Μαξίμου: Δύο μέτωπα, δύο στρατηγικές

Η επάνοδος του Αλέξη Τσίπρα στα πολιτικά δρώμενα και οι ολοένα και πιο οξείες παρεμβάσεις του Αντώνη Σαμαρά συνιστούν δύο ξεχωριστές, αλλά εξίσου κρίσιμες παραμέτρους στον σχεδιασμό του Μεγάρου Μαξίμου. Η σημερινή τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, κατέστησε σαφές ότι στο κυβερνητικό επιτελείο κανείς από τους δύο πρώην πρωθυπουργούς δεν αντιμετωπίζεται ως αμελητέα ποσότητα. Αντιθέτως, το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει τις πολιτικές τους κινήσεις, να αντικρούσει τα επιχειρήματά τους και, κυρίως, να αποτρέψει τη διαμόρφωση δύο διακριτών αντιπολιτευτικών ρευμάτων που θα μπορούσαν να ασκήσουν πίεση στη Νέα Δημοκρατία από διαφορετικά ιδεολογικά μέτωπα. Ο ένας πόλος τοποθετείται στα δεξιά της ΝΔ και ο άλλος στην κεντροαριστερά, γεγονός που αναδεικνύει την πολυπλοκότητα της κυβερνητικής στρατηγικής.

Η διαχείριση της δεξιάς πτέρυγας

Στο Μέγαρο Μαξίμου αναγνωρίζουν ότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένας συνηθισμένος πρώην πρωθυπουργός που σχολιάζει περιστασιακά την επικαιρότητα. Διαθέτει ιδιαίτερη βαρύτητα εντός της Νέας Δημοκρατίας, διατηρεί πολιτική επιρροή σε ένα τμήμα της παραδοσιακής δεξιάς και έχει την ικανότητα να εκφράσει τη δυσαρέσκεια ενός μέρους του γαλάζιου ακροατηρίου, ιδιαίτερα σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η απάντηση του Μαξίμου δεν ήταν η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης, αλλά μια πιο σύνθετη προσέγγιση. Ο Παύλος Μαρινάκης, μιλώντας στο news24/7, χρησιμοποίησε το ίδιο το πρωθυπουργικό παρελθόν του κ. Σαμαρά ως επιχείρημα, υπογραμμίζοντας τη διαφορά μεταξύ του διαλόγου όταν κάποιος βρίσκεται στην εξουσία και της σκληρής ρητορικής όταν βρίσκεται εκτός αυτής. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υπενθύμισε ότι ο πρώην πρωθυπουργός είχε συναντήσει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ακόμη και σε περιόδους έντονης τουρκικής προκλητικότητας, με το casus belli να παραμένει ενεργό και μετά από παραβιάσεις του εναέριου χώρου, επαναλαμβάνοντας αυτό το επιχείρημα τρεις φορές. Αυτή η επιλογή δεν είναι συμπτωματική. Στόχος είναι να ακυρωθεί η βασική πολιτική αφήγηση του κ. Σαμαρά, ότι δηλαδή η σημερινή κυβέρνηση εμφανίζεται υπερβολικά διαλλακτική έναντι της Άγκυρας. Η κυβερνητική απάντηση είναι ότι ο διάλογος με την Τουρκία αποτελεί διαχρονική εθνική γραμμή και όχι ένδειξη υποχώρησης.

