Ο Κυριάκος Πιερρακάκης επιχείρησε, μετά το Eurogroup, να εμφανίσει μια εικόνα ελεγχόμενης ευελιξίας: «στοχευμένα», «προσωρινά» μέτρα, στήριξη των ευάλωτων, διαχείριση της αβεβαιότητας. Μια γλώσσα καθησυχαστική, σχεδόν προστατευτική προς την κοινωνία.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η εικόνα δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα που περιγράφει η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Διότι στο επίσημο έγγραφο της Κομισιόν αποτυπώνεται κάτι πολύ πιο αυστηρό:
όχι ενεργοποίηση της Γενικής Ρήτρας Διαφυγής, όχι δημοσιονομική χαλάρωση, όχι γενικευμένες παρεμβάσεις. Αντιθέτως, αυστηρή επιτήρηση, περιορισμένα περιθώρια και ρητή προειδοποίηση για χρέος και ελλείμματα.
Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η πολιτική υποκρισία.
Ο Πιερρακάκης δεν λέει ψέματα με τη στενή έννοια. Μιλά πράγματι για «στοχευμένα μέτρα» — όπως ακριβώς λέει και η Κομισιόν. Όμως αποκρύπτει το κρίσιμο: ότι αυτά τα μέτρα θα είναι τόσο περιορισμένα, ώστε δεν συνιστούν πραγματική πολιτική στήριξης, αλλά διαχείριση φτώχειας εντός αυστηρού δημοσιονομικού κορσέ.
Αποσιωπά ότι η Ευρώπη έχει ήδη αποφασίσει πως δεν θα ανοίξει τους προϋπολογισμούς.
Αποσιωπά ότι οποιαδήποτε παρέμβαση θα πρέπει να μην «υπονομεύει τη βιωσιμότητα του χρέους» — δηλαδή να είναι εκ των προτέρων μικρής κλίμακας.
Αποσιωπά ότι ακόμη και οι αμυντικές δαπάνες ήδη πιέζουν τα δημοσιονομικά όρια των κρατών.
Αντί γι’ αυτό, επιλέγει μια ρητορική «ισορροπίας», που δίνει την εντύπωση ότι υπάρχει ενεργός σχεδιασμός στήριξης.
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τέτοιος σχεδιασμός με την έννοια που θα τον καταλάβαινε η κοινωνία.
Υπάρχει μόνο η εφαρμογή μιας προειλημμένης γραμμής:
λίγα, στοχευμένα, προσωρινά — και αυστηρά μέσα στα όρια που επιβάλλει η δημοσιονομική πειθαρχία της ΕΕ.
Με άλλα λόγια, ο υπουργός δεν ενημερώνει. Διαχειρίζεται προσδοκίες.
Και αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι πολιτική επιλογή.
Διότι όταν παρουσιάζεις μια στενά περιορισμένη δυνατότητα ως «εργαλείο πολιτικής», στην ουσία ευλογείς τη γραμμή που έχει ήδη χαραχθεί στις Βρυξέλλες, χωρίς να αναλαμβάνεις το πολιτικό κόστος να πεις καθαρά:
«Δεν υπάρχει χώρος για ουσιαστική στήριξη πέρα από ελάχιστες παρεμβάσεις».
Είναι η κλασική μέθοδος της κυβέρνησης Μητσοτάκη:
επικοινωνιακή ανάδειξη της πρόθεσης, αποσιώπηση των περιορισμών.
Ο Πιερρακάκης εμφανίζεται να προστατεύει τους ευάλωτους, την ώρα που αποδέχεται πλήρως ένα πλαίσιο που δεν επιτρέπει ουσιαστική ανακούφιση. Μιλά για «ευθυγράμμιση με τη μακροπρόθεσμη ενεργειακή πολιτική», δηλαδή με μια στρατηγική που προτεραιοποιεί τη μετάβαση και τη δημοσιονομική σταθερότητα — όχι την άμεση κοινωνική απορρόφηση της κρίσης.
Το αποτέλεσμα είναι μια διπλή γλώσσα:
προς τα έξω, πολιτική μέριμνα·
προς τα μέσα, πειθαρχία και περιορισμός.
Και τελικά, το ερώτημα είναι απλό:
Αν τα μέτρα είναι εκ των προτέρων «προσωρινά», «στοχευμένα» και «εντός αυστηρών ορίων», τότε μιλάμε για πολιτική στήριξης — ή για επικοινωνιακή διαχείριση μιας ήδη αποφασισμένης λιτότητας;
Εκεί ακριβώς βρίσκεται η αντίφαση που ο υπουργός αποφεύγει να ομολογήσει.
https://www.primenews.press/pierrakakis-stokhefmena-metra-ghia-toys-efalotoys
https://www.primenews.press/komision-okhi-sti-khalarosi-logho-energheiakis-krisis
