Η Λετονία προχωρά σε μια σημαντική ενίσχυση της αμυντικής της θωράκισης, εστιάζοντας στην αντιμετώπιση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) που παραβιάζουν τον εναέριο χώρο της. Σύμφωνα με δηλώσεις ανώτατου στρατιωτικού αξιωματούχου στο Reuters, η κίνηση αυτή έρχεται ως άμεση απάντηση στις συνεχείς πτήσεις drones πάνω από το έδαφός της, προερχόμενες τόσο από τη Ρωσία όσο και από τη σύμμαχό της Λευκορωσία. Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία, ιδιαίτερα μετά την είσοδο ουκρανικών drones στον εναέριο χώρο των κρατών της Βαλτικής, μελών του ΝΑΤΟ, δημιουργώντας σύγχυση και αυξάνοντας τις εντάσεις σε μια περίοδο όπου η αξιοπιστία της συλλογικής ασφάλειας τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Ο Μόντρις Κάιρις, επικεφαλής του Κέντρου Αρμοδιότητας Αυτόνομων Συστημάτων του Λετονικού Στρατού, αποκάλυψε στο Reuters, στο περιθώριο της διάσκεψης Drone Summit στη Λετονία, ότι ο σχεδιασμός προβλέπει την ανάπτυξη εξειδικευμένων ομάδων αναχαίτισης εντός των επόμενων δύο εβδομάδων. Αυτές οι ομάδες θα αποτελούνται από έως και τέσσερις στρατιώτες, οι οποίοι θα κινούνται με οχήματα κατάλληλα για δύσβατο έδαφος και θα χειρίζονται drones-δολοφόνους. Τα συγκεκριμένα drones έχουν τη δυνατότητα να εντοπίζουν και να καταστρέφουν εισερχόμενα στρατιωτικά drones σε μια ακτίνα 10 χιλιομέτρων. Ο ακριβής αριθμός των ομάδων που θα περιπολούν στα 400 χιλιόμετρα των συνόρων με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία παραμένει απόρρητος, με τον Κάιρις να τονίζει την ανάγκη εξισορρόπησης των πόρων, καθώς η ανάπτυξη ομάδων σε κάθε χιλιόμετρο θα εξαντλούσε γρήγορα τις δυνατότητες του στρατού.
Προκλήσεις για το ΝΑΤΟ και η αντιμετώπιση των μικρών drones
Ο Κάιρις, μιλώντας από ένα στρατιωτικό πεδίο δοκιμών όπου η Λετονία αξιολογεί τις νεότερες τεχνολογίες μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο πλαίσιο προγράμματος του ΝΑΤΟ, επισήμανε την πολυπλοκότητα της κατάρριψης στρατιωτικών drones σε καιρό ειρήνης. Ένα από τα κύρια εμπόδια είναι η απόρρητη φύση των δεδομένων ραντάρ των χωρών του ΝΑΤΟ, γεγονός που καθιστά δύσκολη την άμεση ανταλλαγή πληροφοριών με τους στρατιώτες που είναι επιφορτισμένοι με την καταστροφή των εχθρικών drones. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, δεν αρκεί η αντίδραση σε κάθε παρατήρηση, αλλά απαιτείται πρώτα η αναγνώριση του στόχου, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο πρόσκρουσης σε πολιτικό αεροσκάφος.
Μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση, τόσο για τον λετονικό στρατό όσο και για το ΝΑΤΟ συνολικά, είναι η αυξανόμενη χρήση μικρών drones. Ο Κάιρις προειδοποίησε ότι η τεχνολογία αυτών των μικρών συσκευών είναι αρκετά βήματα μπροστά από τα υπάρχοντα συστήματα αντι-drone, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη την ανίχνευση και την αναχαίτισή τους. Αυτή η εξέλιξη, όπως τόνισε, αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση που σύντομα θα κληθεί να αντιμετωπίσει ολόκληρη η Συμμαχία.
Η στρατηγική της μαζικής παραγωγής και η συνεργασία με την Ουκρανία
Στο περιθώριο της Διάσκεψης Κορυφής για τα Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη, ο πτέραρχος Τζόνι Στρίνγκερ, αναπληρωτής διοικητής της αεροπορίας του ΝΑΤΟ, δήλωσε στο Reuters ότι η Ουκρανία βρίσκεται σε καλό δρόμο να ξεπεράσει τη Ρωσία σε αριθμό μη επανδρωμένων αεροσκαφών, με τις δύο χώρες να παράγουν εκατομμύρια μονάδες ετησίως. Το ΝΑΤΟ, προς το παρόν, δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτόν τον ρυθμό, αλλά οφείλει να διαθέτει μια βιομηχανία ικανή να αναπληρώνει τα drones με τον ίδιο ρυθμό που καταναλώνονται. Ο Στρίνγκερ υπογράμμισε ότι η λύση δεν είναι η αποθήκευση μεγάλων ποσοτήτων, καθώς αυτές θα ξεπεραστούν από την ταχύτατη εξέλιξη της τεχνολογίας. Αντίθετα, η έμφαση πρέπει να δοθεί σε προϊόντα που είναι αρκετά καλά, αρκετά φθηνά, παραδίδονται αρκετά γρήγορα και υπάρχουν σε επαρκή ποσότητα.
Ο Στρίνγκερ πρότεινε ότι οι στρατιωτικές δυνάμεις θα μπορούσαν να αναζητήσουν λύσεις πέρα από την παραδοσιακή αμυντική βιομηχανική βάση, αναφέροντας ως παράδειγμα τις καινοτόμες εταιρείες κατασκευής drones στην Ουκρανία, οι οποίες συχνά είναι ηλικίας μικρότερης των τεσσάρων ετών και ιδρύθηκαν από άτομα εκτός του αμυντικού κλάδου. Την ίδια άποψη συμμερίζεται και ο Σκοτ Μπόστον, ανώτερος αναλυτής αμυντικών θεμάτων στη RAND Corporation, ο οποίος τόνισε ότι η Συμμαχία πρέπει να είναι σε θέση να παράγει σε πολύ μεγάλες ποσότητες, βασιζόμενη σε νέες αρχές. Για τον Μπόστον, η συνεργασία με την Ουκρανία αποτελεί τον μοναδικό βραχυπρόθεσμο τρόπο για την αύξηση της παραγωγικής ικανότητας του ΝΑΤΟ.
