Μητσοτάκης – Γεραπετρίτης: Βαρύς ο λογαριασμός της συναίνεσης στον Σινιρλίογλου

Η τουρκική υποψηφιότητα του Φεριντούν Σινιρλίογλου για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ επαναφέρει στο επίκεντρο την ελληνική συναίνεση στην ανάδειξή του στην ηγεσία του ΟΑΣΕ το 2024. Η Άγκυρα προωθεί πλέον για το ανώτατο αξίωμα των Ηνωμένων Εθνών έναν διπλωμάτη που έχει υπηρετήσει συστηματικά τις τουρκικές θέσεις απέναντι στην Ελλάδα.

Η εξέλιξη επιβαρύνει πολιτικά τις επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη. Η πολιτική των «ήρεμων νερών» και η προσέγγιση που αποτυπώθηκε στη Διακήρυξη των Αθηνών κρίνονται και από τις δυνατότητες διεθνούς ενίσχυσης που απέκτησε η τουρκική διπλωματία.

Η συναίνεση στον ΟΑΣΕ και το πολιτικό βάρος της επιλογής

Ο Σινιρλίογλου διορίστηκε γενικός γραμματέας του ΟΑΣΕ στις 6 Δεκεμβρίου 2024, με συναίνεση των 57 συμμετεχόντων κρατών, περιλαμβανομένων της Ελλάδας και της Κύπρου. Η απόφαση ελήφθη στη Μάλτα και του εξασφάλισε τριετή θητεία σε έναν σημαντικό διεθνή οργανισμό.

Η ιδιότητα αυτή ενισχύει το διεθνές προφίλ με το οποίο διεκδικεί σήμερα την ηγεσία του ΟΗΕ. Η ελληνική συναίνεση αφορούσε τον ΟΑΣΕ και δεν ισοδυναμεί με υποστήριξη της σημερινής υποψηφιότητας. Παραμένει, ωστόσο, πολιτικά κρίσιμο ότι Αθήνα και Λευκωσία αποδέχθηκαν τότε την αναβάθμιση ενός προσώπου με συγκεκριμένο διπλωματικό παρελθόν.

Ως μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη, ο Σινιρλίογλου υπερασπίστηκε το τουρκολιβυκό μνημόνιο και υπέγραψε επιστολές που συνέδεαν την ελληνική κυριαρχία στα νησιά με την αποστρατιωτικοποίησή τους. Η ελληνική διπλωματία έχει απορρίψει αυτή τη σύνδεση ως νομικά και ιστορικά αβάσιμη.

Η διεκδίκηση στον ΟΗΕ και η ευρύτερη στρατηγική της Άγκυρας

Η τουρκική κυβέρνηση αξιοποιεί την εμπειρία του στον ΟΗΕ και τη σημερινή διεθνή θέση του για να προωθήσει την υποψηφιότητά του. Η εκλογή του παραμένει ανοιχτή διαδικασία, καθώς απαιτεί σύσταση του Συμβουλίου Ασφαλείας και διορισμό από τη Γενική Συνέλευση.

Η κίνηση εντάσσεται στην προσπάθεια της Άγκυρας να αυξήσει τη θεσμική και γεωπολιτική επιρροή της. Στο πολιτικό αυτό πλαίσιο τοποθετούνται η στρατιωτική παρουσία της στη Σομαλία, η δραστηριοποίησή της στην Αφρική και οι συζητήσεις για σχήματα συνεργασίας που περιγράφονται ως «Ισλαμικό ΝΑΤΟ».

Για την ελληνική κυβέρνηση, το ζήτημα αφορά την αποτίμηση μιας συγκεκριμένης επιλογής εξωτερικής πολιτικής: τη συναίνεση στην αναβάθμιση διπλωμάτη που είχε πρωταγωνιστήσει στην προβολή τουρκικών διεκδικήσεων εις βάρος ελληνικών θέσεων.