Καρυστιανού: «Ο αγώνας για τα Τέμπη είναι αγώνας όλων των Ελλήνων»
Βαθιά απαισιοδοξία για την πορεία της δίκης σχετικά με το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη εξέφρασε η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων, κατά την παρουσία της στην Πάρο, όπου συμμετείχε σε εκδήλωση μνήμης, ενημέρωσης και διεκδίκησης για τους 57 νεκρούς της τραγωδίας. Μιλώντας στο ParosVoice.com, περιέγραψε το δυστύχημα όχι ως «ατύχημα», αλλά ως ένα «προδιαγεγραμμένο έγκλημα», προϊόν ενός «μηχανισμού συγκάλυψης» που, όπως ανέφερε, ακολούθησε συστηματικά μετά τη σύγκρουση.
Η ίδια χαρακτήρισε την τραγωδία «βόμβα φυτεμένη» μέσα στα χρόνια, αποτέλεσμα εγκληματικής αμέλειας και της συνειδητής μη εφαρμογής του κρίσιμου συστήματος ασφαλείας που προέβλεπε η «σύμβαση 717». Στην εκδήλωση «Με τρένα και με πλοία», που συνδιοργανώθηκε από την Ένωση Γονέων & Κηδεμόνων Δήμου Πάρου και τον Σύλλογο Παραδοσιακού Οικισμού Παροικιάς με τη στήριξη του Δήμου, μίλησε επίσης ο Δημήτρης Κεφαλάς, επιζήσας του τρίτου βαγονιού, προσθέτοντας βαρύτητα στη δημόσια συζήτηση.
Η Καρυστιανού τόνισε ότι το πιο ηχηρό μήνυμα είναι η μετατροπή του πόνου σε «αφύπνιση» και πολιτική συνειδητοποίηση. Δήλωσε με έμφαση ότι «ο αγώνας μου είναι πολιτικός», υπογραμμίζοντας πως η κριτική απέναντι στην εξουσία αποτελεί «υποχρέωση του πολίτη». Απηύθυνε παράλληλα μια συλλογική συγγνώμη προς τη νέα γενιά για τη «διεφθαρμένη και επικίνδυνη κοινωνία» που παραλαμβάνει, σημειώνοντας ότι «όλα πρέπει να αλλάξουν… να γκρεμιστούν και να ξαναχτιστούν». Κατά την ίδια, η αφετηρία αυτής της αλλαγής δεν μπορεί να είναι άλλη από τη Δικαιοσύνη.
Διευκρίνισε ότι ο αγώνας για τα Τέμπη υπερβαίνει πλέον τα όρια των οικογενειών των θυμάτων: «Είναι αγώνας όλων των Ελλήνων για ένα πραγματικό κράτος δικαίου», είπε, θέτοντας ως αδιαπραγμάτευτη αρχή ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής πρέπει να προηγείται κάθε οικονομικού συμφέροντος. Δεν παρέλειψε να επιρρίψει ευθύνες συνολικά στο πολιτικό σύστημα, λέγοντας ότι διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις συνέβαλαν σε ένα έγκλημα παραλείψεων, το οποίο επέτρεψε σε υπεύθυνους και αξιωματούχους να λειτουργούν με αίσθηση ασυλίας από το 1986. «Ένα διεφθαρμένο σύστημα αμοιβαίων καλύψεων», το χαρακτήρισε, «όπου όλοι συγκάλυπταν όλους».
Στο πιο σκοτεινό κομμάτι της τοποθέτησής της, έκανε λόγο για μια «δεύτερη τραγωδία»: αυτή της συγκάλυψης που ακολούθησε το δυστύχημα. Έθεσε ερωτήματα για το ανεξήγητο «μπάζωμα» των ευθυνών «με πολιτική εντολή», ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στην εξαφάνιση καίριων βίντεο ασφαλείας. «Τι ήταν τόσο σημαντικό που έπρεπε να εξαφανιστεί;» διερωτήθηκε, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η υπόθεση έχει ακόμη πολλές πτυχές που παραμένουν στο σκοτάδι.
Εκφράζοντας βαθιά δυσπιστία για την προοπτική της δίκης, μίλησε για μια ανάκριση «γεμάτη κενά» και προανήγγειλε μια διαδικασία «σικέ», όπως είπε, με μειωμένα αδικήματα και περιορισμένο αριθμό κατηγορουμένων. Η απόφαση να διωχθούν πολιτικά πρόσωπα για πλημμέλημα —μεταξύ αυτών οι Καραμανλής και Τριαντόπουλος— χαρακτηρίστηκε από την ίδια ως «προσβολή στη μνήμη των ανθρώπων μας».
Ωστόσο, μέσα σε αυτή την απαισιοδοξία, αναγνώρισε το μεγάλο κύμα συμπαράστασης από την κοινωνία, εκφράζοντας ευγνωμοσύνη για τις χιλιάδες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις: «Δεν μας δίνουν μόνο δύναμη να συνεχίσουμε. Φοβίζουν και το σύστημα», υπογράμμισε, καταλήγοντας ότι η λαϊκή βούληση αποτελεί το ισχυρότερο αντίβαρο σε έναν μηχανισμό που, κατά εκείνη, επιχειρεί να διχάσει τους συγγενείς.
