθενά βιομηχανία. Η βιομηχανία καταδιώκεται με τις υψηλές τιμές ενέργειας που πλήττουν την ανταγωνιστικότητά της, και δεν υπάρχει εθνική πολιτική προστασίας της, όπως στην Ιταλία. Ακόμα και στην κατάσταση που είναι σήμερα, εισφέρει περισσότερα στο ΑΕΠ από τον τουρισμό και τη ναυτιλία.
Και ξέρετε γιατί μας το κάνουν αυτό; Γιατί αδιαφορούν; Για να βάλουν πόδι στις οικονομίες της ηπείρου μας (αυτή τη στιγμή πλήττονται και η γερμανική και η γαλλική βιομηχανία) η Αμερική και η Αγγλία (για αυτό έφυγε από την Ένωση), που ετοιμάζονται να σορτάρουν την Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια, για να κλέψουν σε τιμή ευκαιρίας στα χρηματιστήρια (και να τις εντάξουν στην ιδιοκτησία τους) όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές βιομηχανίες.
Η Ευρώπη θα υπάρξει στο μέλλον, αλλά μόνο ως αμερικανικό παράρτημα και πολιτεία των ΗΠΑ. Αυτό επιδιώκεται με τον νέο διεθνή καταμερισμό στον κόσμο: οι σημερινοί μεγαλομέτοχοι να γίνουν οι αυριανοί υπάλληλοι στις επιχειρήσεις τους.
Η αρχή έγινε με τη στέρηση της φθηνής ενέργειας από τους Γερμανούς. Και κατόπιν από εμάς. Ο Σκυλακάκης μάς κοροϊδεύει λέγοντας ότι θα πέσουν οι τιμές της ενέργειας με τα χιλιάδες φωτοβολταϊκά που ετοιμάζει. Όλοι προωθούν την ατζέντα της πράσινης ενέργειας, που συνιστά τη ναρκοθέτηση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, η οποία έχει ανάγκη από φθηνή ενέργεια.
Παρότι οι ΗΠΑ δεν έχουν μεγάλες ποσότητες σχιστολιθικού αερίου, στεγνώνουν την Ευρώπη για να την εξαγοράσουν σε τιμή ευκαιρίας. Επενδύσεις μεγάλων ελληνικών εταιριών στη βόρεια Ελλάδα είναι έτοιμες, αλλά δεν προωθούνται, γιατί άλλα συμφέροντα τις εμποδίζο
Ήταν ευκαιρία για τον Μητσοτάκη για να συστήσει ξεχωριστό υπουργείο Βιομηχανίας, όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία, και το αρνήθηκε. Το ίδιο κάνει και ο Χατζηδάκης, ο οποίος δεν αναφέρει ποτέ στις ομιλίες του τη λέξη “βιομηχανία”, παρά μόνο κατόπιν παρακλήσεως. Επικεφαλής στο ΙΟΒΕ τέθηκε… ξενοδόχος. Η Ελλάδα πρωταγωνιστούσε κάποτε στη βιομηχανία και σήμερα μετράμε «κουφάρια».
Θέλετε κι άλλα; Δεν νομίζω. Γιατί, άλλωστε, να χαλάσουμε την ατμόσφαιρα; Ας συνεχίσει το Μαξίμου να κάθεται πάνω στο ροζ συννεφάκι του – δεν θα το χαλάσουμε εμείς το όνειρο.