Η στρατηγική για τον Αλέξη Τσίπρα

Σε ό,τι αφορά τον Αλέξη Τσίπρα, η στάση του Μαξίμου είναι διαφορετική. Ο κ. Μαρινάκης ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός, αποφεύγοντας να υποτιμήσει τον πρώην πρωθυπουργό. Ξεκίνησε μάλιστα από την παραδοχή ότι ο κ. Τσίπρας διαθέτει πολιτικό βάρος, καθώς έχει διατελέσει πρωθυπουργός και εξελέγη δύο φορές το 2015. Το μήνυμα είναι ότι η κυβέρνηση δεν θα επαναλάβει το λάθος να τον θεωρήσει πολιτικά τελειωμένο. Στο Μαξίμου αντιλαμβάνονται ότι η επιστροφή του κ. Τσίπρα μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για τον κατακερματισμένο χώρο της κεντροαριστεράς. Το κυβερνητικό επιτελείο προετοιμάζεται για μια σύγκριση βασισμένη σε αριθμούς και όχι σε συνθήματα, εστιάζοντας σε δείκτες όπως η ανεργία, οι επενδύσεις, οι εξαγωγές, οι μισθοί, τα δημόσια οικονομικά, το χρέος και η ανάπτυξη. Το επιχείρημα είναι ότι ο κ. Τσίπρας θα επιχειρήσει να μετατρέψει τη σύγκριση σε μια σύγκρουση συναισθημάτων, ενώ η ΝΔ θα επιμείνει στη σύγκριση των αποτελεσμάτων.

Η ακρίβεια ως πεδίο μάχης

Ωστόσο, το Μέγαρο Μαξίμου αναγνωρίζει ότι η ακρίβεια αποτελεί το αδύναμο σημείο της κυβέρνησης. Ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος παραδέχθηκε ότι οι πολίτες βιώνουν καθημερινά τις αυξημένες τιμές. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα, καθώς ο κ. Τσίπρας δεν χρειάζεται να πείσει ότι η δική του διακυβέρνηση ήταν ιδανική. Αρκεί να πείσει ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει επιλύσει το πρόβλημα της καθημερινότητας. Γι' αυτόν τον λόγο, η κυβερνητική στρατηγική επικεντρώνεται στην οικονομία, στα εισοδήματα, στις φορολογικές μειώσεις, στις επενδύσεις και στην απασχόληση, με στόχο να μην επιτρέψει στον πρώην πρωθυπουργό να μετατρέψει την ακρίβεια σε μια γενικευμένη ψήφο διαμαρτυρίας.

Δύο διαφορετικά μέτωπα, μία στρατηγική

Συμπερασματικά, στο κυβερνητικό επιτελείο οι δύο πρώην πρωθυπουργοί δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Ο κ. Σαμαράς αποτελεί πρόβλημα στα δεξιά της ΝΔ, ικανός να πιέσει το κόμμα εσωτερικά και να δημιουργήσει δυσφορία στη βάση. Ο κ. Τσίπρας αποτελεί πρόβλημα στην απέναντι πλευρά του πολιτικού φάσματος, με δυνατότητα να αλλάξει τις ισορροπίες στην κεντροαριστερά και να δημιουργήσει έναν νέο πόλο απέναντι στη ΝΔ. Η βασική διαφορά έγκειται στο ότι ο κ. Σαμαράς μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις με παρεμβάσεις, χωρίς να χρειαστεί να συστήσει νέο κόμμα, ενώ ο κ. Τσίπρας, εφόσον προχωρήσει σε μια επιστροφή με νέο πολιτικό φορέα, θα επιχειρήσει να δημιουργήσει μια ολόκληρη νέα εκλογική γεωγραφία. Η κεντρική γραμμή που διαμορφώνεται είναι σαφής: στον κ. Σαμαρά απαντούν ότι ο διάλογος δεν σημαίνει έλλειψη πατριωτισμού, στον κ. Τσίπρα ότι το παρελθόν δεν μπορεί να ξαναγραφτεί, και προς τους πολίτες το μήνυμα είναι να κριθούν από τα αποτελέσματα. Η σημερινή παρέμβαση του κ. Μαρινάκη αποτέλεσε, ουσιαστικά, μια πρώτη χαρτογράφηση των δύο μετώπων που βλέπει μπροστά του το Μέγαρο Μαξίμου, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επιχειρεί να διατηρήσει τη ΝΔ στο κέντρο του πολιτικού παιχνιδιού, παρουσιάζοντας την κυβέρνηση ως τη δύναμη της πράξης απέναντι στα μεγάλα λόγια των αντιπάλων της.