Κηδεύεται ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης στη Μητρόπολη Αθηνών

Η κηδεία του πρώην υπουργού και επί σειρά ετών κορυφαίου στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, Γιάννη Βαρβιτσιώτη, ο οποίος απεβίωσε την Κυριακή σε ηλικία 93 ετών, τελείται σήμερα το μεσημέρι στη Μητρόπολη Αθηνών. Η εξόδιος ακολουθία έχει προγραμματιστεί για τις 12:00 το μεσημέρι, με τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, να εκφωνεί τον επικήδειο λόγο, αποτίοντας φόρο τιμής στη μακρά και πολυσχιδή πολιτική διαδρομή του εκλιπόντος και στην πολύτιμη προσφορά του στα κοινά της χώρας.

Μετά την ολοκλήρωση της τελετής στη Μητρόπολη, η σορός του Γιάννη Βαρβιτσιώτη θα μεταφερθεί για ταφή στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου και θα βρει την τελευταία του κατοικία, παρουσία της οικογένειας, των συγγενών, των φίλων και πλήθους πολιτικών και εκπροσώπων της δημόσιας ζωής.

Το τελευταίο αντίο ανήμερα των γενεθλίων του

Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης άφησε την τελευταία του πνοή στις 15:30 το απόγευμα της Κυριακής, ήρεμα στο σπίτι του στην Αθήνα, βυθίζοντας στο πένθος τους οικείους του. Η απώλειά του σημειώθηκε ανήμερα των γενεθλίων του, ένα γεγονός που προσέδωσε ακόμα μεγαλύτερη συγκίνηση και θλίψη στην οικογένεια και τους ανθρώπους που τον γνώριζαν από κοντά. Ο εκλιπών αφήνει πίσω του τέσσερα παιδιά: τον πρώην υπουργό, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, τη δημοσιογράφο, Ελένη Βαρβιτσιώτη, καθώς και τους Θωμά και Κωνσταντίνο, οι οποίοι έχουν να θυμούνται έναν άνθρωπο με έντονη δράση και αφοσίωση στα δημόσια πράγματα.

Η πολιτική διαδρομή του Γιάννη Βαρβιτσιώτη

Γιος του δικηγόρου και βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως δικηγόρος στην Αθήνα το 1958. Δύο χρόνια αργότερα, το 1960, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής Αθηνών, ενώ παράλληλα διατέλεσε συνεργάτης στην έδρα του Εμπορικού Δικαίου, δείχνοντας από νωρίς το ενδιαφέρον του για τη νομική επιστήμη και τα ζητήματα δημοσίου δικαίου.

Η είσοδός του στην ενεργό πολιτική πραγματοποιήθηκε το 1961, όταν και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΕΡΕ στη Β΄ περιφέρεια της Αθήνας. Την ίδια χρονιά, ανέλαβε καθήκοντα μέλους της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων και της Επιτροπής Συντάξεως Κώδικος Δεοντολογίας του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Η πολιτική του ανέλιξη ήταν ταχεία, καθώς από το 1961 έως το 1963 διατέλεσε γραμματέας του προεδρείου της Βουλής, ενώ από το 1962 έως το 1967 ήταν μόνιμο μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Συνδέσεως Ελλάδας-ΕΟΚ. Το 1963, ανέλαβε γραμματέας της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, ενώ την περίοδο 1965-1967 υπηρέτησε ως κοσμήτορας της Βουλής.

Κατά τη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης συνελήφθη και κρατήθηκε στη φυλακή για τέσσερις μήνες, βιώνοντας τις συνέπειες του αυταρχικού καθεστώτος. Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας, το 1974, επέστρεψε δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο, ερχόμενος πρώτος σε σταυρούς προτίμησης σε ολόκληρη την Ελλάδα στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές, συμμετέχοντας με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Την ίδια χρονιά, ανέλαβε το πρώτο του κυβερνητικό αξίωμα, συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως υφυπουργός Εσωτερικών.

Η πορεία του συνεχίστηκε με σημαντικές θέσεις και αρμοδιότητες. Το 1975, διατέλεσε μέλος της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, ενώ ήταν επικεφαλής των ελληνικών αντιπροσωπειών στη σύνοδο του ΟΟΣΑ το 1975 και στη 4η σύνοδο της UNCTAD το 1977. Υπήρξε γενικός γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας από το 1985 και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος στη Βουλή, αναδεικνύοντας την ικανότητά του στη διαχείριση κοινοβουλευτικών διαδικασιών.

Στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) κατά το διάστημα 1989-1996, συμβάλλοντας στην ενίσχυση της θέσης της Ελλάδας στα ευρωπαϊκά όργανα. Στις εσωκομματικές διεργασίες της Νέας Δημοκρατίας, τον Δεκέμβριο του 1989 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, ενώ στις 15 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, η Σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής τον εξέλεξε τρίτο με 40 ψήφους, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος. Το Νοέμβριο του 1993, διεκδίκησε την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, ωστόσο ηττήθηκε από τον Μιλτιάδη Έβερτ, ο οποίος συγκέντρωσε 141 ψήφους έναντι 37 του ιδίου. Παρά την ήττα, τον Απρίλιο του 1994, στο 3ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, ανακηρύχθηκε επισήμως αντιπρόεδρος του κόμματος, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1997.

Η προσφορά του στο κόμμα υπήρξε πολυεπίπεδη. Στις 22 Αυγούστου 1994, μετά την ανασυγκρότηση του κομματικού μηχανισμού, τοποθετήθηκε μέλος του νέου Πολιτικού Συμβουλίου, ενώ στις 24 Νοεμβρίου του ίδιου έτους εξελέγη πρόεδρος της Ομάδας Κοινοβουλευτικού Ελέγχου (ΟΚΕ) της Νέας Δημοκρατίας για θέματα σχετικά με το υπουργείο Εξωτερικών. Τον Δεκέμβριο του 1997, ανέλαβε πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής», ενός επιστημονικού μη κερδοσκοπικού φορέα με σκοπό την ανάλυση και τη διατύπωση προτάσεων για πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά θέματα. Το 2004, εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Νέας Δημοκρατίας, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της πολιτικής του σταδιοδρομίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τον Φεβρουάριο του 2010, ανανεώθηκε η θητεία του στην προεδρία του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής», ωστόσο τον Αύγουστο του ίδιου έτους υπέβαλε την παραίτησή του, ολοκληρώνοντας μια μεγάλη θητεία δώδεκα ετών.

Το συγγραφικό του έργο

Πέρα από την πολιτική του δράση, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, με πολλές νομικές και πολιτικές μελέτες καθώς και βιβλία. Ενδεικτικά αναφέρονται: «Περί μεταβολής του νομικού τύπου της εταιρείας» (1955), «Η επιβολή όρκου προς απόδειξιν της εμπορικής ιδιότητος» (1957), «Τινά περί της εννοίας της επιχειρήσεως» (1959), «Τινά περί της προθεσμίας της εφέσεως επί πτωχευτικών δικών» (1960), «Η ονομαστική μετοχή: συμβολή εις το δίκαιον των ανωνύμων εταιρειών» (1961), «Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότης (ΕΟΚ) και το εταιρικόν δίκαιον» (1970), «Η Αλλαγή στο εδώλιο» (1984), «Αποκατάσταση ιστορικών αληθειών: τα μεγάλα πολιτικά ψεύδη της προπαγάνδας του ΠΑΣΟΚ» (1985), «Η αλήθεια για το παρελθόν πυξίδα για το μέλλον» (1989), «Συνταγματικοί Προβληματισμοί: προτάσεις περί της λειτουργίας του πολιτεύματος» (1993), «Η ονομαστική μετοχή: συμβολή εις το δίκαιον των ανωνύμων εταιριών» (1997), «Η Ελλάδα μπροστά στο 2000: ένα νέο συνταγματικό πλαίσιο» (1998), «Η βουλευτική ασυλία-ελληνική & ευρωπαϊκή πραγματικότητα» (2001), «Οι τρεις απειλές του αιώνα» (2002), «Πολιτιστική Φωτογραμμετρία» (2005), «Η μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης» (2006), το οποίο εκδόθηκε σε τέσσερις γλώσσες, «Η αναγκαία αναθεώρηση: για ένα σύγχρονο Σύνταγμα» (2006), «Τυφλοί στρατοί: Η Δύση και η απειλή του ισλαμικού φονταμενταλισμού» (2008), «Αναζητώντας την Τέχνη. Περιφερειακές Πινακοθήκες» (2008), «Όπως τα έζησα, 1961-1981» (2011) και «Συνταγματικοί Στοχασμοί» (2014).