Αποκλειστικά στην εκπομπή MEGA Σαββατοκύριακο τοποθετήθηκε ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, σε μια συνέντευξη με σαφές πολιτικό και θεσμικό βάθος, όπου κλήθηκε να απαντήσει τόσο για τα ζητήματα των μεταφορών όσο και για τη δημόσια παρουσία και τις πρωτοβουλίες της Μαρίας Καρυστιανού.
Η αναφορά του υπουργού στην κ. Καρυστιανού αποτέλεσε κομβικό σημείο της συζήτησης, καθώς το όνομά της έχει συνδεθεί με έντονη δημόσια δραστηριότητα, η οποία προκαλεί πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις. Ο κ. Κυρανάκης επέλεξε έναν προσεκτικά θεσμικό τόνο, αποφεύγοντας την αντιπαράθεση και υπογραμμίζοντας το πλαίσιο των δημοκρατικών δικαιωμάτων.
«Είναι δικαίωμά της να κάνει ό,τι επιθυμεί», δήλωσε χαρακτηριστικά, ξεκαθαρίζοντας ότι σε μια δημοκρατία κάθε πολίτης έχει τη δυνατότητα να εκφράζεται, να δρα δημόσια και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, χωρίς αυτό να μπορεί να τεθεί υπό πολιτικό περιορισμό ή ηθική αμφισβήτηση από την εκτελεστική εξουσία.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση δεν ήταν τυχαία. Ο αναπληρωτής υπουργός φρόντισε να διαχωρίσει το θεσμικό πεδίο της κυβέρνησης από την κοινωνική και πολιτική δράση προσώπων εκτός κυβερνητικού πλαισίου, αποφεύγοντας τόσο την προσωπική κριτική όσο και την έμμεση πολιτική εργαλειοποίηση. Με αυτόν τον τρόπο επιχείρησε να αποσυμπιέσει ένα θέμα που έχει φορτιστεί έντονα στον δημόσιο διάλογο.
Παράλληλα, ο κ. Κυρανάκης επανέλαβε ότι η κυβέρνηση οφείλει να λειτουργεί με βάση τους θεσμούς, τη νομιμότητα και την ευθύνη απέναντι στους πολίτες, ανεξαρτήτως του ποιοι ασκούν δημόσια πίεση ή κριτική. Το μήνυμα που εξέπεμψε ήταν πως ο ρόλος της πολιτείας δεν είναι να αξιολογεί προθέσεις ή κίνητρα, αλλά να λογοδοτεί για τις πράξεις της.
Η παρέμβασή του αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο όπου η κοινωνική ένταση παραμένει υψηλή και η δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της δημόσιας σφαίρας. Η επιλογή χαμηλών τόνων και θεσμικής γλώσσας δείχνει προσπάθεια αποφυγής περαιτέρω πόλωσης, αλλά και αναγνώριση ότι ο δημόσιος λόγος δεν ελέγχεται αποκλειστικά από την πολιτική εξουσία.
Σε επίπεδο πολιτικής ανάγνωσης, η δήλωση Κυρανάκη λειτουργεί ως έμμεση παραδοχή ότι η κοινωνική πίεση δεν μπορεί να αγνοηθεί, αλλά ούτε και να αντιμετωπιστεί με αντιπαραθέσεις που θα οξύνουν το κλίμα. Αντιθέτως, επιχειρείται η μετατόπιση της συζήτησης από τα πρόσωπα στην ουσία: στη λειτουργία των θεσμών και στην ευθύνη της κυβέρνησης να απαντά με έργο και όχι με δηλώσεις.
Το συμπέρασμα που προκύπτει από τη συνέντευξη είναι σαφές: η κυβέρνηση επιδιώκει να κρατήσει θεσμικές αποστάσεις από πρόσωπα και κινήσεις που δρουν εκτός του πολιτικού πλαισίου, αναγνωρίζοντας τα δικαιώματά τους, αλλά ταυτόχρονα διατηρώντας την ευθύνη των αποφάσεων αποκλειστικά στο πεδίο της εκλεγμένης εξουσίας. Σε μια συγκυρία έντονης κοινωνικής φόρτισης, αυτή η ισορροπία αποδεικνύεται κρίσιμη – και πολιτικά εύθραυστη.
