Την ώρα που η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας κάνει λόγο για «μαζική παρεμβολή» σε σχεδόν όλες τις συχνότητες του FIR Αθηνών, με αποτέλεσμα να καταγραφεί πτώση των γραμμών HELLAS COM και κρίσιμων επιχειρησιακών τηλεφωνικών γραμμών, η Ομάδα Αντιμετώπισης Κρίσεων εμφανίζεται να αναζητά την πηγή του προβλήματος χωρίς να έχει δοθεί σαφής εικόνα για το τι ακριβώς συμβαίνει. Στο εσωτερικό της ΥΠΑ, πάντως, στελέχη επισημαίνουν με νόημα ότι το αεροδρόμιο της Αθήνας στηρίζεται σε ένα και μόνο ραντάρ προσέγγισης, απαρχαιωμένο, χρονολογίας 1995, ενώ ένα νεότερο σύστημα Thomson-CSF παραμένει ουσιαστικά εκτός αξιοποίησης λόγω εκκρεμούς διαφωνίας μεταξύ του κατασκευαστή και της ελληνικής αρχής Πολιτικής Αεροπορίας.
Κι όμως, το δεδομένο που προκαλεί αίσθηση είναι ότι για την παρακολούθηση και τη διαχείριση της προσέγγισης στον πιο κρίσιμο κόμβο της χώρας δεν υπάρχει εφεδρικό ραντάρ, αφήνοντας το σύστημα χωρίς δικλίδα ασφαλείας σε περίπτωση αστοχίας. Έμπειροι υπάλληλοι της ΥΠΑ αναφέρουν ότι έχουν καταθέσει επανειλημμένες επισημάνσεις, προειδοποιώντας πως οι γραμμές διασύνδεσης βασίζονται σε τεχνολογία που πλέον δεν υποστηρίζεται και θα έπρεπε να έχει αντικατασταθεί, όμως –όπως λένε– μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει το παραμικρό.
Και το πρόβλημα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, δεν περιορίζεται στο υπέργηρο ραντάρ προσέγγισης. Από τις επτά πρωτοβουλίες ATC (Air Traffic Control) που είχαν παρουσιαστεί ως οδικός χάρτης εκσυγχρονισμού των συστημάτων και των διαδικασιών διαχείρισης της εναέριας κυκλοφορίας –πύργοι ελέγχου, προσέγγιση, κέντρα ελέγχου, ραντάρ, επικοινωνίες, διαδικασίες πτήσεων– έχουν υλοποιηθεί έως τώρα μόλις οι δύο, παρότι ο στόχος ήταν να ευθυγραμμιστεί η χώρα με τα διεθνή πρότυπα. Με αυτά τα δεδομένα, το ερώτημα για τις πολιτικές ευθύνες σε ένα σκηνικό γενικευμένου επιχειρησιακού «μπλακ άουτ» στα αεροδρόμια της επικράτειας τίθεται σχεδόν αυτονόητα — το ζητούμενο είναι ποιος θα τις αναζητήσει και αν θα αναζητηθούν ποτέ. Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα.
